Κάτι τρέχει στην Κυψέλη;
Η συνήθης πρακτική στις περιοχές της Αθήνας είναι την υποβάθμιση να τη διαδέχεται η αναβάθμιση και ο κύκλος αυτός να συνεχίζεται. Άλλοτε κρατάει μια δεκαετία, άλλοτε λίγα χρόνια. Όλοι αναρωτιόμαστε πόσο αθώος είναι αυτός ο κύκλος. Αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα.
Η Κυψέλη άντεξε στην κρίση και τώρα φαίνεται να ανεβαίνει. Το ζητούμενο είναι η αναβάθμιση να σεβαστεί την ιστορία, τις ιδιατερότητες και την ταυτότητα αυτής της περιοχης. Γιατί έχουμε δει και «αναβαθμίσεις» που όταν περάσει η μόδα αφήνουν πίσω
τους ρημαγμένες περιοχές.
Στις παρακάτω σελίδες λοιπόν ανιχνεύουμε αυτά που «άντεξαν» και τα αγαπάμε πολύ!
Χρύσανθος Ξάνθης
Ένας τυπικός Κυψελιώτικος δρόμος
Της Άντας Κουγιά
Η Κυψέλη είναι κομμάτι της πόλης. Και μάλιστα απ’ αυτά τα κομμάτια τα διαχρονικά, που δεν γνωρίζουν σύνορα γειτονιών. Όλοι έχουν στη φαρέτρα τους αναμνήσεις, βιώματα, πρόσωπα συνδεδεμένα με την Κυψέλη, ακόμη κι αν δεν έζησαν εδώ.
Η Κυψέλη είναι… μια ιδιαίτερη ιστορία. Είναι (ακόμη και πάντα) το κέντρο του κόσμου.*
*Φράση δανεισμένη από τον Χρήστο Βακαλόπουλο, τον συγγραφέα της «παγκόσμιας» Κυψέλης.
Αν πρέπει να καταλάβεις κάπως την «ιδιαίτερη ιστορία» της Κυψέλης, δεν έχεις παρά να διαλέξεις έναν δρόμο της. Πιστέψτε μας, οι δρόμοι της Κυψέλης είναι χαρακτηριστικοί, μοναδικοί, μένουν στη μνήμη. Αλλά, κυρίως, προσφέρουν απλόχερα εικόνες που χαρακτηρίζονται από ένα πολύ σημαντικό στοιχείο. Και εξηγώ. Στη φύση, «βιοποικιλότητα» ονομάζεται το σύνολο των γονιδίων, των βιολογικών ειδών και των οικοσυστημάτων μιας περιοχής.
Για εμάς, έχει και η Κυψέλη τη δική της «βιοποικιλότητα». Σχετίζεται όμως με την ποικιλία στις επιλογές, στα ερεθίσματα, στους ανθρώπους, στην αρχιτεκτονική, στο στυλ. Κι όλα αυτά φανερώνονται σε όλο τους το μεγαλείο, αν απλά περιηγηθείς σε έναν δρόμο της.
Επιλέξαμε την Κεφαλληνίας. Στην αρχή της ονομάζεται Παξών και στο ύψος της Κυψέλης παίρνει το όνομα Κεφαλληνίας. Εννοιολογικά πάντως παραμένει… Επτάνησα (εξάλλου, την κόβει και η οδός Επτανήσου λίγο παρακάτω) και φέρει αυτό το όνομα μέχρι την Αχαρνών.
Ξεκινώντας από την Ευελπίδων και φτάνοντας ως την Κυψέλης, σου αφήνει περισσότερο την αίσθηση της «γειτονιάς». Μέρος ήσυχο, οικογενειακό, με το μεγάλο σούπερ μάρκετ, το καλό κρεοπωλείο, τους τρεις μοσχοβολιστούς φούρνους, το ιστορικό σχολείο. Περνώντας την Κυψέλης και φτάνοντας ως την Πατησίων, γνωρίζεις την πιο καλλιτεχνική και εμπορική πλευρά της. Τρεις θεατρικές σκηνές, καφέ, νοσοκομείο, το ΙΚΑ (ΕΟΠΠΥ πλέον), μίνι μάρκετ, παλαιοπωλείο, φαρμακεία, καταστήματα με ρούχα, γηροκομείο, μπαρ, παντοπωλείο.
