Παντού κάτι συμβαίνει. Λες και μια φορά, αυτή η χώρα δεν μπορεί να απολαύσει το «απόλυτο τίποτα». Ξέρετε, αυτό που δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα και καμιά σκοτούρα δεν ταλανίζει το ωραίο σου κεφάλι.
Εδώ και καιρό αναρωτιέσαι, αν κάποιος σου κάνει πλάκα. Στη χώρα που γεννήθηκε το θέατρο, χώροι πολιτισμού τσιμεντώνονται με λύσσα. Αλλά ευτυχώς υπάρχουν σφυριά να σπας τα φράγματα. Στη χώρα που καυχιόταν ότι ξεπέρασε τον σκόπελο της πανδημίας στο πρώτο lockdown, τα κρούσματα μένουν ψηλά, με τις μεταλλάξεις να έρχονται και ούτε λόγος για νέες ΜΕΘ και δωμάτια.
Αλλά ευτυχώς, μάθαμε, θα το περάσουμε κι αυτό. Στη χώρα που έβγαλε ένα σωρό ήρωες που πέρασαν στην ιστορία, τόση είναι η ανάγκη μας για σύγχρονους ήρωες που προσπαθούμε να τους βγάλουμε από το μυαλό μας κάπου στη Ρόδο και κάπου στο Ζευγολατιό. Αλλά δεν είναι εύκολη η εποχή των ηρώων, και το συνηθίσαμε. Στη χώρα που ο τουρισμός είναι το βασικό έσοδο, αυτός έγινε αναγκαιότητα σε σημείο που οι τουρίστες να έχουν ελευθερίες, αλλά εμάς να μας συμπεριφέρονται σαν αποικία. Ποιανού; Ουδείς γνωρίζει ακριβώς. Όμως οι άνθρωποι αυτοί «είναι μια κάποια λύσις».
Ανοίγεις το πρωί το laptop να δεις την επικαιρότητα, γιατί αυτή είναι η δουλειά σου, και αναρωτιέσαι «αλήθεια, τι να πρωτογράψω;», «τι να πρωτοσχολιάσω από όσα συμβαίνουν;», και πνίγεσαι.
Και άλλοτε γελάς, άλλοτε θυμώνεις, άλλοτε λες πάει θα μεταναστεύσω σε ένα σημείο που δεν το έχει ούτε ο χάρτης. Και μετά λες απλά ένα «δε βαριέσαι» και ασχολείσαι με τη ζωή σου. Ώπα, μισό λεπτό, ποια ζωή; Αυτήν που φοβάμαι μην πεθάνω; Μια ζωή που στήνεται στη γωνία των οδών Αναλάτου και Ανόστου; Που οι φίλοι μας κι εμείς μετράμε για άλλη μια χρονιά το ευρώ με το σταγονόμετρο; Που δεν ξέρουμε αν ο δίπλα νοσεί ή όχι; Που δεν έχεις πια μυαλό να χαρείς, να ερωτευτείς, να ξεσκάσεις;
Κάπου φτάσαμε ταβάνι. Η πόλη ξύπνησε και μαζί με αυτήν λες και σηκώθηκε κουρνιαχτός και φασαρία να μας βάλει να τρέχουμε. Κι εμείς απλά δεν θέλουμε να τρέξουμε. Θέλουμε να κάτσουμε να χωνέψουμε τι συνέβη και να προετοιμαστούμε για το τι θα συμβεί. Δεν αντέχουμε να ζητούν οι άλλοι άλλα από εμάς. Θέλουμε να κοιτάξουμε τον εαυτό μας λίγο. Να πάρουμε μια ανάσα, να μηδενίσουμε, να αρχίσουμε από την αρχή και να καθυστερήσουμε να ξαναπιάσουμε ταβάνι. Να ζήσουμε όπως δεν το κάναμε ποτέ.
Γι’ αυτό, αν κάτι πρέπει να κρατήσουμε από αυτήν την τρέλα, είναι ότι τίποτα δεν είναι στο χέρι μας ακριβώς. Κι αυτό όσο αγχωτικό κι αν ακούγεται, είναι το μοναδικό πράγμα που μπορεί να μας ξε-αγχώσει. Όλα λύνονται και όλα προχωρούν μπροστά. Κι αν καμιά φορά έχουν ιλιγγιώδη ρυθμό εξέλιξης, είμαστε στο τιμόνι της δικής μας ζωής και το φρένο είναι πάντα κάτω από το αριστερό μας πόδι.
Ετοιμαστείτε, λοιπόν. Η πόλη ξύπνησε, η πόλη ζει κι όλοι εμείς στην ΗΠΖ σας προ(σ)καλούμε σε ένα δημιουργικό σταμάτημα. Σαν να είμαστε ψηλά στον Λυκαβηττό, η πόλη να βουίζει, αλλά εμείς απλά να απολαμβάνουμε τη θέα. Πάντα με καλή παρέα.
Άντα Κουγιά
Με τα κινητά παραμάσχαλα όπου κι αν βρισκόμαστε, με αποτέλεσμα οι ειδήσεις της επικαιρότητας να μας βομβαρδίζουν πάντα και παντού, έχουμε χάσει τις ώρες εκείνες που το μυαλό μας αδειάζει. Οι στιγμές της ρέμβης, τόσο σημαντικές για την χαλάρωση, τον στοχασμό, την ανασυγκρότηση, τη δημιουργικότητα, θυσιάζονται στον βωμό της συνεχούς ενημέρωσης.
Η έννοια του ελεύθερου χρόνου συρρικνώνεται συνεχώς αφού υπάρχει η τάση να νιώθουμε ότι πρέπει μονίμως να γεμίζουμε τον κενό χρόνο με κάτι, και αν δεν το κάνουμε αισθανόμαστε άπραγοι και οι ίδιοι κενοί. Αυτά τα κενά όμως, αυτές οι εγκοπές του χρόνου, είναι ζωτικής σημασίας τόσο στο επίπεδο της καθημερινότητας όσο και για την πορεία της ζωής μας συνολικά.
Ας υπερασπιστούμε την ανάγκη μας για δημιουργία κενών χρόνων που μας δίνουν το δικαίωμα να μην κάνουμε τίποτα, χωρίς να νιώθουμε τύψεις γι’ αυτό. Ας τολμήσουμε να φτιάξουμε μικρές φούσκες μέσα στην καθημερινότητα όπου θα είμαστε παρόντες μόνο με το μυαλό και το σώμα μας. Κι αν τολμήσει κανείς να μας κατηγορήσει για τεμπελιά, ας του αναφέρουμε διεξοδικά όλες τις ρωγμές του ταβανιού που αν δεν τις είχαμε εντοπίσει μέσω της ξάπλας, μπορεί το σπίτι να έπεφτε να μας πλακώσει!
