Μια Παρασκευή μεσημέρι, εκεί στα ωραία τελειώματα της άνοιξης, μετά από πολλά χρόνια γνωριμίας στο κοντέρ μας, βρεθήκαμε να συζητάμε με τον Κώστα Κακαβούλη για ταξίδια και για φωτογραφία και επιτέλους μου λύθηκαν κάποιες απορίες. Τα ταξίδια για αυτόν είναι «μία διαρκής εκπλήρωση ενός παιδικού ονείρου» και η φωτογραφία ο τρόπος του να γνωρίζει τα μέρη που επισκέπτεται πιο ουσιωδώς. Πάντα γενναιόδωρος (τόσο στη ζωή, όσο και στη φωτογραφία) μου απάντησε σε όλα και σας παραθέτω ένα γενναίο μέρος της κουβέντας μας. Δυστυχώς, ξέχασα να ρωτήσω κι άλλα που ήθελα (για τους φακούς που χρησιμοποιεί, ας πούμε), αλλά χαίρομαι που το μεσημέρι εκείνο, θα ζήσει με αυτήν τη μορφή για χρόνια στον ιντερνετικό κόσμο και θα δουν κι άλλοι τις όμορφες αποτυπώσεις του (τις οποίες παρεμπιπτόντως δεν εντιτάρει ποτέ ούτε στο ελάχιστο). Τον αφήνω τώρα, να μας πάει σε ό,τι είδε!
Θέλω λίγο να μου πεις πότε ξεκίνησες να ταξιδεύεις και πότε ξεκίνησες να φωτογραφίζεις.
Ξεκίνησα να ταξιδεύω στο εξωτερικό όταν ήμουν Β’ γυμνασίου. Με τους γονείς μου, τον αδερφό μου και κάποιους οικογενειακούς φίλους, είχαμε πάει στο Παρίσι. Σε εκείνο το ταξίδι είχα πάρει μία φωτογραφική μηχανή της τότε εποχής, πολύ απλή, και είχα βγάλει πολλές φωτογραφίες, αλλά δεν ήταν κάτι που πραγματικά με συγκινούσε τότε. Νομίζω ότι πρώτη φορά ξεκίνησα να το κάνω με περισσότερη ζέση όταν ήμουν 17.
Τι θυμάσαι από αυτό το πρώτο ταξίδι στο Παρίσι; Ήταν τότε που ένιωσες αυτήν την αγάπη για μια πιο…ταξιδιάρικη ζωή;
Νομίζω ότι η αγάπη για τα ταξίδια μού προέκυψε πριν καν ξεκινήσω να ταξιδεύω. Είχα μία δασκάλα αγγλικών, την Τζώρτζια, την οποία την αγαπάω ακόμη πάρα πολύ και έχουμε πολύ καλή σχέση, η οποία μεταξύ πολλών άλλων θετικών που είχε, πέρα από την αγάπη για τις γλώσσες, με έκανε να αγαπήσω και πολιτισμούς που συνδέονται με αυτές τις άλλες γλώσσες και γενικότερα τις διαφορετικές κουλτούρες, τα διαφορετικά μέρη… Οπότε θυμάμαι πάρα πολύ έντονα από όταν ήμουν Γ’ δημοτικού και κάναμε μάθημα αγγλικών, να έχω εντυπωσιαστεί που εκείνη πέρα από αγγλικά ήξερε και γαλλικά και ισπανικά και ιταλικά. Και της είχα ζητήσει κάποια στιγμή –όταν ήμουνα εκεί, τρίτη ή τετάρτη δημοτικού– επειδή βαριόμουνα να κάνουμε μόνο αγγλικά, να μου μαθαίνει και τις υπόλοιπες γλώσσες. Το πρώτο μάθημα ισπανικών πρέπει να το έκανα στην πέμπτη δημοτικού.
