ΜΙΚΡΗ ΦΟΡΜΑ

Στιγμιότυπα πόλης μέσα από τα μάτια μιας γυναίκας, γίνονται αφορμή για λέξεις γραμμένες από το χέρι μιας άλλης. Συνέργια θηλέων, λοιπόν, πάνω στις λεπτομέρειες της πόλης.

25 Δεκεμβρίου 1969 και η Σεβαστή έχει φτιάξει τα χριστουγεννιάτικα κουλουράκια για τον διαγωνισμό. Ο πρόεδρος τα έφαγε όλα. Στο τέλος, ψήφισε αυτά της Κατερινούλας. Μόλις άρχισαν τα χειροκροτήματα, ο...

Η Βένια ήταν στην εταιρεία χρόνια πολλά. Υπάλληλος-υπόδειγμα, πολύτιμο «asset» που λένε πια στις μέρες μας. Χωρίς τη Βένια, τίποτα δεν μπορούσε να λειτουργήσει. Ικανή, χωρίς κανένα λάθος στο ιστορικό...

Όλες τις πίτες τις ζαγορίσιες, όπως τις έμαθε από την πεθερά της. Και τι ξύλο είχε φάει για να τις μάθει ε! Ήταν «ξενοχωρίτισσα» (από τη Ρόδο), όμως ο άντρας...

Έφτιαξε μια κατσαρόλα σουτζουκάκια χωρίς να πει λέξη. Μπόλικη. Με κόκκινη σάλτσα. Καυτά-καυτά τα σέρβιρε με ρυζάκι. Κάθισε δίπλα του στο τραπέζι, όσο του ακουμπούσε το πιάτο μπροστά του, και...

Όταν η εκπαίδευση του Πετράν προς το προσωπικό έφτασε στο τέλος της, τότε είπε: «Τώγα παιντιά, θα μαθουμέ ολοί το παστιτσιό του Αντωνή»

ΜΙΑ ΦΟΡΑ κι έναν καιρό ζούσε ένας άνθρωπος που δεν πέθαινε ποτέ. Ο Χρόνος. Αυτός ο Χρόνος είχε δώδεκα παιδιά.

Άσπρα τα μαλλάκια μου,μύτη σαν παντζάρικαι στα ποδαράκια μουοι καλικαντζάροι. Ρίχνω στο ταγάρι μουάλλον ένα χρόνο.(Άχ μωρέ Γενάρη μου,φύγε και κρυώνω!)

Τον βλέπεις αυτόν εκεί, με ρώτησε ο φίλος μου ο Άρης, παιδί απλό και λιγομίλητο, που περνούσε τις ελεύθερες ώρες του στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου Γαργαρέττα

Στην Πόλη έβρεχε ασταμάτητα, συνεχώς επί 1 χρόνο Έριξε ο θεός τόσο νερό που φυτρώσαμε βρύα και λειχήνες Μάλλον μετά την αμετάκλητη αναχώρηση του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές τα 100 χρόνια...