Κάποτε ήμαστε όλοι συμμαθητές!

Τα χρόνια του σχολείου, εκτός από τις ανεξίτηλες αναμνήσεις των ιδιότροπων καθηγητών και τις λαμπρές ικανότητες στη τρίλιζα και SOS μας άφησαν και άλλα εφόδια: την επίγνωση της κοινωνικής ταυτότητας του εαυτού και του συνανθρώπου. Τα φυτά και οι ρέμπελοι, οι καρδιοραγίστρες της τάξης, ο παραστάτης και ο πρόεδρος του δεκαπενταμελούς, όλες αυτές οι αξιώσεις έφτιαχναν τον απλό και συνάμα περίπλοκο κόσμο μας, προσδιορίζοντας με απόλυτη ακρίβεια τι εστί ταξικό σύστημα. Οι κάστες άλλαζαν σπάνια, είχαμε και μια υπόληψη να συντηρήσουμε, μια εικόνα, ένα στάτους. Μας προετοίμασαν νικηφόρα να βγούμε έξω στη μεγάλη κοινωνία και να κατακτήσουμε μια θέση κάτω από τον ήλιο με το ταμπελάκι που αρμόζει.

Τώρα πια, σαν νεολαίοι, δεν χωριζόμαστε σε αυτούς που παίρνουν τις απουσίες και σε αυτούς που μένουν από αυτές, εξελιχθήκαμε σαν είδος σε ράτσες πιο ραφιναρισμένες, ποτισμένες από τις τάσεις, τα media και τα όνειρά μας, τις δουλειές μας, την πολιτική συνείδηση (όπου και όπως διατίθεται). Παρατηρώντας τους αστούς σήμερα βλέπεις κουλτούρες και ρεύματα, στυλάκια και απόψεις ζωής και αναρωτιέσαι από πού ξεπήδησαν όλα αυτά; Ανήκουμε σίγουρα στο ίδιο είδος; Μαζί δε μεγαλώσαμε;

Η πόλη μας είναι ένα γιγαντιαίο καζάνι, μπήκαμε μέσα παιδιά και τώρα βγαίνουμε ενήλικες. Ο καθένας με το καινούριο του καρτελάκι, αγνώριστος, προϊόν της εποχής του. Διασκορπιστήκαμε στις πλατείες, φορέσαμε άλλα ρούχα, προσδιοριστήκαμε από το αντικείμενο των σπουδών και της εφαρμοσμένης τέχνης. Αλλάξαμε γειτονιές και αλλάξαμε φωτογραφίες ταυτότητας, χωριστήκαμε σε εμάς και «κείνους», που δεν μας ταιριάζει η νοοτροπία τους, δεν μας κάνει η κοσμοθεωρία τους και γενικώς είναι από την άλλη πλευρά των πολιτισμικών χαρακωμάτων. Πόλεμος lifestyle στους δρόμους, όχι αστεία.

Κι όμως λες, κάποτε ήμαστε όλοι συμμαθητές….

6 μυθικά πλάσματα της σύγχρονης αστικής κουλτούρας

Hipster –

Τον ξέρεις. Ο κλασσικός με το τετράγωνο κοκάλινο γυαλί και τις τιράντες. Τα μαλλιά και τα γένια του χαίρουν ιδιαίτερης περιποιήσεως στα καλύτερα μπαρμπέρικα της πόλης. Τα μπαρμπέρικα να ξέρετε είναι πλέον της μόδας πάλι. Όπως και η κόμμωση του Εγγλέζου μεσοαστού των αρχών του 20 ου αιώνα. Τον ενδιαφέρουν όλα τα εκλεκτικά πράγματα, τα χειροποίητα και τα δυσπρόσιτα. Ειδικά όσα έρχονται από το εξωτερικό. Ειδικά αν είναι και ρετρό. Τα ανακαλύπτει μέσω των πολλαπλών εφαρμογών που έχει κατεβάσει στο smartphone. Μέσω των ίδιων εφαρμογών ενημερώνεται για χορτοφαγικές, ωμοφαγικές, ψαροφαγικές και άλλες οικολογικές συνταγές (παρ’ όλα αυτά δεν μπορεί να προσδιορίσει την ακριβή διαδικασία που ακολουθούσε η γιαγιά του για να παράγει πατάτες).