Μετά την Πατησίων προς την Αχαρνών, κάνεις ένα μίνι ταξίδι στον χρόνο, αφού η γειτονιά έχει μείνει «αλά παλαιά». Περισσότερα νεοκλασικά και μεταπολεμικά κτίρια, λιγότερες «μοντερνιές», μικρά καταστήματα όπου τεχνίτες συντελούν μικρά θαύματα (μοδίστρες, τσαγκάρηδες, κλειδαράδες, φούρνοι παραδοσιακοί).
Όλα τα κομμάτια έχουν τη δική τους γοητεία και δίνουν το δικό τους λιθαράκι σε αυτό που ονομάζουμε Κυψέλη. Οικογένειες με παιδιά, φοιτητές, μαθητές, ζευγάρια, μετανάστες. Κανένας μόνος. Η έννοια της γειτονιάς παραμένει ισχυρή. Παρέες σε σκαλάκια, εργαζόμενοι με τους χαρτοφύλακες, ντελιβαράδες που οργώνουν την πόλη, λες και είναι επιτραπέζιο παιχνίδι.
Αν μπεις στον κόπο να μετρήσεις μαγαζιά φτάνουν τριψήφιο αριθμό. Και παρά την κρίση και τη συνεχή υπενθύμιση από τους «άλλους», τους «έξω από την Κυψέλη» ότι η γειτονιά είναι σε παρακμή, το 70% αυτών λειτουργούν ακόμη. Κάποια πιο καινούργια, κάποια που έχουν αντέξει στον χρόνο. Ο δρόμος αυτός, όπως και οι περισσότεροι δρόμοι της Κυψέλης, κόβεται από τις μεγαλύτερες οδικές αρτηρίες της πόλης. Πατησίων, Γ’ Σεπτεμβρίου και πάει λέγοντας. Και αυτός καθεαυτός ο δρόμος δεν είναι λεωφόρος, αλλά δεν είναι και ένας απλός δρόμος. Είναι μία μίξη κέντρου και χωριού. Γεμάτος αναγκαίες «στάσεις», πολύχρωμα χαμόγελα, καλλιτεχνικό αίμα, υπηρεσίες, ομορφιά, ασχήμια.
Με μία φράση; Ένας δρόμος γεμάτος αληθινή ζωή.
Η Κυψέλη είναι πατρίδα
Σίλια Καλλιμάνη
Ιδιοκτήτρια Πύργου Θήρας
Η Σίλια είναι μία βέρα Κυψελιώτισσα, αφού ανήκει στην τέταρτη γενιά της οικογένειάς της που γεννήθηκε και έζησε στην Κυψέλη. Δεν είναι όμως μόνο αυτός ο λόγος που την χαρακτηρίζουμε «βέρα». Όπου σταθεί κι όπου βρεθεί, λέει, το καυχιέται και το στηρίζει με τις πράξεις της ότι η Κυψέλη «είναι πατρίδα της». Γιατί μπορεί να έφυγε τη δεκαετία του ‘’90 και να έγινε κάτοικος βορείων προαστίων, όμως η κοινωνική ζωή της κινείται πάντα εδώ.
Ιδιοκτήτρια του Πύργου στην οδό Θήρας, έκανε πολλές προσπάθειες να διατηρήσει το οίκημα και να το μοιραστεί με την πόλη της. Τα γραφειοκρατικά εμπόδια που συνάντησε ήταν πολλά και τώρα, προς το παρόν, οι προσπάθειες έχουν σταματήσει. Όμως, τίποτα δεν την πτοεί και η Κυψέλη παραμένει πάντα το δικό της σπίτι.
