Με αφορμή τη σωματική performance «ΚΟΜΜΑ», η Λένα Τρικούκη μιλά για τη σκηνική εμπειρία, τις προκλήσεις της σωματικής αφήγησης και τα μεγάλα ερωτήματα που θέτει το έργο. Σε σύλληψη και σκηνοθεσία της Ευγενίας Μπρακουμάτσου, η παράσταση που παρουσιάζεται στο Θέατρο Αλκμήνη από τις 22 Απριλίου έως τις 27 Μαΐου, ξεδιπλώνει την πορεία μιας γυναίκας από τη γέννηση έως τον θάνατο, φωτίζοντας τη σύνθετη σχέση μητέρας και κόρης και την αέναη αναζήτηση της ελευθερίας. Μέσα από ένα έντονα σωματικό και συμβολικό σύμπαν, η ερμηνεύτρια καλείται να αφηγηθεί χωρίς λόγια μια ιστορία βαθιά οικεία: την ανάγκη για αγάπη, τη σύγκρουση, την απώλεια και τελικά τη συμφιλίωση με τον εαυτό. Η Λένα Τρικούκη μάς ανοίγει ένα παράθυρο στη δημιουργική διαδικασία, τη σκηνική της προσέγγιση και τις προσωπικές της σκέψεις γύρω από την αυτονομία, το τίμημα της ελευθερίας και τους δεσμούς που μας διαμορφώνουν.
Γιατί επιλέχθηκε ο τίτλος «ΚΟΜΜΑ»; Τι συμβολίζει για εσάς;
Ο τίτλος «ΚΟΜΜΑ» προέρχεται από το σημείο στίξης και υποδηλώνει αυτή τη συνεχόμενη εξελικτική πορεία σχέσεων και καταστάσεων που γεννιούνται, μεγαλώνουν, αλλάζουν, ματώνουν και ωριμάζουν, αλλά ουσιαστικά ποτέ δεν τελειώνουν. Για μένα συμβολίζει όλους αυτούς τους άρρηκτους δεσμούς μέσα στον κύκλο της ζωής, που όσα στάδια κι αν περάσουν, ο χρόνος ουσιαστικά δεν είναι ποτέ αρκετός για να τους ολοκληρώσει.
Η παράσταση είναι αμιγώς σωματική. Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις στην προετοιμασία, χωρίς τη βάση ενός παραδοσιακού κειμένου;
Θεωρώ ότι η μεγαλύτερη πρόκληση για μένα, που ασχολούμαι πολλά χρόνια επαγγελματικά με τον χορό κι έχω μάθει να δουλεύω με το σώμα μου, ήταν να καταφέρω, χωρίς περίτεχνες χορευτικές δεξιότητες και χορογραφημένες πάνω στη μουσική κινήσεις, να πω μια δύσκολη ιστορία με μοναδικά εργαλεία το σώμα, το βλέμμα, την ανάσα, τη σύνδεση και τη σιωπή. Να γίνει κατανοητή, να αγγίξει και να προβληματίσει χωρίς να κουράσει.
Πώς διαχειρίζεστε σωματικά τις γρήγορες μεταβάσεις από την παιδική ηλικία στην εφηβεία, την ενηλικίωση και τον θάνατο;
Η αλήθεια είναι ότι κάθε παράσταση είναι και μια ξεχωριστή εμπειρία. Τις περισσότερες φορές προσπαθώ να δημιουργώ εικόνες στο μυαλό μου, ώστε να μεταβάλλω τη σωματική μου ενέργεια ανάλογα με τα συναισθήματα που γεννιούνται κάθε φορά και να γίνονται οι μεταβάσεις οργανικά και πιο εύκολα. Σίγουρα η καλή φυσική κατάσταση, η πειθαρχία και η συγκέντρωση με βοηθούν πολύ.