Λοιπόν, μου είπες στην τελευταία μας συζήτηση ότι δεν φωτογραφίζεις πολύ στην καθημερινότητά σου. Τι είναι αυτό που κάνει τη διαφορά και στα ταξίδια σου φωτογραφίζεις, ενώ στην Αθήνα δεν σου προκύπτει;
Νομίζω ότι η ανάγκη να φωτογραφίσω μου βγαίνει πολύ πιο έντονα στα ταξίδια γιατί αισθάνομαι περισσότερη ηρεμία και μια μεγαλύτερη ανάγκη να συγκεντρωθώ σε αυτό που βλέπω και αυτό που ζω. Έχω φωτογραφίσει κάποιες φορές και στην Αθήνα, αλλά μόνο σε περιόδους που ήμουν πάρα πολύ χαλαρός και που μπορούσα να αφιερώσω ήρεμο χρόνο στη διαδικασία.
«Όταν βγάζω μία φωτογραφία με τη φωτογραφική μου μηχανή, θυμάμαι ακόμα και μετά από πολλά χρόνια ακριβώς το κάδρο που έβλεπα εκείνη τη στιγμή, μέσα από το μικρό παραθυράκι της κάμερας.»
Θεωρείς δηλαδή ότι αφιερώνεις σε ένα μέρος τον χρόνο που του πρέπει περισσότερο μέσα απ’ το φακό;
Ναι, σίγουρα και ακόμα και σήμερα βγάζω πολλές φωτογραφίες και με το κινητό μου, αλλά δεν νιώθω καθόλου το ίδιο συναίσθημα. Όταν βγάζω μία φωτογραφία μέσα από τη φωτογραφική μου μηχανή, θυμάμαι ακόμα και μετά από πολλά χρόνια ακριβώς το κάδρο που έβλεπα εκείνη τη στιγμή, μέσα από το μικρό παραθυράκι της κάμερας.
Έχει όμως τύχει ποτέ να πεις ότι «αυτό θέλω να το ζήσω και όχι να το φωτογραφίσω;»
Για μένα με κάποιον τρόπο το να φωτογραφίζω κάτι σημαίνει και ότι το ζω εκείνη τη στιγμή, όχι απλά ότι το απαθανατίζω και το θυμάμαι μέσα από τη φωτογραφία που έβγαλα. Νιώθω κάπως σαν να συνδέομαι περισσότερο εκείνη τη στιγμή με αυτό που ζω.
Ποιο είναι το πιο μακρινό ταξίδι που έχεις κάνει; Και δύο τρία τα οποία είναι για ‘σένα τα πιο «γκράντε»!
Το πιο μακρινό είναι σίγουρα στη Γη του Πυρός. Είναι πολύ εντυπωσιακό να νιώθεις ότι έχεις φτάσει στο τέλος του κόσμου. Παρόλα αυτά θα πω ότι όταν ήμουν εκεί, δεν ήταν πολύ διαφορετικό το συναίσθημα σε σχέση με το να βρίσκεσαι σε ένα άλλο πολύ όμορφο μέρος. Μόνο όταν κοιτάς τον χάρτη και βλέπεις πού ακριβώς βρίσκεσαι καταλαβαίνεις. Ναι, νομίζω ότι το ταξίδι που έκανα στην Αργεντινή ήταν από τα πιο ωραία που έχω κάνει! Η Παταγονία ήταν σίγουρα το μεγάλο highlight. Ένα άλλο πάρα πολύ ωραίο ταξίδι ήτανε στην Τανζανία που πήγα για σαφάρι. Ήταν κάπως σαν να ζεις μέσα στο Lion King, βλέποντας όλα αυτά τα ζώα από κοντά.