Όπως μας είπε: «Εγώ έφυγα λόγω γάμου και λόγω γιαπισμού. Τότε, ο γιαπισμός μας ήθελε όλους στα βόρεια προάστια. Εκεί ήταν όλες οι εταιρείες, δουλεύαμε ατελείωτες ώρες, οπότε οι αποστάσεις έπρεπε να μειωθούν, ενώ το σχολείο του παιδιού ήταν επίσης στα βόρεια. Η επαγγελματική και σχολική ζωή είχε ως κέντρο τα βόρεια. Πάντα όμως κατεβαίνω στη Φωκίωνος για να δω τους δικούς μου ανθρώπους. Τους φίλους, την οικογένεια. Ποτέ δεν έλειψα. Δεν αισθάνθηκα ποτέ “εκτός”, παρά το γεγονός ότι πολλά χρόνια δεν είμαι μόνιμος κάτοικος. Νομίζω αυτή την αγάπη την έχω μεταδώσει και στον γιο μου. Είναι άνθρωπος του κέντρου και εκείνος. Τώρα ανακαινίζουμε το πατρικό μας στην πλατεία Αμερικής για να μείνει εκεί».
Ποιο τραγούδι σου έρχεται στον νου, όταν ακούς «Κυψέλη»;
Όλα του Λουκιανού Κηλαηδόνη, γιατί ήταν ο πρίγκιπας της Κυψέλης, και «Η Πλατεία Αμερικής» της Αρλέτας.
Ποιος είναι ο δρόμος σου;
Αν και είμαι καθαρόαιμο ρεμάλι της Φωκίωνος, η Πατησίων με καθορίζει. Τρελαίνομαι να βλέπω στο βάθος την Ακρόπολη. Η Πατησίων είναι η ζωή μου όλη.
Αγαπημένα παλιά στέκια;
Το Οριεντάλ στην Αγ. Ζώνης, η Ύρια, η Κουίντα. Φυσικά, το Au Revoir. Νοσταλγώ πολύ και τις ταβέρνες και τους κλασικούς κινηματογράφους.
Η γειτονιά που έγινε τόπος
Μαντώ Βλάχου
Interior designer, deco stylist
Υπάρχει ένα είδος που δεν είναι βέρο κυψελιώτικο αλλά ήρθε στην Κυψέλη, την αγάπησε και απλά έμεινε. Έκανε τις δικές του συνδέσεις, δημιούργησε τις δικές του αναμνήσεις, άλλαξε με τα χρόνια μέσα από τη γειτονιά, αλλά είδε και τη γειτονιά να αλλάζει μαζί του.
Η Μαντώ «προσγειώθηκε» στην Κυψέλη, ερχόμενη από την επαρχία, το 2010. Την επέλεξε γιατί ήταν η μόνη περιοχή που γνώριζε στην Αθήνα, επειδή σε αυτήν μεγάλωσε η μητέρα της και ως παιδί την επισκεπτόταν συχνά πυκνά.
«Όταν ήρθα να ζήσω μόνιμα, η Κυψέλη περνούσε μάλλον την πιο «“μαύρη” εποχή της, αλλά ακόμη και τότε μου άρεσε. Κάπως παράξενα κράταγε την παλιά της αίγλη. Όσο περνούσαν τα χρόνια, την έζησα να βρίσκει τη νέα της ταυτότητα και παράλληλα κι εγώ τη δική μου. Τότε άρχισα να την θεωρώ τη μοναδική μου επιλογή διαμονής στην Αθήνα, χωρίς δεύτερη σκέψη. Παρά την εντελώς αστική της εικόνα, η Κυψέλη μου έδωσε τη γειτονιά που έψαχνα ως παιδί προερχόμενο από την επαρχία. Επιπλέον, σίγουρα με τα χρόνια άρχισα να αγαπώ την multi ethnic αύρα της, ό,τι πιο κοντινό σε Ευρώπη για μένα στην Αθήνα».
