Και κλείνεις τον κύκλο, λες και είναι καπάκι σε καπό, και τσουπ, έληξε το ζήτημα… Έληξε; Πώς κλείνουμε και ανοίγουμε ύστερα; Τι είμαστε; Παντζούρια; Και η θέα; Μικρή ή μεγάλη, πού τη χωράμε; Και πώς τη μαζεύουμε παραμάσχαλα ύστερα, σαν αφίσα από το συρτάρι;
Τι τα θες; Οι αναλύσεις είναι για τις εξετάσεις ούρων και τα διαγνωστικά· στη ζωή οφείλεις να κρατάς μόνο στο κουτάκι πρώτων βοηθειών το τσιρότο! Να ακολουθείς τη στρατηγική του και να το τραβάς απότομα! Να το λήγεις, να το κλείνεις στο ντουλάπι, να βάζεις και ένα σκαμπό από τα ικέα μπροστά για καλό και για κακό, μη σπρώξει για να ξεφύγει και το ξαναβρείς μπροστά σου. Να μην ακούς μουσική για λίγο διάστημα, να αποφεύγεις ακόμα και τα σοφτ πορνό και να ανασυντάσσεσαι, στρατιώτης στα πόδια σου μέχρι να επανέλθεις…
Να επανέλθεις πού;
Ααα, όλα κι όλα, το ποτάμι όταν το περάσεις δεύτερη φορά δεν είναι το ίδιο!
Ούτε εσύ είσαι ο ίδιος. Έτσι παίρνεις το κορμάκι σου, τα πολύχρωμα νεγκλιζέ σου σε μια πρόχειρη τσαντούλα – σίγουρα κάτι ξεχνάς πίσω, μια οδοντόβουρτσα εφεδρική, ή την ενυδατική σου βρε αδερφέ, αλλά τον εαυτό σου όχι! Αυτόν συνεχίζεις να τον περπατάς στο ποτάμι, να χαζεύεις, να ξεχνιέσαι, αλλά να συνεχίζεις να σαλεύεις…
Κι αν σου ζητήσουν απαντήσεις, εξηγήσεις, να τους πεις «διατηρώ το δικαίωμα σιωπής που προβλέπεται ρητά στην ελληνική νομοθεσία από το Άρθρο 103Α – Κώδικας Ποινικής Δικονομίας», και πάπαλα.
Και ανοίγεις νέους κύκλους, δικούς σου, όπως αυτούς με τις σαπουνόφουσκες παιδί, αγοράζεις νέα οδοντόβουρτσα, αλλά δεν πουλάς σπιθαμή από όσα χώρεσες στα σπλάχνα σου!
Όσο για το ποτάμι σου, και αν δεν ξέρεις, ευτυχώς ξέρει αυτό πού θα σε πάει…