Μου είχε αρέσει σίγουρα και το πρώτο υπερατλαντικό ταξίδι που είχα κάνει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έχουν περάσει αρκετά χρόνια. Είχα πάει στη Νέα Ορλεάνη και με είχε ενθουσιάσει το πώς μία ολόκληρη πόλη μπορεί να περιστρέφεται γύρω από τη μουσική. Δεν έχω ξαναζήσει κάτι τέτοιο. Και το roadtrip που είχα κάνει στην Καλιφόρνια, το οποίο νομίζω πως μαζί με το roadtrip στην Παταγονία, είναι τα πιο ωραία που έχω κάνει. Και κατά τα άλλα ήτανε και το ταξίδι στην Κόστα Ρίκα, που έκανα σχετικά πρόσφατα – τον Νοέμβριο που μας πέρασε. Πολύ διαφορετικό από τα προηγούμενα. Επίσης με τροπικά δάση, αδιανόητες παραλίες, τον κόσμο να ζει σε έναν τελείως διαφορετικό ρυθμό ζωής από αυτόν που ξέρουμε στην Ευρώπη. Και πολύ ενδιαφέρον είχε και το ταξίδι στην Ινδία. Θα πω ότι σίγουρα είναι απ’ τα ταξίδια εκτός Ευρώπης που μου άρεσε λιγότερο, αλλά είχε το ενδιαφέρον του.
Κι ό,τι θα σε ρωτούσα αν υπήρξε κάποιο μέρος που σε απογοήτευσε, που το περίμενες αλλιώς…
Νομίζω η Ινδία. Πίστευα ότι θα μου αρέσει περισσότερο από άποψη κουλτούρας, πολιτισμού και φύσης. Θα πω ότι δεν με ενθουσίασε τόσο. Παρόλα αυτά, ήτανε πολύ εντυπωσιακή εμπειρία να βλέπεις πώς είναι μία χώρα στην οποία ζουν ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι και τις συνθήκες της ζωής τους…που δεν είναι καλές. Θεωρώ ότι με κάποιον τρόπο –όχι ευχάριστο– ήταν ένα ταξίδι που μου διεύρυνε τους ορίζοντες. Μεγάλο highlight του ταξιδιού ήταν το Ταζ Μαχάλ, το οποίο θεωρώ ότι είναι το πιο εντυπωσιακό ανθρώπινο κατασκεύασμα που έχω δει ποτέ. Δηλαδή, αξίζει τον κόπο κάποιος να επισκεφθεί την Ινδία, μόνο για αυτόν τον λόγο.
Οργανώνεσαι καιρό πριν πας ένα τέτοιο ταξίδι; Ή γίνονται πιο αυθόρμητα; Γίνονται με φίλους;
Υπάρχουν ταξίδια που έχουν δύσκολη οργάνωση και υπάρχουν ταξίδια πολύ πιο εύκολα. Έχει να κάνει πάρα πολύ με τον προορισμό, με τα άτομα με τα οποία θα πάω, με τη διάθεση που έχουμε πριν οργανώσουμε αυτά τα ταξίδια. Για παράδειγμα, το ταξίδι στην Αμερική ήταν ένα ταξίδι που ήταν πάρα πολύ εύκολο να πραγματωθεί. Υπήρχανε πράγματα τα οποία τα οργανώναμε και επιτόπου.
Ωραία, έχει υπάρξει κάποιο μέρος στο οποίο είπες «εδώ θα μπορούσα να ζήσω»; Αν και έχω μια υποψία ότι είσαι πάρα πολύ Αθηναίος…
Ναι, ναι, εντάξει, σαν την Αθήνα δεν έχει (σ.σ. γέλιο)! Όχι, υπάρχουν κι άλλα μέρη που έχω νιώσει ότι θα μπορούσα να ζω εκεί. Σίγουρα η Βαρκελώνη στην οποία έχω ζήσει για 6 μήνες, η Γενεύη, στην οποία επίσης έχω ζήσει για ένα εξάμηνο δουλεύοντας εκεί. Η αλήθεια είναι ότι όταν επισκέπτομαι ένα μέρος για λίγες μέρες μου είναι πολύ δύσκολο να πω ότι θα μπορούσα να μείνω μόνιμα, ακόμα και αν ενθουσιαστώ από την ομορφιά του, οπότε μάλλον είναι μέρη που ήδη έχω ζήσει και νιώθω ότι θα μπορούσα να μείνω παραπάνω.