Δεν καταναλώνει γλουτένη, λακτόζη και άσπρη ζάχαρη, τα οποία αντικαθιστά με στέβια, σόγια, αλάτι Ιμαλαΐων, κινόα και άλλες τροφές που δεν προφέρονται εύκολα. Διατηρεί το ποσοστό του σωματικού λίπους κάτω του 2%, και στηρίζει τις δυνάμεις του στη κατανάλωση ειδικού, βιολογικού καφέ από τις όχθες κάποιας μικρής χώρας στη Λατινική Αμερική. Θα τον βρείτε στην πλατεία Αγίας Ειρήνης, ειδικά τις νυχτερινές ώρες, να απολαμβάνει άφθονα κοκτέιλ και να συζητάει για ό, τι πιο σύγχρονο της ψηφιακής εποχής. Γράφει λίστες με τα πιο μοδάτα μαγαζιά για διαδικτυακές εφημερίδες και μετά τσεκάρει στα κοινωνικά δίκτυα ότι τα επισκέφτηκε. Χρησιμοποιεί αποκλειστικά ποδήλατο, για λόγους υγείας και στάτους. Πρόσφατα ανακάλυψε το πικ νικ, και προμηθεύτηκε αμέσως το απαραίτητο καλάθι. Τώρα απαντάται στα πάρκα της Αθήνας ξαπλωμένος στο γρασίδι, να ανεβάζει φωτογραφίες από τις φυλλωσιές στο προφίλ του.

Aξεσουάρ

smartphone, τεράστια γυαλιά, καπέλο καβουράκι ή ψάθινο, ανάλογα την εποχή

Το’παν κι άλλοι

Μερικά από τα χειρότερα λάθη της ζωής μου ήταν κουρέματα.

Jim Morrison, 1943-1971, Αμερικανός τραγουδιστής

Fashionista –

Η γαζέλα της πόλης. Καλπάζει από το ένα πολυκατάστημα στο άλλο, καλυμμένη με στρώματα από τσάντες, χαλάκια της yoga, απροσδιόριστου τύπου εμπριμέ ρουχισμό με κρόσσια και όλα αυτά πάνω σε τακούνια άνω των 15 πόντων. Ενσαρκώνει την τελευταία λέξη της κορεάτικης μόδας. Το μακιγιάζ της αψεγάδιαστο, με μόνο μειονέκτημα ότι χωρίς αυτό δυσκολεύεται να αναγνωρίσει τον εαυτό της στον καθρέφτη. Το fitness αποτελεί κεντρικό άξονα στη ζωή της, όπως και το fashion blogging. Δοκιμάζει κραγιόν και ύστερα γράφει γι’ αυτά στους διαδικτυακούς ακόλουθούς της. Στο γυμναστήριο φοράει haute couture και βγάζει φωτογραφίες με selfie stick καθώς κάνει yogilates. Γενικά η ζωή της μπορεί να περιγραφεί κυρίως με ξενικές λέξεις και hashtag: #brunch #duckface #newlook. Σπάνια την πετυχαίνεις χωρίς τον γυναικείο περίγυρό της (μερικές ανερχόμενες fashionistas που μαθαίνουν τα τερτίπια της ζωής από την υπέρτατη γκουρού της εμφάνισης).

