Όλα μπορούν να μας τα φέρουν πια στο σπίτι, αν θέλουμε μπορούμε να μείνουμε μέσα για πάντα. Αλλά εμείς βγαίνουμε έξω. Θέλουμε να θυμηθούμε τι υπάρχει πέρα απ’ το δικό μας περίγραμμα. Συνδεόμαστε με την πόλη. Οι γειτονιές μάς εμπεριέχουν. Τις αλλάζουμε και τις αφήνουμε να μας αλλάξουν.
Έχουμε ανθρώπους γύρω μας. Πολλά πρόσωπα είναι γνώριμα. Είναι Σάββατο πρωί, ξέρουμε το δρόμο, δε χρειάζεται μεγάλη συγκέντρωση στο περπάτημα. Τα βήματά μας μας πηγαίνουν στο στέκι μας. Είναι πιάτσα εδώ. Κάποια μαγαζιά ανοίγουν για κάνα δυο χρόνια κι ύστερα κλείνουν.
Είναι όμως και κάποια που αντέχουν χρόνια. Ο τοίχος του πάρκινγκ έχει ένα καινούριο γκραφίτι· όμορφο είναι. Καλημεριζόμαστε στο φούρνο με τη διαχειρίστρια, στο περίπτερο με τα αδεσποτάκια, στο καφέ με τη σερβιτόρα. Περπατάμε τη γειτονιά μας. Θέλουμε να θυμηθούμε τι υπάρχει πέρα απ’ το δικό μας περίγραμμα.
Στάση 1η:
ΔΕΙΞΕ ΜΟΥ ΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΣΟΥ
Βρισκόμαστε στο 2023 μ.Χ. Όλη η Αθήνα βρίσκεται υπό την κατοχή του Airbnb, των Mall και της μαζικής διασκέδασης. Όλη; Όχι! Μερικές γειτονιές αντιστέκονται ακόμη στους εισβολείς. Οι γειτονιές μας, τα τελευταία ανυπόταχτα Γαλατικά χωριά, με τις όμορφες αντιθέσεις τους, τους κωμικούς χαρακτήρες και τα κρυφά στέκια τους. Η κοινότητά μας, ο ζωντανός τόπος που διαμορφώνουμε και μας διαμορφώνει συνεχώς.
Είναι ωραίες οι χορταστικές πρωινές βόλτες. Περπατώντας στη γειτονιά σου μπορείς να δεις, ν’ ακούσεις και να γευτείς τις ιδιαιτερότητες που κρύβονται μέσα της. Στο πρώτο στενάκι ένας Κακοφωνίξ από ψηλά τραγουδάει Μάλαμα γιατί πριν λίγες μέρες πήγε –όπως κι εσύ– στη συναυλία του. Στο δεύτερο στενάκι πετυχαίνεις μια Μπονεμίνα να κάνει παζάρια στη λαϊκή. Περνάς από δίπλα της και σε κερνάει ένα βερίκοκο. Λίγο παρακάτω μυρίζει ο μαγικός ζωμός κάποιου δρυΐδη μάγειρα απ’ το μικρό μαγειρείο. Να από που αντλούμε σαν μικροί Γαλάτες τη δύναμή μας. Μια καλημέρα για όλους τους Ιντεφίξ της γειτονιάς που σου κουνάνε την ουρά τους και μια ακόμα για τη γοητευτική Φραμπάλα, στο εργαστήρι στο νούμερο 19 του δρόμου. Όλοι ανεπανάληπτοι και αστείοι. Και γείτονές σου.
Ένας πραγματικός σουλατσαδόρος ξέρει πως τις πόλεις και τις συνοικίες τους, τις μαθαίνεις μόνο περπατώντας,υποκινούμενος από την περιέργειά σου και τα ερεθίσματα που θα βρεθούν στην πορεία σου. Δε χρειάζεται κανένας συγκεκριμένος προορισμός. Είναι ευκαιρία να χαθείς στους δρόμους και στο πλήθος και να παρατηρήσεις τις «πληγές» και τα παλιά κτίρια που βρίσκονταν εδώ πολύ πριν από σένα, τα καινούρια καφέ και το γκράφιτι που μέχρι την προηγούμενη βδομάδα που πέρασες δεν ήταν εδώ και τα σημεία συνάντησης των παιδιών. Η κάθε συνοικία είναι μια ανεξάρτητη μικρή πολιτεία με τους δικούς της «νόμους».
