«Ψηφίστηκε το νομοσχέδιο για τα ομόφυλα ζευγάρια».
Ώπα, ξεκινάς ήδη λάθος. Είναι «το νομοσχέδιο για την ισότητα στο γάμο» − κι όσο αν σιχαίνομαι να είμαι αυστηρός με τη γλώσσα και τους τύπους, εδώ έχουν σημασία οι λέξεις. Καταλαβαίνω ότι αυτό είναι ζουμί της υπόθεσης, αλλά ρε γαμώτο πώς να σ’το πω; Δεν μπορώ να ακούω άλλο τις λέξεις «ομόφυλα», «ομοφυλόφιλος», «gay». Πώς θα ένιωθες αν όλη τη μέρα σε χαρακτήριζα «straight»; Καλημέρα «στρέιτ»! Δε θα σου προσέθετε ακόμα ένα βάρος έξτρα από αυτό της καταπίεσης που ήδη έχεις, να σταθείς αντάξιος του χαρακτηρισμού αυτού που σου έχω δώσει;
Η λέξη «ομοφυλόφιλος» έχει αποκτήσει με τα χρόνια τόσο αρνητική χροιά που κάθε φορά που τη χρησιμοποιείς, νιώθω ότι μου το τρίβεις στη μούρη, ότι μου κάνεις και χάρη που με αποδέχεσαι. Όπως νιώθω και τώρα που ψηφίστηκε το νομοσχέδιο, όταν μου λες «Να! Μπορείς επιτέλους να παντρευτείς, περίμενε λίγο ακόμα για να μπορέσεις να γίνεις γονιός, μην τα θες και όλα στο πιάτο!».
Άκου λίγο: δεν ξέρω αν ποτέ θέλω να παντρευτώ, δεν ξέρω αν θέλω παιδιά, δεν ξέρω αν θέλω να είμαι και για πάντα gay στο κάτω κάτω της γραφής. Γιατί όσο προσωπικό, εσωτερικό αγώνα κι αν δίνω, ακόμα δυσκολεύομαι να καταλάβω τι ακριβώς είμαι. Γιατί πώς θα το καταλάβω, μέσα σε ένα πλαίσιο που δε μ’ αφήνεις να είμαι ελεύθερος;
Δεν τρέφω φρούδες ελπίδες πως λύθηκε το πρόβλημα με το ψήφισμα του νόμου. Και σίγουρα δεν χαίρομαι καθόλου, που πέρασε το νομοσχέδιο υπό τη θητεία της πιο σάπιας κυβέρνησης που γνωρίσαμε ποτέ. Όμως, όπως και όταν θα έπρεπε να αφαιρούσα έναν καρκίνο για να συνεχίσω να ζω, δεν νομίζω πως θα με ενδιέφερε αν ο γιατρός που θα με χειρουργούσε ήταν ο χειρότερος άνθρωπος του κόσμου, έτσι και τώρα σκύβω για λίγο το κεφάλι, χαμογελώντας όμως, γιατί θέλω απλά «να γίνει η δουλειά». Κουράστηκα.
Άσε που νιώθω επιτέλους πως έχω λίγη δύναμη. Πως όλο αυτό το επικοινωνιακό τους τρικ, υπάρχει γιατί με έχουν απέναντί τους. Γιατί με έχουν ανάγκη και με φοβούνται. Ας με φοβηθούν κι εμένα επιτέλους κάποιοι, να δούνε λίγο πως είναι!
Άσε που και από την άλλη, ως χαζορομαντικός που είμαι, μπορεί να ελπίζω μέσα μου πως κι αυτοί ίσως να αρχίσουν να μεταλλάσσονται επιτέλους σε κάτι πιο ανθρώπινο. Άνθρωποι θέλω να γίνουν, όχι να πεθάνουν.
Και δεν αντέχω πλέον τον αντίλογό σου, πως η κοινωνία δεν είναι έτοιμη και εκπαιδευμένη να αποδεχτεί το διαφορετικό, κι ότι όλα αυτά μάς φτάνουν σε ακραίες αντιδράσεις, σαν και το πρόσφατο γεγονός στη Θεσσαλονίκη. Ας φτάσουμε στα άκρα. Ας βγει όλο το σκατό στο επιφάνεια, μπας και επιτέλους καθαρίσει. Το προτιμώ όλο στην επιφάνεια, παρά να με ταΐζουν καθημερινά λίγο-λίγο απ’ αυτό.
Η πραγματική νίκη θα έχει έρθει, όταν δε θα υπάρχει πλέον ανάγκη να χρησιμοποιούμε τις λέξεις «gay» και «straight» γιατί δε θα έχουν καμία απολύτως σημασία. Όταν θα ηχούν πλέον παρωχημένες και ανούσιες.
Μέχρι τότε, επίτρεψέ μου όμως σε παρακαλώ να έχω ίσα δικαιώματα με σένα και πίστεψέ με: Θα μου πάρει λιγότερο χρόνο να καταλάβω τι πραγματικά είμαι, ΤΙ θέλω και ΑΝ το θέλω, από όσα χρόνια πήρε εσένα να καταλάβεις πως δεν είμαι κάτι «ανώμαλο».
Προχωράμε!
