Η αλήθεια είναι πως τα τελευταία γεγονότα μας συντάραξαν. Έτσι αποφασίσαμε πολύ γρήγορα, λίγο πριν κλείσει το τεύχος, να αφιερώσουμε τις σελίδες που ακολουθούν, στο πρόβλημα. Απευθυνθήκαμε στο Xαμόγελο του Παιδιού και τους ευχαριστούμε για την άμεση και θερμή ανταπόκριση.
Είναι δείκτης πολιτισμού μιας κοινωνίας το πως στέκεται απέναντι στα παιδιά. Και όλα όσα συμβαίνουν μας κάνουν να ανησυχούμε όλο και περισσότερο.
ΗΠΖ
Η παράφορη παραβίαση της παιδικής αθωότητας
O Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (WHO) oρίζει την παιδική σεξουαλική κακοποίηση ως την με οποιονδήποτε τρόπο εμπλοκή ενός παιδιού σε σεξουαλική δραστηριότητα:
α) την οποία το άτομο δεν κατανοεί πλήρως
β) στην οποία δεν είναι σε θέση να δώσει τη συναίνεσή του είτε επειδή δεν είναι βιολογικά αναπτυγμένο για να δεχθεί είτε επειδή δεν είναι σε νοητικό ή’ αναπτυξιακό στάδιο για να δώσει συγκατάθεση
γ) παραβιάζει το νομικό και κοινωνικό πλαίσιο.
Ωστόσο, τίθεται ένα ερώτημα: Η Σεξουαλική Κακοποίηση Παιδιών μένει Μυστικό;
Μια ερώτηση που απασχολεί ολοένα και περισσότερο την κοινωνία. Τα κρούσματα που απασχολούν την επικαιρότητα είναι πολλά, ο πραγματικός αριθμός των παιδιών που κινδυνεύουν όμως, ποιός είναι;
Στην «Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τα Παιδιά SOS 1056» του Εθελοντικού Οργανισμού «Το Χαμόγελο του Παιδιού», μόνο το Α’ Εξάμηνο του 2022 έφταναν καθημερινά 10 νέες υποθέσεις παιδιών που παραβιάζονταν τα δικαιώματά τους. Οι αρμόδιες αστυνομικές και εισαγγελικές αρχές ενημερώθηκαν για 964 παιδιά που κακοποιούνταν, ενώ το επιστημονικό προσωπικό του Οργανισμού βρέθηκε δίπλα σε 146 παιδιά, τα οποία ήταν σε άμεσο κίνδυνο. Από το σύνολο αυτών των παιδιών τα 17 φαίνεται οτι κακοποιούνταν σεξουαλικά. Ωστόσο, ενδεικτικά θα αναφερθεί οτι σύμφωνα με το Διεθνές Κέντρο για τα Εξαφανισμένα και Υπό Εκμετάλλευση Παιδιά, 1 στα 7 κορίτσια και 1 στα 25 αγόρια αναμένεται να πέσουν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης μέχρι την ενηλικίωσή τους. Επιπροσθέτως, έρευνες δείχνουν ότι τα περιστατικά σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών είναι συχνά, με ποσοστά 1 στα 6 κορίτσια και 1 στα 12 αγόρια να αποτελούν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης μέσω της σωματικής επαφής. Τα ποσοστά αυτά, ωστόσο, δεν αντιπροσωπεύουν τον πραγματικό αριθμό, καθώς τα δύο τρίτα των παιδιών που έχουν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση δεν το αποκαλύπτουν ποτέ, ενώ αρκετές σχετικές μαρτυρίες δε φτάνουν ποτέ μέχρι τις αστυνομικές αρχές. Συνεπώς, το ποσοστό καταγραφής είναι ελάχιστο σε σχέση με την πραγματικότητα. Η πραγματική έκταση του φαινομένου επιτρέπει τον χαρακτηρισμό της σεξουαλικής κακοποίησης ως ένα διεθνές πρόβλημα δημόσιας υγείας.
