Ρώτησα κάτι τη Μαργαρίτα, ένα νέο κορίτσι, σε μια επαγγελματική συνομιλία μας –οι οποίες πολλές φορές είναι απολαυστικές– και μου απάντησε με τη φράση που έγινε τίτλος αυτού του κειμένου.
Γελάσαμε, οπότε και της αφιερώνω αυτό το κείμενο.
Γκρινιάζω στο κρεβάτι, μανουριάζω στο σούπερ μάρκετ, τσαντίζομαι στο μετρό, μουτζώνω αυτόν που πρόλαβε τη θέση παρκαρίσματος, εκρήγνυμαι στη δουλειά, βρυχώμαι στο ασανσέρ, τσακώνομαι στον καθρέφτη, βρίζομαι με το ΑΙ, σπρώχνω στην είσοδο, καγχάζω με την απέναντι, μουρμουράω στο ταίρι μου, κάνω εμετό τον εγωισμό μου πάνω σε όλους, αποθαρρύνω το παιδί μου, προσβάλλω τους γύρω μου, ξεκατινιάζομαι στα σόσιαλ, αυτομετριέμαι καθημερινά, καταριέμαι τα πάντα όλα, ζηλεύω τους ήσυχους, κατακρίνω τους έντονους, γοητεύομαι με την ανεπάρκειά μου, πλασάρω τον μικρόκοσμό μου σαν σοφία, δογματίζω σαν πάπας, κουνάω το δάχτυλο και το βράδυ κλαίω, ψιλοκατακτώ ψιλοεξουσίες και ψιλοβολεύομαι, βολοδέρνω με συνθήματα, αποφεύγω τον μόχθο, καμώνομαι τον μάγκα.
Περνάμε όλοι πολύ καλά και αυτό βγαίνει προς τα έξω.
Αργά ή γρήγορα πολλά από αυτά θα σαρωθούν κι έτσι ίσως ζήσουμε μια πιο πραγματική ζωή, σαν πιο πραγματικοί άνθρωποι.
