Έτσι έλεγε ένα παλιό σύνθημα το οποίο φωνάζεται ακόμα σε πορείες.
Το θυμήθηκα σε μια ανύποπτη στιγμή, όταν συνειδητοποίησα πόσες ώρες την ημέρα βρισκόμαστε στους δρόμους της πόλης. Δύο, τρεις, τέσσερις; Αμέσως θυμήθηκα μια έρευνα για τα βίαια περιστατικά που συμβαίνουν ανάμεσα σε οδηγούς και οδηγούς, ανάμεσα σε οδηγούς και πεζούς. Μα και η προσωπική, άμεση και έμμεση εμπειρία ακριβώς αυτό καταδεικνύει. Η έρευνα έλεγε πως το 1/4 των οδηγών έχει κατέβει από το αμάξι να παίξει ξύλο. Πως το 50% των γυναικών οδηγών έχουν ακούσει προσβλητικές φράσεις. Και πως κάθε μέρα πάνω από 20 περιστατικά τέτοιας φύσης συμβαίνουν στους δρόμους. Και αυτά είναι μόνο τα καταγεγραμμένα…
Η πόλη και οι δρόμοι της θυμίζουν ναρκοπέδιο σε καιρό πολέμου. Ακήρυχτου, άρα και πιο επικίνδυνου γιατί δεν ξέρεις από πού να φυλαχτείς. Από τον ταξιτζή που χώνεται; Από την τύπα που μιλάει στο κινητό; Από τον Ελληνάρα που παραβιάζει στοπ; Από τον πιωμένο νεανία που τρέχει με χίλια; Από την φασαία με το πατίνι που δεν κοιτάει φανάρια; Από τον ντελιβερά που πάει ανάποδα; Όλες αυτές οι φυλές επιτίθενται άνευ προγράμματος, σαν ένας χαοτικός ανταρτοπόλεμος, χωρίς προφανή στόχο και εχθρό.
Στο δρόμο γεννιούνται τραμπουκισμοί, αντικοινωνικές συμπεριφορές, επικίνδυνες καταστάσεις. Και αν μιλήσεις, κινδυνεύεις να μπλέξεις…
Ραντεβού στους δρόμους αδέρφια, κερδάμε!
Ελπίδα και απογοήτευση
Μια κοπέλα 21 χρονών μας έστειλε το παρακάτω κείμενο. Είναι δυνατόν τα νέα παιδιά να σκέφτονται και να γράφουν έτσι; Τους χαρίσαμε μια δυστοπία για ζωή και τους κουνάμε το δάχτυλο… Απογοήτευση… Μαζί όμως και ελπίδα πως από αυτές τις γενιές και μέσα από τον «κοινωνικό βυθό» κάτι θα ξαναγεννηθεί!
«Ο ήλιος δύει πριν προλάβει να ανατείλει. Τα πουλιά δεν κελαηδούν μα ουρλιάζουν με ανθρώπινη φωνή. Το έδαφος σκίζεται στα δύο, σα κόλλα από χαρτί και λάβα πύρινη ξεχειλίζει από τα έγκατά του, αρπάζοντας και πνίγοντας ανθρώπους. Οι δείκτες των ρολογιών φλεγόμενοι γυρνάνε και από τα μάτια των ανθρώπων δάκρυα κυλάνε. Τρέχουν πανικόβλητοι. Ξεσκίζουν με μανία με τα νύχια τους τα πουκάμισα ο ενός του άλλου. Μετρούν δυνατά τα βήματά τους. Ύστερα, βολεμένοι σε τεράστιες μαξιλάρες, πίνουν γουλιά γουλιά τον καφέ τους, διώχνοντας αφηρημένα τα μυγάκια από μπροστά τους.
Και όλοι μας κοιτάμε το ρολόι, για να μην αργήσουμε στη στρωμένη μας δουλειά, ενώ οι δείκτες έχουν ήδη λιώσει».
ΥΓ 1: Ποτέ δεν ξέρεις πότε είναι η τελευταία φορά. Γενικά.
ΥΓ 2: Πλησιάζουν εκλογές και έχω δίλημμα ποιο ψηφοδέλτιο θα ακυρώσω γράφοντας τη φράση: ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ.