Και κάποιο μέρος στο οποίο μπορεί, ας πούμε, να αισθάνθηκες ξένος; Να αισθάνθηκες ότι σε διώχνει;
Ναι, στην Ολλανδία, η οποία είναι μία πάρα πολύ όμορφη χώρα. Έζησα στην Ουτρέχτη και νομίζω ότι είναι από τις πιο ωραίες πόλεις που έχω δει – ίσως να είναι και στο top three μου. Παρόλα αυτά, ένιωθα ότι οι συνθήκες ζωής εκεί δεν με ικανοποιούσαν και δεν θέλησα να μείνω παραπάνω.
«Το να μπορείς να μοιραστείς τις εμπειρίες σου με άλλους είναι κάτι που κάνει ένα ταξίδι ακόμα πιο ωραίο.»
Κοιτώντας τις φωτογραφίες που μου έστειλες, υποψιάζομαι ότι μάλλον σου αρέσει εξίσου να φωτογραφίζεις τη φύση, τις πόλεις, αλλά και τους ανθρώπους. Αλλά για να σιγουρευτώ κιόλας, έχεις κάποιο αγαπημένο θέμα;
Οι άνθρωποι ήταν από πάντα αυτό που ένιωθα ότι με τραβάει περισσότερο. Οι άνθρωποι που ξέρω και είναι κάπως στον ευρύτερο κύκλο μου εκείνη τη στιγμή. Θέλω να φωτογραφίζω τις εκφράσεις τους, τις στιγμές τους γιατί νιώθω ότι συνδέομαι με αυτές τις στιγμές εκείνη την ώρα.
Και με αγνώστους; Στα ταξίδια;
Θέλω, αλλά θα προσπαθήσω να μην είμαι πολύ αδιάκριτος. Θα βγάλω κάποια φωτογραφία από μακριά ή θα προσπαθήσω να μην διακρίνονται πάρα πολύ τα χαρακτηριστικά τους. Θα προτιμήσω να τους φωτογραφίσω ως φιγούρες. Δεν μου έχουν κάνει ποτέ παρατήρηση, αλλά έχει τύχει να καταλάβω ότι κάποιος δυσαρεστήθηκε που ένιωσε ότι τον βγάζω φωτογραφία και επί τόπου διέγραψα τις φωτογραφίες που είχα βγάλει.
Νιώθεις διαφορετικός μετά τα ταξίδια;
Ναι, σίγουρα. Δεν μπορώ να περιγράψω τον τρόπο ακριβώς, γιατί κάθε ταξίδι είναι μια εντελώς διαφορετική εμπειρία, αλλά για αυτόν τον λόγο νιώθω και ότι δεν θέλω να κάνω πολλά μαζεμένα ταξίδια σε προορισμούς που δεν γνωρίζω. Θέλω να έχω το χρόνο μου μετά, κάποιον τρόπο να το αφομοιώσω, να είμαι ή στο σπίτι μου ή σε κάποιο άλλο οικείο περιβάλλον – δεν θα μπορούσα να συνεχίσω κάπου αλλού. Δεν θα ήθελα δηλαδή να πάω στην Κόστα Ρίκα τον Νοέμβριο και τα Χριστούγεννα στην Ινδία ή στην Αργεντινή.
Πώς αφομοιώνεις, λοιπόν, ένα ταξίδι;
Κοιτάζω τις φωτογραφίες μου, μιλάω πολύ για αυτό και νομίζω ότι μιλώντας με άλλους ανθρώπους για αυτό που έζησα, το καταλαβαίνω κι εγώ καλύτερα. Επίσης είναι πολύ ωραίο να ξαναμιλάω με τους ανθρώπους με τους οποίους έκανα το ταξίδι, μετά από λίγες μέρες, λίγες εβδομάδες, γιατί ο καθένας θυμάται διαφορετικά πράγματα. Το θετικό του να ταξιδεύεις με άλλους ανθρώπους… Σίγουρα έχει πάρα πολλά ωραία και το να ταξιδεύεις μόνος σου, μπορείς να χαράξεις τελείως ανεξάρτητα το πρόγραμμά σου, μπορείς να βιώσεις κάποια πράγματα με το δικό σου ρυθμό, αλλά νομίζω ότι πάντα προτιμάω να ταξιδεύω με παρέα. Το να μπορείς να μοιραστείς τις εμπειρίες σου με άλλους είναι κάτι που κάνει ένα ταξίδι ακόμα πιο ωραίο.
