Με ρώτησαν “γιατί επαπειλούμενη”; Γιατί έχουμε μαζέψει πολύ βαρυχειμωνιά τα τελευταία χρόνια. Τόση, που μάλλον έχουμε συνηθίσει και οι αλλαγές μας προκαλούν αναστάτωση.
Φαντάζει σαν απειλή… Γιατί και όταν την είχαμε την Άνοιξη, δεν ξέραμε τι να την κάνουμε. Την προσπερνάμε, την περιορίζουμε, δεν την χαιρόμαστε… Πάντα έχει ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζουν μία φράση, τελείως διαφορετικοί άνθρωποι. Τι γεννά στον καθένα, τι τον κεντρίζει, τι φαντάζεται… Ελπίζω να μας απειλήσει αυτή η Άνοιξη, περισσότερο από άλλες φορές. Το ‘χουμε ανάγκη.
Ξεπροβάλλει αργά-αργά / Ηλέκτρα Τζώρτσου
ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΗ ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΑΚΡΟΑΣΗ: «AΝΟΙΞΗ», ΜΠAΜΠΗΣ ΠAΠAΔΟΠΟΥΛΟΣ
Χρόνια τώρα έχω μία κόντρα με όσους αρνούνται να δεχτούν ότι το καλοκαίρι πέρασε και συνεχίζουν να απλώνουν τους Αύγουστους στο άπειρο. Είναι αυτός ο φόβος μήπως μας πλακώσει ο βαρύς ουρανός του χειμώνα και δεν καταφέρουμε ποτέ ξανά να λουλουδιάσουμε. Ξεχνάνε όμως ότι χωρίς χειμώνα, άνοιξη δεν έρχεται.
Αυτή η σοφή διαδοχή των εποχών κινεί τα νήματα της φύσης και σπάει τα δικά μας. Χρώματα, μυρωδιές και διαθέσεις που μπερδεύονται για να μας χαρίσουν νέους δρόμους. Αρκεί να σκεφτούμε πόσο ανασαίνουμε καλύτερα με τις ηλιόλουστες μέρες μέσα στο καταχείμωνο και πόσο ηρεμούμε όταν φυσάει ένα δροσερό αεράκι μέσα στο καλοκαίρι ή με μία λυτρωτική βροχούλα που διώχνει τη ραθυμία του καύσωνα. Η κάθε εποχή περικλείει στοιχεία της προηγούμενης και της επόμενης και αυτό είναι μεγάλη μαγκιά της φύσης που μόνο μαθήματα έχει να μας δώσει.
Ας μη φοβόμαστε και ας μην γινόμαστε εμμονικοί. Ας χαιρόμαστε με αυτήν την ποικιλία, αφού πάντα μπορούμε να έχουμε την απελευθερωτική σιγουριά ότι, θέλουμε δε θέλουμε, η άνοιξη πάντα θα μας περιμένει με ένα πλατύσκαλο στο κατώφλι της.
Η άνοιξη λοιπόν θα ξεπροβάλλει αργά-αργά. Ίσως λίγο βαριεστημένα, λίγο απαισιόδοξα, με εκνευριστικές μύγες και κάποιες ενοχλητικές αλλεργίες. Αλλά δε θα μας αρνηθεί τις αμυγδαλιές της, τις μέλισσες, τις πασχαλιές και τα σούρουπα που μυρίζουν ταυτόχρονα νοσταλ- γία και όρεξη για ζωή.
Έρχεται η Άνοιξη κοντά μου (και σκουπίζω με αηδία τον ώμο μου) / Νταίζη Ντάκου
ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΗ ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΑΚΡΟΑΣΗ: «ΗΡΘΕΣ ΕΣΥ», AΛΕΚΟΣ ΖAΧAΡAΚΟΣ (ΜΙΜΗΣ ΠΛΕΣΣAΣ) από την ταινία “Κορίτσια για φίλημα”
Ο αστρολογικός μου χάρτης φταίει σίγουρα για την απόλυτη ανικανότητά μου να αποδεχτώ τις αλλαγές. Και η αλλαγή εποχών δεν θα αποτελούσε εξαίρεση. Δεν ξέρω αν προτιμώ να μένω στη βαρυχειμωνιά, μόνο και μόνο για να μην κάνω το βήμα προς την Άνοιξη. Ω, μα φυσικά μιλάω συμβολικά φιλές και φίλοι.