Αυτό που απολαμβάνει να κάνει στην Κυψέλη είναι οι καθημερινές αγορές· στον μανάβη, στη λαϊκή και στα μικρά μαγαζιά τα οποία ζωντανεύουν μέσα από τους ανθρώπους που τα έχουν. Αυτές είναι κάποιες από τις στιγμές που νιώθει την πραγματική έννοια της γειτονιάς. Αυτό που αποστρέφετε όμως είναι «οι νέοι χώροι που ανοίγουν από ανθρώπους που δεν αντιλαμβάνονται το DNA της», όπως λέει χαρακτηριστικά.
Το άγχος για το καινούριο μαζί με την όρεξη και την περιέργεια για την ανακάλυψη του νέου της τόπου, είναι τα πράγματα που θυμάται από την πρώτη μέρα της ως κάτοικος της Κυψέλης.
Η Κυψέλη με τρεις λέξεις: Γειτονιά, διαδρομές, διαχρονικότητα.
Ισχυρή ανάμνηση: Πρώτη φορά που ένιωσα ότι ανήκω πραγματικά σε αυτή την περιοχή. Αυτό το συναίσθημα ήρθε όταν συνεργάστηκα πρώτη φορά με το περιοδικό σας.
Αν ήταν χρώμα: θα ήταν πορτοκαλί.
Αν ήταν φαγητό: θα ήταν ζεστή σαλάτα με πολλά χρώματα κι αρώματα.
Με πείσμα στην Κυψέλη
Λέανδρος Σλάβης
Πολιτικός Μηχανικός
Ο Λέανδρος βρίσκεται στην Κυψέλη… από πάντα! Δεν υπέκυψε ποτέ στη μόδα του «φευγιού» προς άλλες περιοχές γιατί η Κυψέλη ήταν και παραμένει το «δικό του μέρος». Έχει στη φαρέτρα του πολλές γνώσεις για την περιοχή, πολλές φορές άγνωστες για τους πιο σύγχρονους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να τον ρωτούν συχνά για τα «άγνωστα», για παλιές αναμνήσεις, για ιστορικά στοιχεία. Άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε πολλά μέσα και αφορούν τόσο την αρχιτεκτονική, όσο και την ιστορία της περιοχής.
Από τους πρώτους ανθρώπους που ήρθαμε σε επαφή, μας βοήθησε πολύ να (ξανα)ανακαλύψουμε κι εμείς την Κυψέλη. Γιατί δεν έφυγε; «Γεννήθηκα εδώ, Λήμνου 47, η σημερινή Λέλας Καραγιάννη. Δυσκολεύομαι ακόμα να πω τη συγκεκριμένη οδό “Λέλας Καραγιάννη”. Παρά το γεγονός ότι πολύς κόσμος έφυγε, ειδικά τις δεκαετίες του ′80 και του ′90, προσωπικά αποφάσισα να μείνω. Όλη μου η οικογένεια ζούσε εδώ από προπολεμικά και ήμουνα δεμένος με την περιοχή. Είχα μαζέψει κάποια χρήματα και είχα αγοράσει ήδη δικό μου σπίτι εδώ. Επιπλέον, από τη μία πλευρά, ήταν πλέον λίγο δύσκολο να αγοράσω νέο σπίτι σε κάποια άλλη περιοχή, από την άλλη, ήταν και μια αντίδραση. Ένιωθα ότι προσπαθούσαν να διώξουν τους παλιούς από εδώ και είπα “ε, όχι, δε φεύγω!”, κι έτσι έμεινα».
Τι αγαπάει: Πέραν του συναισθηματικού δεσίματος, η Κυψέλη έχει έναν από τους ωραιότερους δρόμους που έχω δει. Τη Φωκίωνος. Επιπλέον, είμαι άνθρωπος της πόλης. Μ’ αρέσει να βλέπω μέρη γεμάτα κόσμο στις βόλτες μου. Περπατάω πάρα πολύ και η Κυψέλη ενδείκνυται για βόλτες. Είναι γεμάτη ωραία και ενδιαφέροντα μέρη.