Θυμάσαι καμιά φορά που να μην φωτογράφισες κάτι και μετά να το σκεφτόσουνα και να το μετάνιωνες; Είτε επίτηδες, είτε επειδή δεν το πρόλαβες; Και να σε απασχολήσει μετά από καιρό το ότι δεν τράβηξες μία φωτογραφία;
Όχι, αλλά θυμάμαι φορές που επίτηδες δεν έχω πάρει μαζί μου την κάμερα σε ένα ταξίδι, σε ένα τριήμερο εντός Ελλάδας. Γιατί ένιωθα ότι δεν είμαι στο mood να φωτογραφίσω εκείνη την περίοδο και τελικά πηγαίνοντας εκεί, μετά από μία δύο μέρες είχα πάρα πολλά νεύρα που δεν είχα μαζί μου τη φωτογραφική μηχανή. Και υπάρχουν και φορές που την έχω αλλά δεν τη βγάζω από την τσάντα. Πρόσφατο ταξίδι που είχα κάνει τα Χριστούγεννα στη Βουδαπέστη και στη Βιέννη κι είχα πάρει μαζί μου τη φωτογραφική, αλλά έκανε πάρα πολύ κρύο και δεν ήθελα καθόλου να τη βγάλω και μετά κατάλαβα ότι τζάμπα την κουβαλάω.
Ποιος είναι ο πιο αγαπημένος σου προορισμός; Αν είχες ένα μόνιμο εισιτήριο για κάπου, ένα διαρκείας;
Θα πήγαινα συνέχεια και ξανά και ξανά στην Ιταλία και την Ισπανία, παντού! Αν έπρεπε να βγάλω ένα τοπ 5, ας πούμε, έχω τη Σκωτία, το Σαν Sebastian, την Τοσκάνη, την Αστυπάλαια και την Κίμωλο.
Τι κυνηγάς όταν ταξιδεύεις; Δηλαδή…Γιατί πιστεύεις ότι ταξιδεύεις;
Ωραία ερώτηση. Με γεμίζει πολύ. Είναι κάπως σαν να εκπληρώνω ξανά και ξανά ένα παιδικό όνειρό μου. Όταν για πρώτη φορά άκουγα ξένες γλώσσες, ξένους τόπους, άλλες κουλτούρες. Ναι, είναι μία διαρκής εκπλήρωση ενός παιδικού ονείρου.
«Νομίζω δεν αποτυπώνεται ποτέ έτσι όπως είναι στην πραγματικότητα ένα φυσικό τοπίο και η μαγεία που μπορεί να νιώθεις όταν είσαι εκεί.»
Αν αύριο έχανες όλες τις φωτογραφίες σου, ποιο ταξίδι πιστεύεις ότι θα μπορούσες να ανακαλέσεις στη μνήμη σου σχεδόν ατόφιο;
Όλα – έχω χάσει, βέβαια, φωτογραφίες στο παρελθόν κι έχω στεναχωρηθεί τη στιγμή που κατάλαβα ότι της έχασα.
Τι δεν μπορεί να φωτογραφηθεί ποτέ όσο καλός φωτογράφος και να είσαι; Ή μάλλον, υπάρχει κάτι που δεν αποτυπώνεται με μια κάμερα;
Νομίζω δεν αποτυπώνεται ποτέ έτσι όπως είναι στην πραγματικότητα ένα φυσικό τοπίο και η μαγεία που μπορεί να νιώθεις όταν είσαι εκεί.