Μήπως και εσείς δεν το έχετε πάθει έστω και μία φορά; Για να μην αλλάξει τίποτα δεν έχετε διατηρήσει σχέσεις που δεν πάνε πουθενά; Εργασιακά περιβάλλοντα που δεν σας εξελίσσουν; Σπίτια με χίλια προβλήματα; Αμάξια που αγκομαχούν στην ανηφόρα ακόμη και στην κατηφόρα; Καμιά φορά η αλλαγή είναι τόσο δύσκολη, που δεν καταλαβαίνεις ότι είναι απαραίτητη. Όμως ευτυχώς η ίδια η φύση φρόντισε για τις αλλαγές. Κι αν ο μεγαλύτερος ζωντανός οργανισμός του πλανήτη θέλει και πρέπει να αλλάζει, ποιοι είμαστε εμείς για να τον αμφισβητήσουμε;
Η φίλη μου η Πέρσα μου είπε το φλιτζάνι την ώρα που εγώ έβλεπα στα άστρα τα μελλούμενα. Και οι δύο είδαμε δυο δρόμους: στασιμότητα ή αλλαγή. Με ρώτησε τι προτιμάω. Την κοίταξα με τρόμο και ευχήθηκα μία φορά να πέσω έξω στις προβλέψεις μου.
Νοσταλγία / Andrianna Barbecho
ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΗ ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΑΚΡΟΑΣΗ: «GAZI» ANNA VISSI (COVER TONY & THE BLUE SHADOWS) “Live just for us !”
Είμαι εγώ που προτιμώ το χειμώνα; Στάθηκα χτες μπροστά σε μια μυγδαλιά και θυμήθηκα τα κείμενα που η γιαγιά μου μου διάβαζε όταν ήμουν μικρή. Γραμμένα από ελάσσονες λογοτέχνες υμνούσαν τις μυγδαλιές σαν τις υπάρξεις (!) εκείνες που μας φέρνουν την άνοιξη πριν την ώρα της, σημαιοφόροι μιας αφύπνισης που θα μας συγκλονίσει δίχως να μας ζητήσει την άδεια. Κοίταζα το δέντρο και υποψιαζόμουν πως η ολοφάνερη ομορφιά του είχε κάτι χαιρέκακο…
Η άνοιξη θα `ρθει και συ θα ξεκουνήσεις, παντρεύτηκες τη μιζέρια… Λόγια του τελευταίου άντρα που παντρεύτηκα, του εαυτού μου. Και μόνο ο θάνατος θέλει να μας χωρίσει.
Γκρινιάζει χωρίς λόγο, το παιχνίδι έχει χαθεί. Τις περισσότερες ώρες τις μέρας θέλω να γράφω και να διαβάζω καθισμένη στο γραφείο μου. Μιλώ πολύ και στο τηλέφωνο, το παίρνω στον καναπέ και κουβεντιάζω με τις ώρες. Μιλώ με φίλους και φίλες που ζουν μακριά και δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να με επισκε- φτούν. Κλείνω κάπως έτσι: «Καλό βράδυ, μου λείπεις πολύ». Τότε η γάτα με δαγκώνει ελαφρά στο πόδι, πάνω από τη χοντρή κάλτσα, τιμωρία για το ψέμα μου.
Συναντιέμαι με τα παιδιά που μου φέρνουν το delivery. Ναι, μπορείς να πεις πως βλέπω κόσμο, βλέπω αυτούς. Σπάνια λέμε και καμιά κουβέντα. «Ξεπάγιασες;» ρώτησα σχεδόν στοργικά τον έναν. «Μπα, έχει φτιάξει…» απάντησε. Εννοούσε τον καιρό, η απάντησή του με πόνεσε. Αντίκρυσα ξανά με τα μάτια της φαντασίας τη μυγδαλιά που συνάντησα στον μικρό μου περίπατο. Αισθάνθηκα πόνο θανάτου και νοσταλγία για όσα θα χάσω.