Ο λόγος; Πολλά απο τα παιδιά που βιώνουν σεξουαλική κακοποίηση κατακλύζονται απο συναισθήματα φόβου, θυμού, ντροπής, ενοχής και σύγχυσης με αποτέλεσμα να το κρατούν μυστικό. Να νιώθουν ότι δεν μπορούν να το πουν πουθενά ή αν το πουν, είτε δεν θα τα πιστέψουν, είτε δεν θα γίνει τίποτα. «Το Χαμόγελο του Παιδιού» διαχρονικά δίνει έμφαση στο φαινόμενο της Σεξουαλικής Κακοποίησης των Παιδιών, ένα φαινόμενο που αποτελεί θέμα Δημόσιας Υγείας κι έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά με βασικότερο εξ αυτών το γεγονός ότι δεν καταγγέλλεται.
Με αυτά ως δεδομένα, από το 2017, ο Οργανισμός υλοποιεί την πανελλαδική εκστρατεία «Μένει μυστικό» ενάντια στη σεξουαλική κακοποίηση των παιδιών, η οποία τελεί υπό την αιγίδα της Α.Ε. της Προέδρου της Δημοκρατίας, κυρίας Κατερίνας Σακελλαροπούλου και της Εισαγγελίας Αρείου Πάγου. (δείτε εδώ https://meneimystiko.gr/).
Κανείς δεν είναι μόνος όταν μπορεί να ακουστεί, είμαστε μαζί σου!
Πώς να υποστηρίξετε τα παιδιά – θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης:
• Είναι σημαντικό να γνωρίζετε πού βρίσκονται τα παιδιά και με ποιους επικοινωνούν εντός και εκτός διαδικτύου.
• Χρησιμοποιήστε παιχνίδια ρόλων για να καλλιεργήσετε στα παιδιά βασικές δεξιότητες ασφάλειας, όπως να παραμείνουν στο ίδιο σημείο, να κάνουν φασαρία για να συγκεντρωθεί κόσμος και να φωνάξουν, αν κάποιος τους αγγίξει με τρόπο που τα κάνει να νιώθουν άβολα.
• Ακούστε τα παιδιά. Δώστε προσοχή αν σας πουν ότι δε θέλουν να βρίσκονται με συγκεκριμένα άτομα ή σε συγκριμένα μέρη.
• Μάθετε στα παιδιά ότι έχουν το δικαίωμα να λένε «ΟΧΙ» σε οποιονδήποτε ή οτιδήποτε τα κάνει να νιώθουν φοβισμένα, άβολα ή μπερδεμένα και πώς να ξεφεύγουν από τέτοιες καταστάσεις όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
• Παρέχετε ένα ασφαλές περιβάλλον όπου τα παιδιά νιώθουν άνετα κι ενθαρρύνονται να μοιράζονται τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους.
• Οποιαδήποτε ξαφνική και χωρίς εμφανή αιτία αλλαγή στη συμπεριφορά του παιδιού, στη διάθεση, την όρεξη ή τον ύπνο του, οφείλει να προβληματίσει.
• Διαβεβαιώστε τα παιδιά ότι μπορούν να σας πουν οτιδήποτε και ότι είστε εκεί για να βοηθήσετε.
• Παραμείνετε ψύχραιμοι και μην κρίνετε εάν τα παιδιά αποκαλύψουν κακοποίηση ή οποιοδήποτε άλλο πρόβλημα μπορεί να αντιμετωπίζουν.
• Βεβαιωθείτε ότι τα παιδιά γνωρίζουν ότι όταν τα εκμεταλλεύονται, δεν είναι ποτέ δικό τους λάθος.
Εάν υποψιάζεστε ότι ένα παιδί υφίσταται σεξουαλική κακοποίηση /παρενόχληση επικοινωνήστε αμέσως
με τις αρμόδιες αρχές ή καλέστε δωρεάν την «Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τα Παιδιά SOS 1056», διαθέσιμη πανελλαδικά, 24 ώρες το 24ωρο, 365 ημέρες τον χρόνο.
Ορισμένες δύσκολες ερωτήσεις
Ρωτήσαμε τους ανθρώπους του χαμόγελου του παιδιού, τους ανθρώπους δηλαδή που καθημερινά αναμετριώνται με όλες τις διαστάσεις του προβλήματος. Οι ερωτήσεις προέκυψαν από αυτά που πιστεύουμε ότι σκέφτεται ο μέσος καθημερινός πολίτης, είτε έχει παιδιά είτε όχι.