Έχεις φοβηθεί ποτέ σε κάποιο ταξίδι; Έχεις νιώσει να κινδυνεύεις;
Η φορά που έχω φοβηθεί περισσότερο ήτανε στο κέντρο, καράκεντρο –το downtown που λέμε– του Λος Άντζελες. Ήμουν μόνος μου –είχα πάει με έναν φίλο μου, αλλά αυτός εκείνες τις μέρες, ήτανε με την οικογένεια που έχει εκεί– και εγώ επιστρέφοντας το βράδυ στο ξενοδοχείο –διαμονή το έκλεισα 2 μέρες πριν και λέω «πού θα μείνω; που θα μείνω; Ε, το πρώτo μου υπερατλαντικό ταξίδι, δεν είχα πάει πουθενά εκτός Ευρώπης! Στην Ευρώπη κλείνουμε πάντα να μείνουμε στο κέντρο καράκεντρο των πόλεων γιατί θέλουμε να ’μαστε εκεί, να τις περπατάμε τις πόλεις. Στην Αμερική δεν είναι έτσι τα πράγματα. Έκλεισα λοιπόν στο κέντρο. Το μόνο μέρος στο Λος Άντζελες, το οποίο έχει τεράστιους ουρανοξύστες, έχει κάπου ανάμεσα στους 50 και 100 ουρανοξύστες. Όλο το υπόλοιπο Λος Άντζελες είναι μονώροφα και διώροφα σπίτια. Εκεί που πήγα εγώ, μόνο ουρανοξύστες, μόνο εταιρείες στους ουρανοξύστες, τίποτε άλλο, οπότε το βράδυ που εγώ επέστρεφα στο ξενοδοχείο, οι δρόμοι ήτανε κατασκότεινοι. Μαγαζιά; Τίποτα! Όλα κλειστά κι ήτανε 08:00 ή 9 το βράδυ, δεν ήτανε 2! Και δεν υπήρχε τίποτα ανοιχτό. Δεν υπήρχε άνθρωπος στο δρόμο. Και το κάθε οικοδομικό τετράγωνο για να το περπατήσεις, μπορεί να θέλεις 10 λεπτά ας πούμε. Και σε κάθε οικοδομικό τετράγωνο το μόνο που έβλεπα ήταν άστεγοι ναρκομανείς με όπλα. Ναι, νομίζω δεν έχω φοβηθεί περισσότερο στη ζωή μου. Έθαψα την κάμερα μου όσο πιο βαθιά μπορούσα στην τσάντα μου και την τσάντα μου σχεδόν την κατάπια.
Τι σκέφτεσαι όταν ακούς τη λέξη «ταξίδι»;
Νέες εικόνες. Νέα βιώματα. Και ηρεμία.
Αν μπορούσες να ξαναζήσεις μία μόνο στιγμή από όλα σου τα ταξίδια;
Το San Sebastian! Θυμάμαι πάρα πολύ έντονα τα ηλιοβασιλέματα με την παρέα που ήμασταν εκεί. Το πόσο καταπληκτικά ήταν. Είναι εντυπωσιακό ότι τότε είχαμε κανονίσει να μείνουμε για ένα βράδυ. Και το επόμενο πρωί που ξυπνήσαμε είπαμε να μείνουμε άλλη μία μέρα –και μείναμε! Και το μεθεπόμενο πρωί που ξυπνήσαμε, είπαμε να μείνουμε κι εκείνη τη μέρα και τελικά μείναμε 4 μέρες αντί για μία και κάθε μέρα θέλαμε να το παρατείνουμε περισσότερο. Και επίσης τις πεζοπορικές διαδρομές στην Παταγονία. Ήμασταν στο αυτοκίνητο με δύο φίλους και ο ένας από τους δύο, δεν μπορούσε να σταματήσει να λέει «τι είναι αυτό που βλέπουμε! Δεν πιστεύω αυτό που βλέπουν τα ματάκια μου!» Και έτσι ένιωθα και εγώ. Μία άλλη καταπληκτική στιγμή επίσης ήτανε στην Ισλανδία. Είχαμε φτάσει σε έναν καταρράκτη αδιανόητο, απίστευτο. Που όταν είχαμε φτάσει εγώ θυμάμαι ότι ήμουνα λίγο κουρασμένος, λίγο εκνευρισμένος, δεν είχα καθόλου καλή διάθεση. Και βγήκαμε έξω και σε αυτόν τον καταρράκτη μπορούσες να περπατήσεις, να φτάσεις πάρα πολύ κοντά στο σημείο που σκάει ο καταρράκτης. Μέχρι το σημείο που φτάνεις σχεδόν από κάτω και γίνεσαι μούσκεμα! Και θυμάμαι πολύ έντονα ότι δεν μπορούσα να σταματήσω να γελάω ξαφνικά με αυτό που ένιωθα. Τρομερή η ευτυχία εκείνη τη στιγμή! Κάπως να βγαίνει αυτό από μέσα μου και να μην μπορώ να το σταματήσω με τίποτα…
Τι σκέφτεσαι όταν ακούς τη λέξη «ταξίδι»;
Νέες εικόνες. Νέα βιώματα. Και ηρεμία.