Όλοι, μαζί κι εσύ, υπάρχετε ταυτόχρονα και σε κάποιο βαθμό καταλαβαίνεστε και γράφεστε στο χοντρό τετράδιο επισκεπτών της γειτονιάς. Γιατί μπορεί καμιά φορά να νομίζουμε πως οι γειτονιές που αλλάζουμε είναι μέρος της προσωπικής μας ιστορίας, αλλά στην πραγματικότητα εμείς είμαστε μέρος της δικής τους. Είμαστε περαστικοί που έρχονται και φεύγουν από τη ζωή τους και πρέπει να τις φροντίσουν και να τις υπερασπιστούν και να τις υμνήσουν με τον τρόπο που μπορούν καλύτερα. Είναι όμορφες και ζωντανές όταν έχουν χαρακτήρα, σχολεία, μαγαζιά, θέατρα, σινεμά, συναυλίες και πράσινο να μπορούμε ν’ αναπνεύσουμε άφοβα. Ομορφαίνουν ακόμα περισσότερο όταν τις φροντίζουμε κι εμείς. Το αίσθημα της συνύπαρξης και της αλληλεγγύης αυξάνεται όσο καλύτερα ξέρεις τη γειτονιά σου. Όσο την μαθαίνεις κι όσο στηρίζεις τα μαγαζιά της και τα κάνεις στέκια σου κι όσο καλύτερα γνωρίζεις αυτούς τους τρελούς τρελούς Γαλάτες της.
- Γειτονιά, συνοικία, μαχαλάς, κοινότητα, ιστός, δεσμός, κρίκος. Σίγουρα όμως κάτι που συνδέει ανθρώπους εντελώς διαφορετικούς, μέσα από κοινές εμπειρίες, αναμνήσεις και εικόνες.
- Αν δεν είσαι πολύ μακριά, μην πας για μια μέρα με το αυτοκίνητο ή τα μέσα στη δουλειά σου. Βούτα στο ρομαντισμό και τη μαγεία του περπατήματος. Μη γίνεσαι πεζος, πήγαινε πεζός!
- «Δεν έχω δρόμο ούτε γειτονιά να περπατήσω μια Πρωτομαγιά», γράφει ο Γκάτσος στο «Μάνα μου Ελλάς». Μην ξεχνιόμαστε! Μπορούμε ακόμα να οργανωνόμαστε, να διεκδικούμε, να επανοικειοποιούμαστε το δημόσιο χώρο.
White Turtle
Σ’ αυτή την όμορφη γωνία, απέναντι από την Αρχιτεκτονική, ο χώρος και η καλή διάθεση των παιδιών, σε κάνουν να νιώθεις «οικεία», σαν να ήσουν μέλος της παρέας τους από πάντα. Το νιώθεις και το βλέπεις πως το σημαντικότερο μυστικό της επιτυχίας τους είναι η ομαδική δουλειά και η αγάπη που βάζουν όλοι στο καθετί.
Λογιότατος | Μουσικές και πνεύματα
Κάποιοι υποστηρίζουν ότι όσο όμορφο κι αν είναι το νεοκλασικό που στεγάζει τον Λογιότατο, τα παιδιά είναι ο λόγος που έρχονται ξανά και ξανά.
Miss Neapolis
Στη γειτονιά που μεγάλωσε από παιδί, στο ισόγειο ενός από τα πιο όμορφα κτίρια των Εξαρχείων, η Έφη, από το καλοκαίρι του 2021, προσθέτει με το bistro «Miss Neapolis» ένα ακόμα κομμάτι στο παζλ της κουλτούρας των Εξαρχείων.
To Τρίκυκλο
Το σημείο όπου στήθηκε, Το Τρίκυκλο είναι ό,τι πρέπει για οποιαδήποτε εποχή του χρόνου· στη δροσερή αυλή, στο γοητευτικό πεζόδρομο, στο φιλόξενο εσωτερικό του, βρες τη θέση σου και δοκίμασε προϊόντα από μικρούς παραγωγούς, τόσο στο ποτό όσο και στο φαγητό.