Ανάμεσα στα μεγαλύτερα ταλέντα της το να εντοπίζει εκπτώσεις δια οσμής και να συνδυάζει τα ρούχα της γιαγιάς σε συνολάκια που γίνονται η νέα λέξη της μόδας. Συχνά βγαίνει με κάποιον hipster, οπότε ο έρωτάς τους γίνεται κτήμα ολόκληρης της διαδικτυακής κοινότητας, μέσα από μικρά βιντεάκια όπου κάνουν χαριτωμένες φατσούλες. Οι διακοπές της ξετυλίγονται στη Μύκονο, όπου συναντάει σχεδιαστές και τους ποτίζει μέχρι απώλειας συνειδήσεως για να ομολογήσουν τις τάσεις της νέας σεζόν.

Aξεσουάρ

όσο περισσότερα, τόσο το καλύτερο. Ιδανικά ένα γλυκούτσικο μαλτεζάκι στην ίδια απόχρωση με την τσάντα της.

Το’παν κι άλλοι

Η μόδα είναι ανίατη αρρώστια.

Yves Saint-Laurent, 1936-2008, Γάλλος σχεδιαστής μόδας

Εναλλακτική –

Λίγο καλλιτέχνης, λίγο ακτιβίστρια, λίγο ταξιδιάρα ψυχή. Μια-δυο τζίβες σαν ενθύμιο από το Erasmus στην Ισπανία, δερμάτινο σανδάλι και μια ποιητική συλλογή άγνωστου εκδότη στο σακίδιο. Έχει πάρει θέση για κοινωνικά φλέγοντα ζητήματα και δεν φοβάται να τη μοιραστεί όπου σταθεί και όπου βρεθεί. Ξέρει την τέχνη, ξέρει τον δημιουργό που κρύβεται πίσω από την τέχνη, ξέρει τι κρύβεται πίσω από τον δημιουργό που κρύβεται πίσω από την τέχνη. Τα βράδια κάνει σύγχρονο χορό και σωματικό θέατρο, ανακαλύπτοντας το σώμα της μέσα από την επαφή με τον συνάνθρωπο. Απέχει από οτιδήποτε trendy και κάνει παρέα με προχώ ηθοποιούς. Οι διακοπές της περιλαμβάνουν ελεύθερο κάμπινγκ σε κάποιο απόμερο νησάκι, με κόκκινο κρασί και στρίψιμο τσιγάρου μέχρι το ξημέρωμα. Διεξοδικά μορφωμένη, με μια ελαφρά αδυναμία προς φιλοσοφικά κείμενα με μακροσκελείς προτάσεις. Τα τελευταία 10 χρόνια παλεύει να τελειώσει το διδακτορικό επάνω στη θέση των πολύτεκνων Ινδών γυναικών στις μικροαστικές κοινωνίες του 1895, πράγμα που καλείται να εξηγήσει στους γονείς της κάθε φορά που την ρωτάνε πότε επιτέλους σκέφτεται να τελειώσει τις σπουδές της. Σχέσεις δεν κάνει, γιατί βαριέται γρήγορα την πεζότητα των συντρόφων της.

Γενικά βαριέται εύκολα, πράγμα που την οδηγεί να ταξιδεύει πολύ με σακίδιο και να ονειρεύεται τη ζωή της σε διαφορετική πόλη κάθε χρόνο. Για να την τρομάξεις, χρησιμοποίησε τη λέξη “συμβατικός” ή σύγκρινέ την με τη μητέρα της. Θα τη βρεις καθισμένη σε κάποιο σκαλάκι στο Μοναστηράκι , ή σε καφέ μεγάλου βιβλιοπωλείου.

Aξεσουάρ

χειροποίητη δερμάτινη θήκη καπνού, διακριτικό τατουάζ στα λατινικά, πρόγραμμα του επερχόμενου φεστιβάλ Επιδαύρου

Το’παν κι άλλοι

Μόνο ένας άνθρωπος με κατάλαβε, και αυτός δεν με κατάλαβε.