Α. Η επόμενη μέρα: πόσο δύσκολη είναι η διαχείριση;
Η επόμενη μέρα είναι μία αφενός δύσκολη μέρα διαχείρισης του τραύματος και αφετέρου μία ευκαιρία να βιώσει το παιδί όλες εκείνες τις επανορθωτικές εμπειρίες για μπορέσει να επεξεργαστεί το τραύμα του και να το τοποθετήσει ως κομμάτι των εμπειριών του χωρίς αυτό να στοιχειώνει όλη του τη ζωή. Υπάρχει επόμενη μέρα. Κανένας άνθρωπος δεν είναι καταδικασμένος στην ιστορία του. Η επιστήμη έχει προχωρήσει πολύ και μία διεπιστημονική ομάδα μπορεί να βοηθήσει ένα παιδί να ξεπεράσει το τραύμα του. Όταν ένα παιδί βιώνει κακοποίηση, υπάρχει πιθανότητα να έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση, να εκδηλώνει φόβο καθώς και δυσπιστία κατά τη συναναστροφή του με άλλα πρόσωπα και να αντιδρά με τρόπο μη αναμενόμενο για την ηλικία του. Τα παιδιά φοβούνται, ντρέπονται, νιώθουν ενοχές γι’ αυτό που έχει συμβεί. Σε όλες όμως τις περιπτώσεις, η παροχή ασφάλειας, σταθερότητας, φροντίδας σε συνδυασμό με τη στοχευμένη θεραπεία, μπορούν πραγματικά και ουσιαστικά να βοηθήσουν ένα παιδί.
Η Γραμμή 1056 είναι στη διάθεση όλων, παιδιών, γονέων και εκπαιδευτικών προκειμένου η επόμενη μέρα ενός κακοποιημένου παιδιού να είναι μια μέρα απαλλαγμένη από φόβο και ανασφάλεια.
Β. Υπάρχει σιωπή από την οικογένεια, το στενό περιβάλλον, το σχολείο τη γειτονιά, και γιατί; Πόσο δικαιολογημένη είναι η έκφραση ˝έπεσα από τα σύννεφα˝;
Το φαινόμενο της κακοποίησης, και ιδιαίτερα της σεξουαλικής κακοποίησης, μένει και παραμένει μυστικό. Αυτό το μαρτυρούν όλες οι έρευνες και οι στατιστικές προσεγγίσεις του φαινομένου. Το ερώτημα είναι γιατί; Ειδικά, λοιπόν, στη σεξουαλική κακοποίηση υπάρχουν πολλές δυσκολίες, όπως το γεγονός ότι η σεξουαλική κακοποίηση είναι η μοναδική μορφή βίας που δεν έχει μάρτυρες. Τη συναισθηματική κακοποίηση μπορεί κάποιος να την ακούσει, ενώ τα σημάδια της σωματικής κακοποίησης ή παραμέλησης είναι ορατά δια γυμνού οφθαλμού. Έτσι, περιορίζονται σε μεγάλο βαθμό οι πιθανότητες να ειδοποιήσει ένα τρίτο άτομο για ένα παιδί που κακοποιείται σεξουαλικά. Επίσης, οι θύτες δεν έχουν ένα συγκεκριμένο προφίλ, με αποτέλεσμα πολλές φορές αυτά τα τρίτα άτομα να «πέφτουν από τα σύννεφα». Άρα, θα μπορούσαμε να πούμε οτι μόνο το παιδί θα μπορούσε να ζητήσει βοήθεια. Όμως αυτό το παιδί κυριεύεται από συναισθήματα φόβου, θυμού, ντροπής, ενοχής και σύγχυσης με αποτέλεσμα να το κρατήσει μυστικό. Χρειάζεται αφενός πολλή προσπάθεια από την κοινωνία προκειμένου όλα τα παιδιά να είναι ενήμερα για τα δικαιώματά τους και αφετέρου επαγγελματίες και γονείς να γνωρίζουν τα σημάδια της κακοποίησης. Η Γραμμή 1056 είναι στη διάθεση όλων για να συζητήσουν οτιδήποτε τους προβληματίζει για την συμπεριφορά ενός παιδιού, πιθανού θύματος κακοποίησης.