Λέικ Καφέ
Παρεΐστικο, homemade και ήρεμο, το λέικ καφέ, σε χρώματα λιλά και πράσινα και με ολάνθιστη διακόσμηση, είναι σαν ένα κομμάτι της φύσης που το σκασε και κρύφτηκε σ’ ένα στενάκι της Κυψέλης. Είναι ιδανικό για να χαλαρώσεις, να δουλέψεις στο λάπτοπ ή να τα πεις με την παρέα.
Εκδόσεις ΚΨΜ
Με αγάπη για το πολιτικό βιβλίο –και θέλοντας να του δώσουν μία διαφορετική νότα– οι εκδόσεις ΚΨΜ είναι πλέον γνωστές για τα βιβλία τέτοιου είδους, με πολλές καινούριες μεταφράσεις και ακυκλοφόρητα κείμενα του Μαρξ. Τα τελευταία χρόνια έχουν επενδύσει σοβαρά και στη λογοτεχνία, με βιβλία Ελλήνων και Γερμανών, ως επί το πλείστον, συγγραφέων.
Shakers Athens
Ένα μαγαζί όλο κίνηση, μόνιμους θαμώνες, disco ρυθμούς και το χαρακτηριστικό μαύρο τοίχο δίπλα στο μπαρ, που μπορείς να αφήσεις μια αφιέρωση με κιμωλία ή να βγάλεις φωτογραφία με την παρέα σου… εν ολίγοις, ένα πραγματικό στέκι.
Στάση 2η:
ΔΕΙΞΕ ΜΟΥ ΤΟ ΣΤΕΚΙ ΣΟΥ
Το στέκι, εκ του «στέκομαι» (=παύω να προχωρώ) είναι ένα μέρος επιστροφής. Εκεί που πάμε τις Δευτέρες μετά το σχόλασμα, στα γενέθλια, στα πρώτα ραντεβού και στις μοναξιές μας. Άλλοι το προτιμούμε γεμάτο κόσμο, άλλοι ήσυχο. Πάντως, είτε πάμε μόνοι, είτε μαζευόμαστε με παρέα, το στέκι είναι κοινωνικός χώρος, μοίρασμα και το μέρος που τους γνωρίζουμε όλους με τ’ όνομά τους.
Μέσα σ’ όλες τις αγαπημένες μας συνήθειες είναι και η επιστροφή στα γνωστά στέκια μας. Ακόμα κι αν μας αρέσει να «σπάμε τη ρουτίνα» πού και πού και να γνωρίζουμε νέα πράγματα και μέρη, έχουμε την ανάγκη να δημιουργούμε στέκια και να ανήκουμε. Τι μας έκανε να επιλέξουμε αυτό κι όχι κάποιο άλλο; Αν πρόκειται για μαγαζί, μπορεί να είναι η διακόσμηση, η μουσική, το μενού, η ατμόσφαιρα και πάνω απ’ όλα οι άνθρωποι που δουλεύουν εκεί. Μπορεί για μας το ιδανικό μέρος ν’ αποφορτιστούμε, να τινάξουμε από πάνω μας την πεζότητα της καθημερινότητας, να είναι ένα μπαλκόνι με θέα, μια ταράτσα ανάμεσα σε χίλιες άλλες, ένα γηπεδάκι. Όλα αυτά, αρκεί να ’ναι γεμάτα με τη σωστή συντροφιά, με την παρέα μας. Μπορεί να μην είναι καν μέρος, αλλά μια ημερομηνία, μια επέτειος, κατά την οποία ξανασυναντιόμαστε με παλιούς συμμαθητές στο ουζερί που πίναμε πριν χαθούμε ο καθένας στα δικά του. Σίγουρα, όμως, όταν ερχόμαστε στα στέκια μας, εκεί που πάντα είμαστε ευπρόσδεκτοι, ηρεμούμε.
Αν «γράφουν ιστορία οι παρέες», σίγουρα πολλές από αυτές γράφονται στα μέρη που συχνάζουμε. Οι συζητήσεις, τα live, τα μυστικά που θα ανταλλάξουμε εκεί, οι διαφωνίες μας, οι λέσχες ανάγνωσης, οι φωτογραφίες που θα βγούμε, όλα αφήνουν ένα αποτύπωμα στην πόλη. Στα στέκια μας μπορούμε: να πιούμε, να διαβάσουμε, να διαπληκτιστούμε και να τα βρούμε, να φλερτάρουμε, να μην κάνουμε τίποτα, να μοιραστούμε, να στεγνώσουμε απ’ τη βροχή, να ξενυχτήσουμε, να παρατηρήσουμε τους άλλους. Και τα μέρη που επιλέγουμε να τα κάνουμε όλα αυτά λένε πολλά για μας.
