Οι τοίχοι της Αθήνας μιλάνε και φιλοξενούν το πιο ειλικρινές αίτημα της σύγχρονης εποχής: «Ξεματιάστε μου την ζυγαριά».
Ποιος να το έγραψε; Ένας απελπισμένος λάτρης του σουβλακιού. Μια ταλαίπωρη ψυχή που ύστερα από μια βδομάδα δίαιτας είδε τον δείκτη της ζυγαριάς να ανεβαίνει αντί να κατεβαίνει. Ένας γυμναστηριακός νεοσύλλεκτος που πέρασα έναν μήνα εμμονικά με ιδρώτα, κοτόπουλο και μπρόκολο είδε τη ζυγαριά να τον προδίδει.
Μήπως μια γιαγιά που ανακάλυψε πως το «μια σταλίτσα» γλυκό που της έβαλε η εγγονή της ισοδυναμούσε με μια τούρτα γενεθλίων; Ένας διατροφολόγος που θέλησε να μας στείλει ένα υποσυνείδητο μήνυμα να του στάξουμε τα τίμια λεφτά μας, όπως έκανε άλλοτε η κόκα κόλα στα σινεμά; Μήπως η αστρολόγος/πνευματίστρια της γειτονιάς ξέμεινε από πελατεία;
Ή μήπως πρόκειται για μια συνωμοσία των ίδιων των ζυγαριών που πλέον αρνούνται να καταγράψουν απώλειες βάρους, αλλά ως γνήσια AI βρίσκουν τρόπο να εξοντώσουν το ανθρώπινο είδος από την πολλή δίαιτα;
Τι συμβαίνει με αυτή την στάμπα; Τι μας κρύβουν; Ξυπνήστε Έλληνες!
Η αλήθεια είναι ότι η ζυγαριά υπήρξε ανέκαθεν μια αμείλικτη θεότητα της καθημερινότητας που ορίζει τη διάθεσή μας, την αυτοεικόνα μας, ακόμα και τη σχέση μας με τον καθρέφτη – ή και με τους άλλους. Είναι ένα αντικείμενο φαινομενικά αθώο που όμως έχει τη δική του ψυχή και δύναμη: στέκεται κάπου καταχωνιασμένο, μην τυχόν και έχουμε και κανέναν καλεσμένο που θέλει να συγκρίνουμε τα κιλά μας (ήδη με έλουσε κρύος ιδρώτας).
Αυτό το μήνυμα είναι η φωνή όλων όσοι κουβαλούν το βάρος των αριθμών, όλων όσοι εγκλωβίζονται σε μετρήσεις και δεδομένα. Ζούμε σε μια εποχή όπου τα πάντα μετατρέπονται σε αριθμούς. Η ζυγαριά δεν λειτουργεί πια ως απλό εργαλείο, αλλά ως αμείλικτος κριτής. Ή μάλλον ως εργαλείο ενός κόσμου που διψά για τελειότητα, χωρίς κανένα όριο στην αυστηρότητα.
Το αληθινό βάρος δεν βρίσκεται στο σώμα, αλλά στα μέσα μας. Και αυτό, καμία ζυγαριά δεν μπορεί να το μετρήσει. Παραγγελιά για επόμενο σύνθημα: κομματιάστε μου τη ζυγαριά!