Γ. Η οικογενειακή κατάσταση (οικονομική, πολιτιστική κτλ.) πως επηρεάζει την έκθεση των παιδιών σε αυτούς τους κινδύνους;
Η βία είναι παρούσα στην ανθρώπινη κοινωνία σχεδόν με την εμφάνιση του ανθρώπου στον κόσμο. Άλλωστε, και συμβολικά να το προσεγγίσει κάποιος, θα δει ότι το πρώτο έγκλημα καταγράφεται με τον Καϊν και τον Άβελ, τους πρώτους δηλαδή ανθρώπους στον κόσμο. Καθώς η κοινωνία εξελισσόταν η βία έδινε ένα σταθερό και συνεχές παρών. Σωματική κακοποίηση, δολοφονίες παιδιών, δηλητηριάσεις, θυσίες, παιδική εργασία… Κάθε χρονική και ιστορική στιγμή υπήρχαν εγκλήματα κατά των παιδιών. Ωστόσο, η κακοποίηση είναι ένα κοινό πρόβλημα που δεν εντοπίζεται σε συγκεκριμένες ομάδες με αντίστοιχα συγκεκριμένα κοινωνικοοικονομικά χαρακτηριστικά. Κανένα παιδί δεν εξαιρείται λόγω φύλου, ηλικίας, κοινωνικής τάξης ή μορφωτικού επιπέδου. Αυτό είναι σημαντικό, δεν εφησυχαζόμαστε ότι κάποια από τα παραπάνω χαρακτηριστικά προστατεύουν το παιδί. Η προστασία του είμαστε εμείς, η κοινωνία. Και κανένας δεν είναι μόνος σε αυτό. Η Εθνική Γραμμή για τα Παιδιά S.O.S. 1056 είναι δίπλα σας.
Δ. Πως επηρεάζει το διαδίκτυο; προετοιμάζει το έδαφος και τις συνειδήσεις των παιδιών να δεχτούν ‘η να υπομείνουν τέτοιες πρακτικές;
Το διαδίκτυο μπορεί να προσφέρει πολλά οφέλη στα παιδιά, όπως για παράδειγμα ψυχαγωγία, εξοικείωση με την τεχνολογία και πρόσβαση σε πηγές που μπορούν να διευρύνουν το γνωστικό τους πεδίο. Ωστόσο, η αλόγιστη χρήση του διαδικτύου μπορεί να κρύβει πολλούς κινδύνους, τόσο για την ψυχολογική, όσο και για τη σωματική ακεραιότητα των παιδιών. Μερικοί από τους κινδύνους του διαδικτύου είναι οι εξής:
• Επικοινωνία με άγνωστα άτομα που συχνά παραπλανούν ή εξαπατούν τα παιδιά.
• Έκθεση σε ακατάλληλο περιεχόμενο/κακόβουλες ιστοσελίδες, όπου προβάλλεται βίαιο, υβριστικό, πορνογραφικό ή ρατσιστικό υλικό.
• Εκφοβισμός, παρενόχληση, εκμετάλλευση (Cyber Bullying).
• Υποκλοπή προσωπικών στοιχείων (φωτογραφίες, βίντεο, στοιχεία τραπεζικών λογαριασμών).
• Υπερβολική χρήση διαδικτύου (Εθισμός).
• Περιορισμός κοινωνικών δεξιοτήτων (προσκόλληση στον ψηφιακό κόσμο και απομάκρυνση από την πραγματική ζωή).
