Είναι μια φράση που λεγόταν στον ιππόδρομο από «αλογομούρηδες». Σηματοδοτούσε το αγχολυτικό: «Πόνταρε αυτό που θες, και αν βγει βγήκε», «Ό,τι είναι να ’ρθει, ας έρθει».
Στα μάτια και στα αυτιά μου αυτή η φράση λάμπει σαν μια σουρεαλιστική ιαχή που συμπυκνώνει το ψηφιδωτό της (νεο)ελληνικής πραγματικότητας. Το «ό,τι να ’ναι» δηλαδή.
Κάθε τρεις μέρες ένα θέμα οδηγεί, ειδικά τη διαδικτυακή μαχόμενη ψευδοκοινωνία, σε αρπάγματα άνευ ορίου και λογικής. Το θέμα ποικίλλει από το πιο σοβαρό, π.χ. πόλεμος στη Μέση Ανατολή, μέχρι και μία όχι πολιτικά ορθή φράση που ειπώθηκε σε ένα πρωινάδικο.
Αυτός ο σουρεαλισμός επεκτείνεται στην πολιτική: Κωνσταντοπούλου και ΑΙ, Άδωνις υπέρ οπλοφορίας, Τσίπρας και Σαμαράς καμ μπακ, Λατινοπούλου και ξερονήσια, κουκουλοφόροι, και ντου ξαφνικά σε «εβραϊκούς στόχους».
Καλάζνικο (έτσι τα λένε) στην Κρήτη, μαχαιριές σε Πλατείες, βιασμοί σκύλων, κλωτσομπουνίδι σε φανάρια, Αλάχ Ακμπάρ και έξω οι ξένοι στα «υπόγεια» της κοινωνίας. Ιερέας διακινητής ναρκωτικών, Γκλέτσος και Μουτίδου, Λιάγκας και Μπογδάνος και Ευαγγελάτος να ίπταται σαν τον Αρχάγγελο της τηλεόρασης.
Το ανώτατο στάδιο του Σουρεαλισμού: η νέα πρέσβειρα των ΗΠΑ με λαμέ φόρεμα σε μπουζουκτσίδικο να χορεύει συρτάκι, με τύπους να κοιτούν το εντυπωσιακό της ντεκολτέ και υδρογονάνθρακες να αναβλύζουν από το Αιγαίο, που ως γνωστόν ανήκει στα ψάρια του.
Ο Σταύρος κατεβαίνει από το παπάκι του, σιγοτραγουδά το «Σκόνη, πέτρες, λάσπη»*, παίρνει τις πλαστικές σακούλες του σούπερ μάρκετ και ψάχνει να βρει την πιο φθηνή ΙΟΝ αμυγδάλου 100 γραμμαρίων που αρέσει στη κόρη του.
«Σταύρο, τι λέει; Πώς πάει;»
«Βάλ’ τα να πάνε πήγανε», μου λέει και χαμογελά.
Είμαι με τον Σταύρο!
Πάντως η Κίμπερλι είναι εντυπωσιακή…