Friedrich Hegel, 1770-1831, Γερμανός φιλόσοφος

Αυτόνομος-

Ξεχωρίζει για τις πολιτικές του θέσεις και το informal look. Επιδεικνύει το αυτοσχέδιο κούρεμα από τσουλούφια και ένα ελαφρύ μουσάκι , κυκλοφορεί με το κουβαδάκι της κόλλας για αφισοκόλληση και ένα τσαντάκι μέσης όπου κρύβει Maalox για τα δακρυγόνα. Ανίατος ιδεαλιστής, συνήθως ζει σε ομάδες που μαζεύονται ανά τακτά διαστήματα και αναλύουν με κάθε λεπτομέρεια τα στραβά του Συστήματος, ενώ τρώνε παστίτσιο που έστειλε η μαμά με το ΚΤΕΛ. Αρέσκεται στο να απορρίπτει την κοινωνία και να πίνει μπύρες. Έχει ένα μεγάλο μαλλιαρό σκύλο που με τα χρόνια έχει αρχίσει και μοιάζει στον Μαρξ. Είναι αλληλέγγυος με κάθε άλλη περιθωριοποιημένη κοινωνική στοιβάδα, ειδικά τους οπαδούς της αγαπημένης του ποδοσφαιρικής ομάδας (παρ’ όλα αυτά κρύβει το πάθος του για τη μπάλα, για να μην θεωρηθεί γρανάζι του συστήματος). Χρόνια προσπαθεί να φτιάξει μπάντα και χρόνια αποτυγχάνει, διότι δεν καταφέρνει να μαζέψει ποτέ τα άλλα τρία μέλη την ίδια ώρα στο ίδιο μέρος και χωρίς hangover.

Για να διασκεδάσει πραγματικά πηγαίνει σε Ικαριώτικα πανηγύρια ή σε μπουζουκτζίδικα, όπου τρομάζει τους θαμώνες με την εμφάνισή του. Μεγαλώνοντας αναγκάζεται να καταπιέσει τον απελευθερωμένο εαυτό του και να κάνει οικογένεια. Σε αυτή την περίπτωση παραμένει κρυφά απελευθερωμένος και χαμογελά ονειροπόλα κάθε φορά που συναντά στα Εξάρχεια ένα παλιό συναγωνιστή.

Aξεσουάρ

Φυλλάδια που καλούν σε εξέγερση, μαντήλι στο λαιμό, αγέρωχο βλέμμα

Το’παν κι άλλοι

Όποιος κάνει σχέδια για μετά την επανάσταση είναι αντιδραστικός.

Μιχαήλ Μπακούνιν, 1814-1876, Ρώσος αναρχικός

Καγκούρι-

Κυκλοφορεί αποκλειστικά μαζί με το φτιαγμένο αμάξι του (εκτός και αν είναι για φτιάξιμο, οπότε προτιμά το παπάκι με τη χαλασμένη εξάτμιση). Αβυσσαλέο ντεκολτέ απ’ όπου ξεπηδάει το καλογυμνασμένο, καλοξυρισμένο στήθος του greek lover. Ατενίζει τις θηλυκές οπτασίες που περνάνε μπροστά του κλείνοντας πονηρά το ένα μάτι. Τον τραβά αποκλειστικά οτιδήποτε ελληνικό, με μόνη εξαίρεση τις καλοφτιαγμένες τουρίστριες. Είναι ειδήμων στα λαϊκά και ποπ ρεύματα της μουσικής, στο βαθμό που απαγγέλει Παντελίδη κάνοντας ερωτική εξομολόγηση. Το γυμναστήριο είναι το δεύτερο σπίτι του. Το τρίτο σπίτι του είναι οι πεζόδρομοι-πασαρέλες. Βρίσκεται πάντα σε ετοιμότητα ώστε να ξεκινήσει να χτυπιέται στο άκουσμα του πρώτου beat. Ξέρει απέξω το πρόγραμμα των μαγαζιών στη παραλιακή, καθώς και τις τιμές για τραπέζι και μπουκάλι στα περισσότερα μπαρ της πόλης.