Τα δεδομένα αυτά που καταγράφηκαν από τη Γραμμή SOS1056 μαρτυρούν ότι το 2021 «Το Χαμόγελο του Παιδιού» κάθε μέρα χειρίστηκε τουλάχιστον 2 υποθέσεις «προβληματικής» διαδικτυακής συμπεριφοράς των παιδιών όπως:
• Ενδοοικογενειακές συγκρούσεις λόγω χρήσης διαδικτύου
• Ηλεκτρονικό εκφοβισμό
• Διαδικτυακές Σεξουαλικές Επιθέσεις
Οι κίνδυνοι στο διαδίκτυο είναι πολλοί. Ανέμελη ηλεκτρονική ζωή δεν υπάρχει. Το διαδίκτυο έχει μία μονιμότητα και μία ταχύτητα που πολλές φορές δεν είναι ελέγξιμη. Οφείλουμε να είμαστε δίπλα στα παιδιά μας, να τους εξηγούμε τους κινδύνους του διαδικτύου και σε περίπτωση που υπάρξει κάποιος κίνδυνος ή ανησυχία, πάντα να το μοιραζόμαστε με ανθρώπους και με Φορείς που μπορούν να μας βοηθήσουν.
Η Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τα παιδιά SOS 1056 είναι δίπλα σας. Γονείς και εκπαιδευτικοί μπορείτε να μας καλέσετε και να βρείτε μία λύση στο πρόβλημά σας.
Ανδρέας Γιαννόπουλος
1985-1995
Αν ενωθούμε θα τα καταφέρουμε
Ο Ανδρέας γεννήθηκε στις 21 Απριλίου 1985. Από μικρός ήταν ένα παιδί με ιδιαίτερες ευαισθησίες και με τις «μικρές» του δυνάμεις πρόσφερε αγάπη και χαμόγελα σε όλους όσοι ήταν δίπλα του! Είχε την αγαπημένη του οικογένεια, τους φίλους του, τους συμμαθητές του, το δικό του σκυλάκι, που φρόντιζε και αγαπούσε. Είχε τα δικά του όνειρα, τα δικά του θέλω, όλη τη ζωή μπροστά του.
Ο Ανδρέας αρρώστησε το 1994 και από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή αντιμετώπισε την ασθένειά του με θάρρος και αξιοπρέπεια, συνεχίζοντας να προσφέρει δύναμη και χαμόγελο στους γύρω του.
Το Νοέμβριο του 1995 ο Ανδρέας αποτύπωσε το όραμά του στο προσωπικό του ημερολόγιο. Επιθυμία του να ιδρυθεί ένας σύλλογος για να έχουν όλα τα παιδιά ένα ΧΑΜΟΓΕΛΟ!
Ωστόσο ο Ανδρέας δεν στάθηκε μόνο εκεί αλλά μοιράστηκε την επιθυμία του δημόσια, στην εκπομπή «Κόκκινη Κάρτα» του Γιώργου Παπαδάκη στον ΑΝΤΕΝΝΑ. Από την πρώτη στιγμή όλοι οι συντελεστές της εκπομπής «αγκάλιασαν» τον Ανδρέα και έκαναν ό,τι ήταν εφικτό για να ακουστεί η φωνή του! Κι όταν έφτασε η στιγμή που η φωνή του δεν έβγαινε, με μια χαρακτηριστική κίνηση ζωγράφισε ένα χαμόγελο στο δικό του πρόσωπο, ζητώντας όλα τα παιδιά του κόσμου να αποκτήσουν το δικαίωμα να χαμογελούν ευτυχισμένα.
Η απήχηση που είχε η εκπομπή ήταν πραγματικά ανέλπιστη! Στην Ελλάδα, στην Κύπρο αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο οι Έλληνες συγκλονίστηκαν και από την πρώτη στιγμή έσπευσαν με κάθε τρόπο να στηρίξουν το όραμα του Ανδρέα. Του Ανδρέα «όλων μας», όπως χαρακτηριστικά είπε ο Γιώργος Παπαδάκης στην εκπομπή.
Σε λιγότερο από ένα μήνα, ο 10χρονος Ανδρέας έφυγε από τη ζωή … αφήνοντας όμως πίσω του: «Το Χαμόγελο του Παιδιού»! Το ημερολόγιό του είναι η κληρονομιά μας. Και το χαμόγελο που ζωγράφισε στο δικό του πρόσωπο, έγινε το χαμόγελο και η ελπίδα για τα εκατοντάδες παιδιά που κινδυνεύουν στην Ελλάδα.