Επτά παροιμίες της κόλασης για την άνοιξη / Βασίλης Κιμούλης
ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΗ ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΑΚΡΟΑΣΗ: «AΠΟΔΟΜΗΤΙΚA ΠΟΥΛΙA»
Η άνοιξη τρελαίνει τους χυμούς, βαυκαλίζει το μυαλό με την ίδια ψευδαίσθηση παντοδυναμίας, το σπρώχνει να πατήσει συνοριακές γραμμές.
Η άνοιξη λογχίζει τον χειμώνα, χώνεται στη μύτη του καλοκαιριού σαν κύμα, καρφώνει το φθινόπωρο σαν βέλος.
Η άνοιξη είναι το τέλος κι αυτού του ατελείωτου χειμώνα, αλλά δεν ωφελεί να ξέρεις πως στο τέλος του χειμώνα σε περιμένει άλλη μια άνοιξη.
Η υπόσχεση της άνοιξης έχει σουβλερά δόντια, και τη λένε καλοκαίρι. Η άνοιξη είναι ο επιδειξίας του καλοκαιριού.
Η άνοιξη κρύβει έναν αριθμό που ζεματάει: Πόσες άνοιξες σου μένουν ακόμη να ζήσεις.
Η άνοιξη ως υπενθύμιση του βασικού κανόνα του παιχνιδιού: Κάποιος πρέπει να φύγει για να έρθεις εσύ, όπως στην ουρά για παρουσία στο ταμείο ανεργίας.
Η άνοιξη είναι απατηλή. Καβάλησε το ακαριαίο παρόν κάθε εποχής, αφού «ο καθένας ζει μονάχα τούτο εδώ το παρόν, το στιγμιαίο. Όλα τ’ άλλα, είτε τα έχει ζήσει είτε του είναι αφα- νέρωτα».*
* «[…] μόνον ζῇ ἕκαστος τὸ παρὸν τοῦτο, τὸ ἀκαριαῖον·
τὰ δ ̓ ἄλλα ἢ βεβίωται ἢ ἐν ἀδήλῳ» Μάρκος Αυρήλιος, Τὰ εἰς ἑαυτὸν, 3.10 (μετάφραση: Γιάννης Αβραμίδης, εκδ. Θύραθεν)
Σάλτα να φύγουμε από εδώ, τούτος ο κόσμος πια δεν μας χωράει / Μπλακ Μάουθ
ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΗ ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΑΚΡΟΑΣΗ: «PSYCHO KILLER» TALKING HEADS
Αλλοιωμένες μυρωδιές και λογική υπάρχει γιατί η άνοιξη δεν θα ’ρθει
Μιλάμε, μιλάμε, μιλάμε και τίποτα δεν λέμε Έτσι θα αλλάξουμε τούτο τον κόσμο που πια δεν μας χωράει;
Που πάμε και από που ερχόμαστε;
Τι γυρεύουμε;
Στο ίδιο σημείο μονάχα ας μην βρεθούμε Σάλτα να φύγουμε από εδώ
Γιατί η άνοιξη δεν θα ’ρθει
Θα κρυφτεί βαθιά μες στα εγώ μας
Τι κι αν συμβεί αυτό;
Η γη θα συνεχίσει να γυρίζει και χωρίς εμάς Τούτος ο κόσμος πια δεν μας χωράει…
Στίχοι του τραγουδιού Physco killer – Talking Heads
«Ξεκινάς μία συζήτηση και δεν μπορείς να την τελειώσεις.
Μιλάς πολύ, αλλά δεν λες τίποτα.
Όταν δεν έχω τίποτα να πω, το στόμα μου είναι κλειστό.