Τι τον πληγώνει: Είναι φανερή η προσπάθεια να αποχωρήσουν σιγά-σιγά οι παλιοί κάτοικοι. Γιατί είναι οι μόνοι που μπορούν να αντισταθούν σε μια αλλαγή φυσιογνωμίας της γειτονιάς. Και φάνηκε ότι θέλησαν να αλλάξουν τη φυσιογνωμία. Μέχρι σήμερα, φανταστείτε ότι η περιοχή μετά την Κεφαλληνίας δεν έχει μπει στον τουριστικό χάρτη της Αθήνας. Κάτι ανάλογο δεν συμβαίνει ακόμα και σε πιο μεγάλες πόλεις, όπως για παράδειγμα στο Παρίσι. Αυτό, λοιπόν, που με πληγώνει είναι η απαξίωση της περιοχής από την ίδια την πολιτεία και τη δημοτική αρχή.
Η φωτεινή πλευρά της Κυψέλης
Κώστας Ζαμπέλης
Εκπαιδευτικός – Φυσικός
Στην Κυψέλη υπάρχει μία έντονη τάση για δράση, ώστε να έχουν όλοι οι κάτοικοι ποιότητα ζωής. Δεν είναι ένας ή δύο, αλλά αρκετοί που έχουν ως στόχο να διατηρήσουν τη γειτονιά όμορφη και λειτουργική. Έτσι μιλήσαμε και με τον κ. Ζαμπέλη, εμπνευστή της δράσης «Φωτεινή Κυψέλη».
«Γέννημα θρέμμα, τρίτης γενιάς, Κυψελιώτης! Ειλικρινά δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να μένει κάπου αλλού. Έχει τα καλά της και τα στραβά της. Σε λίγους μήνες η “Φωτεινή Κυψέλη” κλείνει 6 χρόνια ύπαρξης και δράσης ως ομάδα. Τώρα τα πράγματα είναι αρκετά πιο ξεκάθαρα στο μυαλό μου και θεωρώ απόλυτα βέβαιο πως κίνητρο για κάθε δραστηριότητα και κινητοποίηση είναι η απέχθεια στη γκρίνια. Και για να γίνω πιο σαφής, η γκρίνια χωρίς δράση. Έτσι, “Φωτεινή Κυψέλη” είναι ο φωτεινός τρόπος σκέψης. Το να μπορείς να κοιτάς τη φωτεινή και θετική πλευρά της Κυψέλης ή της κάθε πόλης. Και αν δεις κάτι στραβό, κάνε κάτι! Σκέψεις για δράσεις υπάρχουν πολλές για το μέλλον. Αλλά ο μεγαλύτερος στόχος είναι το να μπορέσω να πείσω ακόμα περισσότερο κόσμο πως η Κυψέλη έχει ομορφιές. Περισσότερες από όσες νομίζουν αρκετοί».
Περιγράψτε μου με μία λέξη την Κυψέλη: Δυναμική!
Αγαπημένη δραστηριότητα στην Κυψέλη στον ελεύθερο χρόνο: Το να περπατάω στα στενάκια της, στρίβοντας εντελώς τυχαία σε κάθε γωνία και ακολουθώντας έναν νέο δρόμο που δεν είχα συναντήσει ποτέ! Έχει τόσους θησαυρούς η Κυψέλη, αν την περπατήσεις. Τα υπέροχα κτίρια, οι παλιές επιγραφές, η Φωκίωνος Νέγρη, η πλατεία του Αγίου Γεωργίου, η Αγίας Ζώνης, τα μικρά γραφικά στενάκια, η ποικιλία στην αγορά. Ναι ναι, δεν είναι όπως ήταν. Μα αναρωτιέμαι τι έχει μείνει ίδιο σε αυτήν τη χώρα, σε αυτήν την πόλη, σε αυτή τη ζωή.
Μια ισχυρή ανάμνηση: Οι πρώτες εφηβικές βόλτες έγιναν στη Φωκίωνος Νέγρη. Αυτές δεν νομίζω πως θα τις ξεχάσω ποτέ. Οι πρώτες στιγμές που βρισκόμουν, δηλαδή, εκτός σπιτιού με την παρέα μου. Τα πρώτα ραντεβού, οι πρώτοι καφέδες, οι πρώτες μπύρες. Αυτή είναι η Κυψέλη, τόπος αναμνήσεων, τόπος ελπίδας, τρόπος ζωής.