Η σχέση μητέρας-κόρης περνάει από τη σύγκρουση για να φτάσει στην αυτονομία. Είναι αυτός ο δεσμός νομοτελειακά «τραυματικός»;
Πιστεύω πως κάθε μορφή σύγκρουσης μπορεί να καταλήξει τραυματική, χωρίς αυτό να σημαίνει πως ο ίδιος ο δεσμός θα τρέφεται μόνιμα μέσα από αυτό το τραύμα. Πολλές φορές μια σύγκρουση μπορεί να γίνει και μια ισχυρή αφορμή να υπερβούμε τον εαυτό μας και να εξελιχθούμε, τόσο ως άνθρωποι όσο και μέσα σε μια σχέση που ματώνει λίγο λίγο κάθε μέρα.
«Ζούμε τη ζωή που θέλουμε ή αυτή που μας δόθηκε;» Ποια είναι η δική σας απάντηση, και τελικά, πόσο κοστίζει η ελευθερία;
Δυστυχώς, τις περισσότερες φορές ο φόβος να ξεβολευτούμε, να πληγώσουμε ή και να πληγωθούμε, μας κρατάει εγκλωβισμένους σε αυτό που μας δόθηκε, πιστεύοντας συχνά ότι είναι και αυτό που πραγματικά θέλουμε. Θέλει μεγάλη δύναμη και τόλμη να αναγνωρίσεις τον εαυτό σου σε βάθος και να διεκδικήσεις αυτό που εσύ έχεις ονειρευτεί για σένα. Και αν τελικά καταφέρεις να το δεις, τότε ίσως να πρέπει να πληρώσεις ακριβά για να μπορέσεις έστω και για λίγο να το αγγίξεις.
Πόσο εύκολο είναι για μια γυναίκα σήμερα να σπάσει το βάρος των προσδοκιών που της δίνονται από τη γέννησή της;
Όσο κι αν οι καιροί αλλάζουν, θεωρώ ότι ποτέ δεν θα είναι πραγματικά εύκολο για μια γυναίκα να απαλλαγεί από το βάρος που της έχουν μάθει να κουβαλάει από τη μέρα που γεννιέται. Νομίζω όμως ότι οφείλουμε πλέον να το προσπαθήσουμε περισσότερο, κοιτάζοντας βαθιά μέσα στον εαυτό μας, και να μεγαλώσουμε κόρες χωρίς παλαιωμένες προκαταλήψεις και ενοχικά στερεότυπα, αλλά απλά ευτυχισμένες μέσα στην ύπαρξή τους.
Με την Ευγενία Μπρακουμάτσου μοιράζεστε τη σκηνή, ενώ σας σκηνοθετεί. Πώς λειτούργησε αυτή η διπλή χημεία;
Με την Ευγενία αποκτήσαμε γρήγορα μια πολύ ισχυρή χημεία από την αρχή της συνεργασίας μας, που ξεκίνησε αρκετά χρόνια πριν. Με τον καιρό χτίσαμε μια αμοιβαία σχέση πίστης και εμπιστοσύνης, η οποία λειτουργεί σαν ασπίδα σε όλη τη διάρκεια της προετοιμασίας της παράστασης. Η ίδια σχέση μεταφέρεται και επί σκηνής, κάτι που μας δίνει ασφάλεια και μας βοηθά να γινόμαστε καλύτερες.
Μετά τις βραβεύσεις σε φεστιβάλ, τι σημαίνει για εσάς αυτή η αναγνώριση;
Η αλήθεια είναι ότι νιώθεις μεγάλη ανακούφιση και παίρνεις πολλή δύναμη όταν βλέπεις, μετά από τόσο κόπο, τη δουλειά σου να αναγνωρίζεται. Σου δίνει την τόλμη να προχωρήσεις στο επόμενο βήμα, να εξελιχθείς και να προσφέρεις απλόχερα ό,τι καλύτερο μπορείς.
Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση ΚΟΜΜΑ, θα βρείτε εδώ: https://www.ticketservices.gr/event/theatro-alkmini-komma/?lang=el