Τι αντικατοπτρίζει περισσότερο τη ζωή στη γειτονιά μας, τα γούστα μας, τις μουσικές που ακούμε, από τα στέκια μας; Εκεί βρίσκονται όλες οι απαντήσεις για μας, εκεί βρίσκονται οι δεσμοί μας και η απάντηση στο «ποιοι είμαστε».
Μετά τη μεγάλη κρίση που περάσαμε λόγω της πανδημίας, που μας στέρησε την εγγύτητα που είχαμε συνηθίσει, η πόλη δείχνει πιο ορεξάτη από ποτέ να επανοικειοποιηθεί τα μέρη της, τις γειτονιές, τις πλατείες. Είμαστε της συντροφιάς, είμαστε του «μαζί» και αυτό δεν αλλάζει όσο κι αν αλλάξουν οι συνθήκες της ζωής μας.
- Κι αν μετακομίσεις σε άλλη γειτονιά; Δεν πειράξει! Κανονίξεις με την παρέα να πηγαίνετε στα ρεπό σας. Όπως και να το κάνεις, δε στέκει να αφήνεις τα στέκια σου.
- Από μικροί είχαμε στέκια. Ήταν η βρύση στο σχολείο ή το παγκάκι, μετά τα πάρκα και οι πυλωτές, τα αμφιθέατρα στις σχολές κι όσο μεγαλώναμε, οι ταβέρνες, τα μπαρ, τα βιβλιοπωλεία, οι πλατείες.
- Συνώνυμα για το στέκι θα μπορούσαν να είναι και οι λέξεις: απάγκιο, καταφύγιο, άντρο, κρησφύγετο, λημέρι, αγκυροβόλι, ορμητήριο, αποκούμπι. Ένα είναι σίγουρο, στο στέκι σου βρίσκεις το κέφι σου.
Molonis
Boulangerie patisserie
Από το 1999, η οικογενειακή επιχείρηση MOLONIS, συνεχίζει με μεράκι και άριστες πρώτες ύλες να γεμίζει αρώματα και γεύσεις την περιοχή των Πατησίων.
Σαραντατρίο
Το «Σαραντατρίο», εδώ και δέκα χρόνια, με την όμορφη αυλή και την επιμονή του στο καλό φαγητό, έχει φανατικούς θαμώνες που έρχονται από όλες τις άκρες της πόλης για να απολαύσουν ό,τι έχει να τους προσφέρει.
Στάση 3η:
ΔΕΙΞΕ ΜΟΥ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΣΟΥ
Τα πιο ζωντανά κομμάτια μιας γειτονιάς είναι οι άνθρωποι που την κατοικούν. Οι δυο φίλοι που ετοιμάζουν το καινούριο καφέ και σε καλημερίζουν ορεξάτα κάθε πρωί, οι ζαλισμένες παρέες στο ταβερνάκι, όταν γυρνάς απ’ τη δουλειά, οι φωνές των παιδιών στα σχολάσματα, η φίλη σου στο περίπτερο που ρωτάει πάντα τι έγινε με τον ξεροκέφαλο αυτόν Δίδυμο που έχεις μπλέξει, ο γείτονας που αποφάσισε να μάθει ακορντεόν και κάθε βράδυ γίνεσαι ωτακουστής της προόδου του.
Η γειτονιά είναι ένα ψηφιδωτό κι ο καθένας μια μικρή χρωματιστή ψηφίδα. Tο ιδιαίτερο σχήμα και η απόχρωση που δημιουργείται στο τέλος είναι το αποτέλεσμα της ένωσης όλων αυτών των μικρών κομματιών. Με τους κατοίκους της γειτονιάς σου, τους ανθρώπους που θα δεις ξανά και ξανά (στα στέκια σου, στο δρόμο, στις ουρές, στην τράπεζα) συνυπάρχετε και συμπορεύεστε. Μπορεί κάποιοι να γίνουν και φίλοι. Τα στέκια, άλλωστε, δεν είναι μόνο για να μαζεύονται οι υπάρχουσες παρέες, είναι και για να φτιάχνονται νέες.
