… Λίγο πριν έρθουν τα Χριστούγεννα πλακώνουν και οι Καλικάντζαροι
Εγκαθίστανται στην πόλη και στα σπίτια 12 μέρες. Χώνονται παντού κάνουν ζημιές και αταξίες βγαίνουν από τα πηγάδια και γενικά από τα έγκατα της γης και φεύγουν την ημέρα των φώτων.
Σ όλες τις μυθοπλασίες για τους καλικάντζαρους βλέπει ο αναγνώστης με ενάργεια να ξεδιπλώνονται οι αρχαίες παραδόσεις ήθη και μύθοι της μεσαιωνικής Ελλάδας και να φτάνει μέχρι τις μέρες μας εγκολπωμένη την ηρωική φουστανέλα
«Ο εφιάλτης»
Αναμένοντας ολομόναχη τις γιορτές ένα βράδυ με ξαστεριά και πάγο προσπαθούσα να δώσω σχήμα με ελάσματα και άγκιστρα μεταλλικά, σε κούκλες που θύμιζαν τον τζόκερ. Πήρα πανευτυχής παραγγελία μεγάλη και έκανα υπερωρίες να προλάβω την παράδοση. Το τίμημα δεν ήταν ψηλό. Κάτι λίγα… Αλλά θα με ‘φτανε μέχρι το τέλος του 1ου μήνα.
Οι κούκλες δεν αναπαριστούσαν τα μωρά. Με πληροφόρησαν ότι κούκλες- μωρά ήταν εκτός μόδας, και άλλωστε θεωρήθηκε το παιδικό παιχνίδι με κούκλες μωρά παράνομο και καταχρηστικό. Ομολογώ ότι με πλήγωσε η εξέλιξη του χρήματος μέχρι αηδίας αλλά είχα πάρει την απόφαση να ζήσω κάποια χρόνια ακόμη…Όχι γιατί θα παίρναγα φίνα… Αλλά για να δω πού τελικά το πάνε …Οι ισχυροί πολεμοχαρείς ζόμπι με ανίατη πάθηση.
Αυτή τη νύχτα λοιπόν που σιγοψιθύριζα το άσμα “Carmella” από την εξέγερση των Ισπανών εναντίον του Φράνκο -αυτή την περίεργη νύχτα λοιπόν—ξάφνου, ανοίγουν τα καλώδια των υπολογιστών, σπάνε σε μύρια κομματάκια και από εκεί άρχισαν να ξεπηδούν εκατοσταριές Καλικανζάρων.
Οι υδροροές γεμάτες πάγο έτριζαν με ήχο που έμοιαζε στριγγλιά. Ξεπετάχτηκαν κι από ‘κεί καλικάντζαροι δίχως τον Ψιλοβελώνη , τον Μαντρακούκο,τον Ανέμη και όλους τους άλλους. Τέρατα έμπαιναν από παντού σ αυλές ταράτσες σοβάδες , πάρκινγκ, super market, σε βιβλιοπώλεια όπου έτρωγαν και τα φύλλα .…..
Έντρομη έτρεξα στο πρόγραμμα Ω..!! Saint Google σου τάζω κι άλλα mega bites
Οι εικόνες απ’ την πόλη ήταν ένα κόμιξ
Όσο αναρωτιόσουν τόσο τα cartoons εξόγκωναν την ηχώ των ντεσιμπέλ φρίκης.
Με το κινητό μου σε ρόλο ωλένης (καμία σχέση με την χλαίνη που αφορούσε πραγματικότητα) και με ασθματική φωνή επειδή κατάπια κάποια αιωρούμενα τσιπάκια (καμία σχέση με την μυγοφαγία από τον πραγματικό κόσμο)… Κατέφυγα στα μέσα συγκοινωνίας
Άφωνη στα καθίσματα κάθονταν χριστουγεννιάτικα δέντρα που τα επικήρυξαν ντεμοντέ και αυτά απελπισμένα περπατούσαν από το παρμπρίζ μέχρι το πίσω τζάμι και μερικά έκαναν και άρση βαρών
Από τις χειρολαβές κτυπούσαν παλαμάκια τσιπ που κρέμονταν σαν μελίσσι τεχνολογικό.
Σφίγγει ο λαιμός μου. Οι κτύποι ίπποι άγριοι στην καρδιά μου.
Η τεχνολογία μας κυρίεψε. Είμαστε περικυκλωμένοι.
Ο εφιάλτης μου συνεχίστηκε με απανωτές αποστολές selfies καρτουνοποιημένες, που έπεφταν κατά ριπάς πολεμικού όπλου… η μάνα μου σε selfie με όνομα καρτούν “Ρίτα Χαιηγουόρθ την στιγμή του amado mio”
…ακόμη κι την μάνα μου την κούρσεψαν ήταν το τελικό κτύπημα.
Η Μ ά ν α μου, αυτή που με γέννησε θύμα του φωτο-κόμιξ…
Τρέμoντας καλώ τον αριθμό σου εσένα το λέω , εσένα που αγαπώ και χτυποκαρδώ και είμαι στο πλευρό σου
Βγαίνεις στο skype και στην οθόνη κόμιξ, ντυμένος joker. Θέλω να σβήσω Θέλω να φύγωω
Το λεωφορείο κάνει στάση . Ο δρόμος έχει κάποια ελαφριά κλίση Και κατρακυλούν με ορμή χιλιάδες μήλα
Μήλα στον δρόμο , μήλα στα ρείθρα , μήλα στην ποδιά του άστεγου…
« Το όνειρο»
Σαν σημαδούρα στο πέλαγο τα μήλα με οδήγησαν στο σπίτι του φίλου Βασίλη
Μήλα στα περβάζια , μήλα στο κατώφλι, μήλα στις γλάστρες
Ανοίγω την πόρτα και επιτέλους είδα ότι ποθούσα
Παιδιά καθισμένα στο πάτωμα να εφευρίσκουν νέα παιχνίδια, η μάνα μου με χαμόγελο και ανοικτή αγκαλιά, ο Βασίλης με ποδιά επειδή έβαφε ένα ξύλο μαζί με τα παιδιά
Ήσουν και εσύ εκεί
Σαν του χιονιού την πιο απαλή κατεβασιά
Γίναμε μια αγκαλιά
Τα μήλα της μάνας φύσης με τα αρώματα με τις εκπομπές λιγνών φωνών
Λειτούργησαν σαν χριστουγεννιάτικο θαύμα
Η γη, η αγκαλιά, η σύμπνοια , η τρυφερότητα, η αγάπη φερμένα απ τα παλιά
Έδιωξαν τον εχθρικό μετα-καλικάντζαρο.
Καλά Χριστούγεννα, Καλή πρωτομηνιά και Καλά Φώτα!