Εδώ που βρίσκουν σπίτι τα καλλιτεχνικά όνειρα
Τζούλι Τσόλκα
Ηθοποιός
Η Τζούλι είναι γέννημα θρέμμα Κυψελιώτισσα. Παιδική ηλικία, εφηβεία και ενηλικίωση στην καρδιά της πόλης. Μια γειτονιά που τη διαμόρφωσε. Μια γειτονιά που ακόμη λατρεύει, όχι μόνο για όλα όσα φανερώνει, αλλά για όλα όσα κρύβει. Μα πάνω απ’όλα, την αγαπά για τις … «κυψέλες» πολιτισμού που όλο και πληθύνονται:
«Απ’ όλες τις γειτονιές της Αθήνας, μια μου έχει κλέψει εδώ και χρόνια την καρδιά. Αυτή η γειτονιά που κρύβει πολλές μικρές γειτονιές μέσα της. Το όνομα δεν είναι τυχαίο. Κυριολεκτικά, είναι η κατασκευή που κατοικούν οι μέλισσες. Μεταφορικά, είναι το μέρος που χαρακτηρίζεται από ενταντική και συντονισμένη εργασία ενός συνόλου ανθρώπων. Κι εμείς κάπως έτσι λειτουργούμε σ’ αυτήν τη μεγάλη, υπέροχα πολιτισμική και πολιτιστική γειτονιά. Αν περπατήσεις μέσα στην Κυψέλη, θα δεις ότι ξεπηδάνε παντού θέατρα.
Μικρά, μεγάλα, χώροι που στεγάζουν τα καλλιτεχνικά οράματα επαγγελματιών και ερασιτεχνών. Θα δεις μαρκίζες να φωτίζουν τους δρόμους, εργαστήρια αγγειοπλαστικής, μαγαζιά που φιλοξενούν μουσικούς και τα τραγούδια τους. Θα φτάσεις μέχρι τη δημοτική αγορά και θα δεις φεστιβάλ, παζάρια γεμάτα με μεράκι και τέχνη. Μουσικούς του δρόμου που σε ακολουθούν με τις μελωδίες τους. Ηθοποιούς, σκηνοθέτες, φωτογράφους που ζουν και εργάζονται εδώ.
Θα δεις μαγαζιά που αντιστέκονται στον χρόνο και την ταχύτητά του, που σε ταξιδεύουν σε άλλες εποχές κι όμως ταυτόχρονα σε κρατάνε στο παρόν και σε κάνουν να νιώθεις ότι κι εσύ είσαι κομμάτι τους. Ότι σε δέχεται η γειτονιά και οι κάτοικοί της. Γιατί έτσι γίνεται, εδώ όλοι χωράνε.»
Εδώ δεν νιώθεις ξένος
Βάνια Αλεξάνδροβα
Μοδίστρα
Όταν η Βάνια ήρθε από τη Βουλγαρία στην Ελλάδα, έμεινε στην Κυψέλη τυχαία, επειδή έπιασε δουλειά. Καθώς περνούσαν τα χρόνια, η Βάνια έγινε αναπόσπαστο κομμάτι των θεάτρων της Κυψέλης, αφού έχει ράψει ένα σωρό κοστούμια για το Τόπος Αλλού, το Broadway, το θέατρο Έκατη, το Studio Κυψέλης και ένα σωρό άλλες θεατρικές σκηνές και φεστιβάλ. Το βασικό είναι ότι ράβει για όλους και είναι μια δουλειά που λατρεύει.