Πες κάτι μία μόνο φορά, γιατί να το πεις ξανά;[…]
Είμαστε ματαιόδοξοι και είμαστε τυφλοί Μισώ τους ανθρώπους, όταν δεν είναι ευγενικοί […]»
Η μέρα μεγαλώνει και η ζωή το ίδιο. / Μικρή Λουλού
ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΗ ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΑΚΡΟΑΣΗ: «ΜΕΝΕΞΕΔΕΣ ΚAΙ ΖΟΥΜΠΟΥΛΙA» ΚAΤΕΡΙΝA ΠAΠAΔΟΠΟΥΛΟΥ
Δευτέρα βράδυ, μόλις είχαν γυρίσει οι γονείς μου από τη δουλειά. Αμίλητοι όλοι, καθόμασταν στο σαλόνι, ακούγοντας τις ειδήσεις της ημέρας. ” 1000 νέα κρούσματα, 70 θάνατοι, και 100 διασωληνωμένοι”. Φοβισμένη και λίγο παραξενεμένη τους κοιτάω όλους στα μάτια έναν προς έναν. Όλοι είχαμε κοκαλώσει με αυτά που ακούγαμε.
Κοιτάω τον μπαμπά στα μάτια και βλέπω μία ανησυχία να τον πλημμυρίζει. Πάντα όμως προσπαθεί με κάποιο τρόπο, με κάποια λόγια του, να σπάσει την ησυχία, να χαλαρώσει την ατμόσφαιρα, να μην υπάρχει αμηχανία. Γυρνάει και μας λέει τότε “χειροτερεύει η κατάσταση, ε;”. Κανείς δεν απάντησε. Τον κοίταξα και του χαμογέλασα. Έξω, κακός χαμός, βροχή και μπουμπουνητά, αέρας που κούναγε τις γλάστρες και τις τέντες.
Θα έλεγε κανείς πως μπορεί και να ερχόταν και το τέλος του κόσμου! Τότε πάγωσε το βλέμμα μου. Κάτι είδα που μου τράβηξε την προσοχή. Μπορεί να ήταν και οι ψιχάλες που πέφτανε και αχνοφαίνονταν πάνω στο γκρίζο χρώμα της απέναντι πολυκατοικίας.
Ξεκίνησα να σκέφτομαι τι γίνεται στον κόσμο, όμως ξαφνικά κάτι είχε αλλάξει. Το παρατηρούσα κάθε απόγευμα από τα παράθυρα του δωματίου μου, χωρίς όμως να το καταλαβαίνω. Αφού ”επανήλθα στην πραγματικότητα”, πετάγομαι ξαφνικά και λέω : ”Δε ξέρω τι λέτε εσείς πάντως η μέρα έχει αρχίσει να μεγαλώνει”. Και κάπως έτσι ξεκινήσαμε όλοι να γελάμε.
Δε μπορώ να ξεπεράσω καμία Άνοιξη / Νικολέτα Βίκου
ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΗ ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΑΚΡΟΑΣΗ: «CONEY ISLAND BABY» LOU REED
Σκεφτόμουν διάφορα κλισέ για την Άνοιξη. Από Σοφία Βόσσου μέχρι ποιήματα του Pablo Neruda… Η αγαπημένη εποχή, η αιώνια εφηβεία, ο άγουρος έρωτας.
Ένα λουλούδι που θες να βάλεις στον πάγο να μείνει για πάντα ίδιο: αγέραστο, αγέρωχο, άφταστο. Σκεφτόμουν εκείνα τα ένστικτα που ξυπνάει η άνοιξη που έρχεται βαρώντας τα ταμπούρλα.
Η επανάσταση, η ουτοπία. Ροζ σύννεφα φραουλένια…Νεκροταφεία πνιγμένα στα αγριολούλουδα.
Η βελόνα που κολλάει στο ίδιο τραγούδι ξανά και ξανά. Σκεφτόμουν ασπρόμαυρες φωτογραφίες με φτωχούς, οικογένειες με πλατιά χαμόγελα, Πρωτομαγιά στον κάμπο. Κατοχές με πείνα και πιτσιρικάδες στην αντίσταση με φωτιά στα μάτια. Δε μπορώ να ξεπεράσω καμία Άνοιξη!