Ας ακολουθήσουμε όλοι την προτροπή του: «Ελάτε λοιπόν να βοηθήσουμε, αν ενωθούμε όλοι θα τα καταφέρουμε»!
Μία σύνθεση σημείων αποσύνθεσης
Γράφει ο Γιάννης Πανούσης (Καθηγητής Εγκληματολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών)
Τα θεμέλια σου απεμπόλισες
Το μέλλον σου δεν βρίσκεται στη νέα διαθήκη
Την έξοδό σου από την έρημο
δεν θα βρεις ποτέ
Στέλιος Μαφρέδας, Βήμα πριν
Όλα και τ’ αντίθετά τους έχουν ειπωθεί τις τελευταίες μέρες για την τραγική ιστορία των βιασμών της 12χρονης.
Οι μεν λένε ότι τα «τέρατα τα γεννάει ο καπιταλισμός» της φτώχειας [ασφαλώς δεν θα έχουν διαβάσει το βιβλίο του Tom Rob Smith Παιδί 44]. Άλλοι αναφέρονται στην έκπτωση των αξιών και στην απουσία θρησκευτικότητας. Πολλοί ισχυρίζονται ότι η πανδημία και η κρίση προκάλεσαν ερωτικές αποστερήσεις κι επιθετικές εξάρσεις [κυρίως από ψυχανώμαλους], ενώ οι περισσότεροι ρίχνουν τις ευθύνες στην οικογένεια και το στενό περιβάλλον [ή στο σχολείο και στις κακές συναναστροφές]. Μερικοί κατηγορούν το Κράτος για έλλειψη δομών πρόνοιας στους αδύναμους και την αδιάφορη κοινωνία που δεν ασχολείται με τα προβλήματα του πλαϊνού. Κάποιοι κατακρίνουν τη χρήση ναρκωτικών ουσιών, τη σεξουαλική απελευθέρωση, τα παμφάγα ΜΜΕ.
Οι πλέον «καλώς πληροφορημένοι» [sic] αποδίδουν αυτήν την εγκληματική δραστηριότητα στην Αστυνομία και στις χαμηλές ποινές, ενώ «οι πολιτικοποιημένοι» αναζητούν τα αίτια στο πελατειακό κομματικό σύστημα και στην κουλτούρα του άνευ ηθικών ορίων κέρδους.
Φοβάμαι ότι η βαθύτερη ερμηνεία ακραίων συμπεριφορών βίαιης καταπάτησης της αξιοπρέπειας και των δικαιωμάτων ενός μικρού παιδιού μπορεί να κρύβεται στην ίδια την ατελή, εν είδη «κατασκευαστικού λάθους», λειτουργία των αναστολών ορισμένων ανθρώπων, οι οποίοι δεν ελέγχουν τον εαυτό τους κι επιλέγουν το Κακό, αδυνατώντας ίσως να συνειδητοποιήσουν ότι, όταν παρα-βιάζεις τα έσχατα όρια φιλαλληλίας προκαλώντας οδύνη, έχεις αυτομάτως αποκοπεί από την κοινωνία των [συν-]ανθρώπων.
Πέραν συνεπώς της αστυνομικής εκδοχής [ποιοι; πότε; πώς;] και της τελικής ποινικής αξιολόγησης [ποια η αρμόζουσα ποινή; για ποιο έγκλημα: Βιασμό-336 ΠΚ…Μαστροπεία-349 ΠΚ…Έκβίαση-385 ΠΚ…Εγκληματική οργάνωση-187 ΠΚ…Πορνογραφία ανηλίκων-348Α ΠΚ κλπ;], η τριάδα [ή πιθανόν και το τρίγωνο] βιάζοντες ανήλικα-εκβιάζοντες γονείς και παραβιάζοντες βασικές αρχές και αξίες του πολιτισμού χρήζει βαθύτερης ανάλυσης.