«Δεν ταξιδεύω επειδή θέλω να φεύγω μακριά από το μέρος που μένω. Δεν είναι τρόπος διαφυγής, δεν είναι μία διέξοδος από την καθημερινότητα. Μου αρέσει πάρα πολύ να ξέρω πού είναι το κέντρο της ζωής μου, το σπίτι μου, πού είναι οι άνθρωποι μου.»
Στην Αθήνα δεν είσαι ήρεμος;
Δεν ταξιδεύω επειδή θέλω να φεύγω μακριά από το μέρος που μένω. Δεν είναι τρόπος διαφυγής, δεν είναι μία διέξοδος από την καθημερινότητα. Μου αρέσει πάρα πολύ να ξέρω πού είναι το κέντρο της ζωής μου, το σπίτι μου, πού είναι οι άνθρωποι μου. Μου αρέσει πάρα πολύ και να είμαι εδώ και να νιώθω ότι επιστρέφω εδώ. Μετά από ένα ταξίδι νιώθω πολύ ότι η Αθήνα έχει φυσικά ένα εκατομμύριο στραβά, έχει πάρα πολλά πράγματα που και εμένα με απωθούν στην καθημερινότητα, αλλά νομίζω ότι τα θετικά συναισθήματα που προκαλεί δεν τα αλλάζω με τίποτα και εγώ νιώθω ότι τουλάχιστον μέχρι τώρα στη ζωή μου δεν θα μπορούσα να τα ζήσω πουθενά αλλού. Νομίζω ότι ο τόπος κατοικίας μας δεν έχει να κάνει μόνο με το αν μας αρέσει φυσικά, γιατί πρέπει να ’μαστε και τυχεροί για να μας αρέσει ο τόπος κατοικίας μας, δεν έχει να κάνει μόνο με το πόσο όμορφος είναι. Έχει να κάνει πάρα πολύ και με το πώς εμείς συνδεόμαστε με αυτόν και έχει να κάνει και πάρα πολύ με τους ανθρώπους. Για παράδειγμα, θεωρώ ότι η Βαρκελώνη είναι μία πόλη που είναι πολύ πιο όμορφη και πολύ πιο ανθρώπινη από την Αθήνα. Παρόλα αυτά, εγώ αυτήν τη στιγμή, τους ανθρώπους μου τους έχω στην Αθήνα! Στη Βαρκελώνη έχω έναν πολύ καλό φίλο, αλλά μέχρι εκεί. Οπότε, δεν θα μπορούσα αυτήν τη στιγμή να αφήσω τη ζωή μου στην Αθήνα για να πάω να ξεκινήσω μία καινούργια στη Βαρκελώνη, παρότι την ξέρω πάρα πολύ καλά, παρότι την αγαπάω πολύ. Ναι, δεν νομίζω ότι θα μπορούσα.