Όπως μας είπε: «Η Κυψέλη μ’ αρέσει γιατί είμαστε όλοι μια γροθιά, μια γειτονιά. Ειδικά εδώ που μένω εγώ, Λέλας Καραγιάννη και Αγ. Ζώνης. Ο ένας φροντίζει τον άλλον. Δεν έχω νιώσει ποτέ ξένη εδώ. Ένιωσα από την αρχή κομμάτι αυτού του τόπου. Όταν ήρθα στην Ελλάδα, τα θέατρα ειδικά, αλλά και όλοι οι άνθρωποι γύρω, με αγκάλιασαν πραγματικά. Αγαπάω πολύ τη δουλειά μου και επειδή θέατρο χωρίς κοστούμια δεν γίνεται, αισθάνομαι ότι προσφέρω κι εγώ στον πολιτισμό, στην κουλτούρα αυτής της χώρας.
Και στην Κυψέλη έχουμε τόσα πολλά θέατρα! Δεν θα ‘θελα ούτε τη στιγμή να μένω αλλού. Εδώ ο κόσμος ξέρει να δίνει. Σε άλλες γειτονιές, είναι σαν ξένοι στον ίδιο τόπο. Λατρεύω τις βόλτες στη Φωκίωνος με φίλες μου. Πολλές φορές ο κόσμος λέει “πριν 40 χρόνια ήταν πολύ ωραία στην Κυψέλη”. Εγώ, λοιπόν, λέω ότι είναι φανταστικά εδώ, ακόμη κι αν δεν ξέρω πώς ήταν παλιά. Τίποτα δεν έχει αλλάξει από τα κτίρια και την ομορφιά. Ό,τι αλλάζει, αλλάζει προς το καλύτερο».
Εδώ που μένεις για να δημιουργήσεις
Πετρίνα Κυριακόγκονα
Ιδιοκτήτρια της μπουτίκ Silyra
Η Πετρίνα εδώ και 35 χρόνια είναι αναπόσπαστο κομμάτι της εμπορικής ταυτότητας της Κυψέλης. Σε έναν από τους πιο εμπορικούς δρόμους της Αθήνας, στην Πατησίων, μόλις 17 χρονών, άνοιξε τη Silyra, ένα κατάστημα ρούχων αφιερωμένο στο ξεχωριστό στιλ της σύγχρονης γυναίκας. Έχει ζήσει από κοντά όλες τις αλλαγές του σκηνικού στην αγορά και στη γειτονιά· κι όμως έμεινε και άντεξε!
«Συχνά μου κάνουν την ερώτηση: Γιατί δεν πήγες την επιχείρηση κάπου αλλού; Νιώθω πάντα την ίδια αμηχανία με αυτό το ερώτημα, το θεωρώ σχεδόν προσβλητικό. Θα κάναμε την ίδια ερώτηση σε έναν Κηφισιώτη για παράδειγμα; Για να κάνει κάποιος αυτήν την ερώτηση σημαίνει ότι παραδέχεται πως κάποιες συνθήκες έκαναν πολλούς ανθρώπους να φύγουν. Πράγματι! Όμως είναι αρκετοί αυτοί που έμειναν και διεκδικούν τον σεβασμό που τους αξίζει!
Δεν μπορείς να κλείνεις τα μάτια σε ένα κοινωνικό φαινόμενο. Αναμφίβολα υπάρχουν προβλήματα σε μια περιοχή πυκνοκατοικημένη όπως η Κυψέλη, όμως δεν θα λυθούν εξ αποστάσεως! Δεν εγκαταλείπεις τη γειτονιά σου. Μένεις, παλεύεις και προσπαθείς να αλλάξεις τις συνθήκες εκείνες που οδήγησαν κάποιους να αφήσουν τον τόπο τους. Μένεις και λύνεις το πρόβλημα. Όταν ο καθένας από μόνος του δεν λαμβάνει υπόψη του ότι σε μια πόλη πρέπει να συμβιώσει και με άλλους ανθρώπους και επιλέγει να έχει αντικοινωνική συμπεριφορά, χωρίς να λογαριάζει τον συνάνθρωπό του, τότε υπάρχει πρόβλημα. Κι αυτό είναι κάτι που συμβαίνει συχνά στην περιοχή.
Ωστόσο, η Κυψέλη είναι μια περιοχή με δυναμική, με εμπειρία στις αλλαγές και έτοιμη να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της εποχής και να προβάλει ένα νέο, σύγχρονο πρόσωπο».