Πουλά μαγκιές όπου χρειαστεί για να ενισχύσει την κοινωνική του θέση και υπόληψη. Λατρεύει τα πανηγύρια και τις παραλίες, επισκεπτόμενος τις οποίες παίζει ρακέτες όλη μέρα κουνώντας ανέμελα τους δικεφάλους του. Κυκλοφορεί αποκλειστικά σε αγέλες, των 4-5 αρσενικών με το δυνατότερο να προπορεύεται. Ον κοινωνικό, δεν αντέχει για πολύ τον εγκλεισμό στο σπίτι, οπότε και κάνει εξορμήσεις για ποτάκι και γκομενάκια. Ο μεγαλύτερος εφιάλτης του κάγκουρα είναι να στερηθεί προσοχής. Σε αυτή την περίπτωση προβαίνει σε πράξεις επιδειξιμανίας κατεβάζοντας και άλλο το ντεκολτέ και ανεβάζοντας και άλλο την ένταση της μουσικής στο αμάξι.

Aξεσουάρ

χρυσή αλυσίδα στο λαιμό, γυαλί ηλίου, μεταφορικό μέσο με 2 ή 4 ρόδες που κάνει βρουμ, βρουμ

Το’παν κι άλλοι

Έχω και κότερο. Πάμε μια βόλτα;

Κώστας Βουτσάς στο «Κορίτσια για φίλημα» (1965)

Φρικιό –

Μέσα στο πολύπαθο παρελθόν της υπήρξε ροκ σταρ, μεταλλού, γκοθού και πανκιό όχι απαραίτητα με την παραπάνω σειρά. Φοράει μόνο μαύρα, μπότες χειμώνα καλοκαίρι, επιδεικνύει 6-7 piercing ενώ αφήνει υπονοούμενα πως έχει δυο τρία ακόμα σε σημεία που δεν φαίνονται (;). Λατρεύει τις μηχανές γιατί είναι μαύρες, τις γάτες γιατί είναι μαύρες και τη μαύρη της τη ζωή εν γένει. Οτιδήποτε δεν είναι μαύρο, κινεί υποψίες. Δυναμική και αθυρόστομη είναι μόνιμα εξοργισμένη με τους υπόλοιπους ******* που δεν την καταλαβαίνουν. Κόντρα συντηρεί και με την οικογένειά της που δεν τη δέχεται στα κυριακάτικα τραπέζια με το σκισμένο δικτυωτό καλσόν και το καινούριο τατουάζ που καλύπτει το 83% της επιφάνειας σώματος. Είναι περήφανη για την κολεξιόν της από μπλούζες συγκροτημάτων heavy metal και τις αντοχές της στα ντεσιμπέλ. Χειρίζεται με ευκολία μεσαιωνικά όπλα και έχει εξειδικευμένες γνώσεις για τους βρικόλακες.

Την εξιτάρουν τα παλιά σπίτια, τα νεκροταφεία, οι εγκαταλελειμμένοι χώροι και γενικά τα δυσπρόσιτα και σκοτεινά μέρη που ενέχουν κινδύνους. Στις αδύναμες στιγμές της φοράει ροζ τούλινη φούστα μπαλαρίνας από την προεφηβική της ηλικία και αγκαλιάζει λούτρινα αρκουδάκια. Φροντίζει να κρύβει επιμελώς τα ψήγματα χαράς και ευδιαθεσίας που μπορεί να την κυριεύουν σε ανυποψίαστο χρόνο, πίσω από ένα θυμωμένο βλέμμα. Μια ζωή προσπαθεί να κάνει τον κόσμο να εκτιμήσει επιτέλους τη διαφορετικότητά της. Πληγωμένη από την άγνοια της μάζας, καταλήγει να γίνει tattoo artist.