Περιορισμός / Κουαλία
ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΗ ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΑΚΡΟΑΣΗ: «MY MORNING JACKET» SPRING (AMONG THE LIVING)
Με το μαγικό ραβδάκι της θετικής σκέψης και της ευγνωμοσύνης για αυτά που έχουμε, υποδεχόμαστε την Άνοιξη που μας βρίσκει για άλλη μια φορά σε περιορισμό. Περιορισμός. Βαριά κουβέντα. Περιορισμό πρόσβασης κυρίως στα υλικά αγαθά από τα οποία κορεστήκαμε, ενώ γύρω μας υπάρχουν τόσοι πολλοί τρόποι έκφρασης και δημιουργίας. Έξαλλου δε μας τα έχουν πάρει και όλα.
Οι περίπατοι στο ανθισμένο πάρκο, ένα ξεχασμένο βιβλίο που κάποτε αγοράσαμε, αλλά ποτέ δεν καταφέραμε να διαβάσουμε, μια ζεστή αγκαλιά, ο ουσιαστικός διάλογος με πρόσωπα που αγαπάμε, ένας καλός λόγος στο διπλανό μας, ο δημιουργικός χρόνος με τα παιδιά μας, η ανταλλαγή είναι αξίες που δεν περιορίζονται, δεν μπαίνουν σε καλούπια, απλά υπάρχουν για να μας υπενθυμίζουν την ομορφιά που υπάρχει γύρω μας σε απλά καθημερινά πράγματα.
Εύχομαι αυτή η Άνοιξη να γίνει το φωτεινό μας μονοπάτι, που στο διάβα του θα βρίσκονται όλες εκείνες οι ξεχασμένες άξιες και αρετές. Εκείνες που λησμονήθηκαν στην προσπάθειά μας να δημιουργήσουμε ένα ασφαλές περιβάλλον, στηριζόμενο μόνο στα υλικά αγαθά. Ένα μονοπάτι που όλοι θα έχουν πρόσβαση, αρκεί να το θελήσουν.
Να θυμάσαι οτι χωρίς εσένα, αυτό το μονοπάτι θα χάσει μια ομορφιά, μια ποίηση, ένα τραγούδι, μια νότα… Περπάτησέ το… Είναι Άνοιξη και εσύ μοναδικός!
Μα όχι αυτή η άνοιξη! / Αγγελική Μπούρου
ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΗ ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΑΚΡΟΑΣΗ:«NESCAFE THEME (AΝΟΙΞΗ)» ΛΟΥΚΙAΝΟΣ ΚΗΛAΗΔΟΝΗΣ
«Η άνοιξη αυτή μας βρήκε όλους απροετοίμαστους κι ανόρεξους ή αδιάφορους – απροετοίμαστη κι η άνοιξη, σε κάθε της βήμα κοντοστέκεται σαστίζει και σωπαίνει κάτω απ’ τα λίγα της δέντρα– δε ρωτάει…»
Και κάπως έτσι, όπως το περιγράφει ο Γιάννης Ρίτσος, ετοιμαζόμαστε να υποδεχτούμε την άνοιξη. Εγκλωβισμένοι σε μία ανώφελη καραντίνα, με τη ζωή να μας προσπερνά και να έχει μπει σε αναμονή.
Κάποτε θα βγαίναμε να χαρούμε τη φύση, θα ζέσταινε ο καιρός και θα ήταν ευκαιρία για βόλτες (άσκοπες μετακινήσεις), χωρίς sms, χωρίς μάσκες, χωρίς αντισηπτικά, χωρίς χρονικό όριο. Μα όχι αυτή η άνοιξη! Σχεδόν τρέμουμε τον ερχομό της, κλεισμένοι στα σπίτια μας, να δουλεύουμε μονίμως στους ίδιους τέσσερις τοίχους – σχεδόν να ευχόμαστε να μην έρθει, μήπως και σταματήσουμε να κοιτάζουμε με λαχτάρα έξω από το παράθυρο. Φτάσαμε να νοσταλγούμε τον καιρό που το μοναδικό μας πρόβλημα ήταν οι ανοιξιάτικες αλλεργίες…