Η άλλοτε εκνευριστική κι άλλοτε ανακουφιστική εγγύτητα που υπάρχει ανάμεσα σ’ εμάς και τους Άλλους σε μια πυκνή πόλη, όπως η Αθήνα, έχει και αυτή την ιδιαίτερη υφή, την πιθανότητα ανά πάσα στιγμή κάποιος να «πέσει πάνω» σε μια νέα φιλία. Συνηθίζουμε να μιλάμε για την αποξένωση στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις, γκρινιάζοντας για το «τόσο κοντά και τόσο μακριά», αλλά οι γειτονιές δεν είναι τίποτα άλλο από μικρά χωριά. Μπορεί να μην τους ξέρουμε όλους με το όνομά τους, αλλά όταν ζεις κάπου για καιρό μπορείς να μάθεις πολλούς απ’ αυτούς κι εξαρτάται από εσένα, τη δική σου όρεξη και διάθεση. Σε ξέρουν ήδη στο φαρμακείο, το σκυλάκι που ακούγεται από το απέναντι μπαλκόνι ξέρεις πώς το λένε, κι αυτόν τον νεαρό γείτονα με το ακορντεόν θα τον δεις μια μέρα στη στάση του λεωφορείου να το ’χει ζωστεί και να πηγαίνει να παίξει στο πρώτο του τζαμάρισμα.
Όσο ρομαντικό κι αν ακούγεται, είμαστε όλοι συνδεδεμένοι. Όλοι δυσανασχετούμε με τις ίδιες καθυστερήσεις στις ίδιες δημόσιες υπηρεσίες, περπατάμε στα ίδια στενά, ηρεμούμε στα ίδια πάρκα και ψωνίζουμε στα ίδια μαγαζιά. Το «χρώμα» μας επηρεάζει τους άλλους, αλλά και το μεγάλο, όμορφο ψηφιδωτό της γειτονιάς μας. Ας «ντυθούμε» με χρώματα, λοιπόν.
- Το «οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους» εγώ το ερμηνεύω ως εζής «Πάτε στο στέκι σας, πιείτε και δοκιμάστε όλο το μενού. Να ένας καλός λογαριασμός, να κι ένας καλός φίλος!»
- Κάθε γειτονιά είναι ένα μικροσκοπικό ανεξάρτητο κρατίδιο με τη δική του ιστορία, τη δική του γλώσσα και τα δικά του εμβλήματα. Καμιά φορά και με τους δικούς του εχθρούς.
- Καλό και το τξόκερ και τα τετράφυλλα τριφύλλια, αλλά η πραγματική τύχη είναι την πιο αναπάντεχη στιγμή κι όταν το έχεις μεγαλύτερη ανάγκη, να κάνεις νέους φίλους και να μένουν και κοντά.
Jimmy’s Hall
Το highlight είναι η χαμηλή ένταση στη μουσική! Από την πρώτη μέρα λειτουργίας του, το Jimmy’s Hall κρατάει τα ντεσιμπέλ χαμηλά κι έτσι βοηθάει τους θαμώνες να μπορούν σε ήρεμους τόνους να κουβεντιάζουν και τους μοναχικούς να γνωριστούν μεταξύ τους και να εξελιχθούν –αν θέλουν– σε μία ανώτερη μορφή συναναστροφής: την παρέα.
Αυλή Μεζέ
Δίπλα στο όμορφο πάρκο Προμπονά, εδώ και 13 χρόνια, η αυλή, με την ανθισμένη βουκαμβίλια της που φαίνεται από μακριά, είναι το στέκι των μεγαλύτερων καλοφαγάδων της πόλης.
Στάση 4η:
ΤΟ ΠΑΖΛ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ
Σ’ ένα παζλ, έστω κι ένα κομμάτι να χαθεί, διαταράσσεται η αρμονία του συνόλου. Έτσι και μια γειτονιά χρειάζεται όλα τα κομμάτια της. Εδώ, ενώσαμε μερικά από τα σημαντικότερα που για Εμας της δίνουν νοστιμιά. Και… νόστιμη γειτονιά…νόστιμη ζωή.