Επειδή άπαντες περιμένουν δύσκολες απαντήσεις από τους πρωταγωνιστές, προτιμώ να καταγράψω τις άλλες πλευρές του ακραίου και απάνθρωπου αυτού εγκλήματος με εξίσου —κατά τη γνώμη μου— δύσκολες ερωτήσεις προς την κοινωνία μας [τις οποίες παρουσιάζω με τυχαία σειρά χωρίς να υπογραμμίζω ποια θεωρώ την πλέον κρίσιμη]:
1. Υπάρχουν κοινωνικοπολιτισμικά και ηθικά όρια στις σεξοερωτικές πράξεις [και δεν εννοώ βέβαια τα προβλέπομενα στον Π.Κ. εγκλήματα];
2. Οι σχετικές ψυχανωμαλίες αυξάνονται, παρότι οι σεξουαλικές σχέσεις γίνονται όλο και πιο «ελευθεριάζουσες»;
3. Αναγνωρίζεται κοινωνική/οικονομική/πολιτική ομάδα υπεράνω υποψίας για τη συμμετοχή σε σεξοτουρισμό με ανήλικα παιδιά;
4. Το κοινωνικό κύρος ή οι πολιτικές διασυνδέσεις των δραστών διευκολύνουν αστυνομική συγκάλυψη;
5. Τα κυκλώματα αυτού του τύπου μπορεί να θυματοποιούν παιδιά [και γυναίκες] χωρίς να συμπράττουν διεφθαρμένοι παράγοντες του δημόσιου βίου;
6. Οι φωτογραφίες των θυμάτων και η έμμεση διαπόμπευσή τους κινούνται με σκοπό την ανεύρεση της αλήθειας[sic] ή με μόνο στόχο τη μεγιστοποίηση της τηλεθέασης της ντροπής [τους];
7. Ο όχλος που γράφει συνθήματα κατά των δραστών ή τα κοινωνικά δίκτυα του μίσους και της εκδίκησης προσφέρουν κάτι στη διαχείριση του φαινομένου;
8. Οι κραυγές για την επαναφορά της ποινής του θανάτου ή μεσαιωνικών ποινών χημικής στείρωσης κ.λπ. εναρμονίζονται με τον νομικό πολιτισμό του 21ου αιώνα;
9. Οι κατηγορίες και οι όποιες υποψίες για τον ρόλο της οικογένειας ή του στενού περιβάλλοντος των θυμάτων, σε ποιο βαθμό νομίζουν μερικοί ότι μπορεί να ελαφρύνει τη βαριά ευθύνη των δραστών;
10. Οι συγκρίσεις με άλλους καταδικασθέντες πρόσφατα για βιασμό και οι αναφορές σε κομματικές ή θρησκευτικές ιδιότητες των δραστών δεν προκαλούν συγχύσεις ως προς τις ποινικές ευθύνες των σημερινών διωκόμενων;
Η ανάκριση προφανώς θα ψάξει σε βάθος πρόσωπα και πράγματα, ρόλους και φόβους, χειραγωγήσεις κι ενοχές και θα «μετρήσει» σωστά και σύμφωνα με το νόμο την πραγματική, εικονική, φαντασιακή, διερευνητική επικοινωνία, απόπειρα, συμμετοχή και διάπραξη εγκλήματος κάθε εμπλεκομένου ξεχωριστά.
Στην κοινωνία όμως των δημοσιο-γραφικών εντυπώσεων και των σεξοερωτικών φαντασιώσεων αυτό που πρέπει να εξετασθεί ιδιαίτερα είναι αν πράγματι μπορεί σήμερα να κυκλοφορούν μεταξύ μας πολλοί «Δόκτωρ Τζέκυλ και Μίστερ Χάυντ», με την έννοια ατόμων που είναι άλλες φορές καλοί κι άλλες κακοί. Αν πράγματι κάτι τέτοιο συμβαίνει και παράγονται τέτοια εγκλήματα από άτομα διπλής όψεως ή διχα[λα]σμένης προσωπικότητας, τότε φοβάμαι ότι θα ζήσουμε όλοι από εδώ και μπρος με την καχυποψία του κακόβουλου χαμόγελου του πλαϊνού μας.
ΥΓ. «Το άλλοθι που καλείτε, είναι απενεργοποιημένο.
Παρακαλώ, προσπαθήστε αργότερα» [Ιγνάτιος Τσαγκούλης, Μπου]