ΤΟ ΜΑΝΑΒΙΚΟ
Σημαντικό να ’χεις κοντά σου χρώματα, γεύσεις και κρατημένα –ειδικά για σένα– τα τελευταία σύκα της χρονιάς. Συνωμοτική φωνή: «Ήζερα ότι τα θέλεις. Άντε, σε λίγες βδομάδες… βουρ στις κλιμεντίνες».
Ο ΦΟΥΡΝΟΣ
Πάρε και μια πορτοκαλόπιτα. Πάρε κι ένα κουλούρι Θεσσαλονίκης. Πάρε κι ένα τυροπιτάκι που αρέσουν στη συγκάτοικο. Και τι θα κάναμε χωρίς αυτές τις ζεστές, αχνιστές καλημέρες;
ΤΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ
Πάντα είναι εκεί (αναρωτιέσαι: γυρνάει ποτέ σπίτι;), φρουρός της διασταύρωσης και προστάτιδα των αδέσποτων. Τόσο λίγος χώρος και τόσο μεγάλο χαμόγελο. Μια γειτονιά χωρίς περίπτερο, είναι πολύ πιο άδεια.
ΤΟ ΚΑΦΕ
Απολύτως απαραίτητο για όλα τα πρώτα ραντεβού (γιατί πού αλλού νιώθεις πιο άνετα;) και για την καταδική σου ιεροτελεστία, παρέα μ’ ένα βιβλίο. Η μυρωδιά του καφέ, τα γνώριμα πρόσωπα, η ηρεμία.
Η ΠΛΑΤΕΙΑ
Οι πλατείες είναι αναπόσπαστο κομμάτι μιας γειτονιάς. Όλες τις ώρες. Τα πρωινά για να γεμίζουν μπαλιές ξώφαλτσες, γρατζουνισμένα γόνατα, φωνές και πηγαδάκια στα παγκάκια, γιατί πώς αλλιώς θα μαθευτούν όσα πρέπει να μαθευτούν; Τα βράδια μπύρες, ζευγαράκια και πού και πού κανένα αυτοσχέδιο live.
Η ΑΥΛΗ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
Κουδούνια, παρατημένα ταπεράκια, ασταμάτητα τρεχαλητά — ένα μελίσσι κανονικό. Απ’ τη μια, καλές είναι και οι αργίες που ησυχάζουμε λίγο εμείς που μένουμε δίπλα, αλλά απ’ την άλλη, όταν λείπουν αυτοί οι ήχοι, τα πάντα γίνονται λίγο πιο μουντά και κοιμισμένα.
Η ΣΧΟΛΗ ΧΟΡΟΥ
Ανοιχτά παράθυρα στο δρόμο, ανοιχτά σώματα, καθρέφτες. Νέα ζευγάρια στο αργεντίνικο τάνγκο, ροζ τουτού στα μαθήματα μπαλέτου, στρωματάκια γιόγκα που ξεχάστηκαν δίπλα δίπλα και γειτόνεψαν. Σημαντικό να έχουμε κοντά μας τέτοιους χώρους για να γυμναζόμαστε και να σπάμε τη ρουτίνα.
ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ
Όλο και κάτι θα προκύψει. Αχρείαστα να ’ναι, αλλά είναι απαραίτητα σε όλες τις γειτονιές. Σιγά σιγά κι η φαρμακοποιός θα σε μάθει, θα ρωτήσει πως πάνε οι ημικρανίες σου, θα πείτε λίγο τα νέα σας και θα ’ναι άλλο ένα πρωινό οικείο χαμόγελο που θα σου φτιάξει τη μέρα.
Το Λεμονάκι της Καλλιδρομίου
«Κι ας προσανατολίζονται πια όλα προς τη διευκόλυνση των μεγάλων αλυσίδων, εμείς λέμε να στηρίξουμε τις ανθρώπινες σχέσεις, τη ζεστή επικοινωνία και τις μικρές επιχειρήσεις σαν το Λεμονάκι, που κρατάνε ακόμα τις γειτονιές μας ζωντανές».
Bindu Shala
Το όνομα του χώρου προέρχεται από το ενεργειακό κέντρο Bindu, ένα σημείο στην πίσω μεριά του κεφαλιού, από όπου εκκρίνεται ένα ζωτικό υγρό το οποίο είναι γνωστό σαν Νέκταρ της ζωής. Οι ασκήσεις ενεργοποίησης του κέντρου αυτού βοηθούν στην καλύτερη ισορροπία σώματος, μυαλού και ψυχής.
