Σήμερα πια όπου και να μένεις στην Αθήνα είναι μια χαρά! Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς έγινε αυτή η σιωπηλή συμφιλίωση....

Ο κάθε καλλιτέχνης έχει το σουξέ του! Ο Ντα Βίντσι την Τζοκόντα, η Κάλλας τη Νόρμα του Μπελίνι, η Πιάφ...

Εκεί την είδα, κοντά στον σταθμό του ηλεκτρικού (Άγιος Νικόλαος), καθισμένη στα σκαλιά μιας πολυκατοικίας. Πρώτα τα λευκά ξέπλεκα μαλλιά...

«Εσύ, παιδί μου, είσαι γεννημένος για φτωχός», θυμάμαι να μου λέει επί λέξει η νεαρή και όμορφη μητέρα μου, κάνοντας...

Να γιατί νιώθω βαθιά, κατανοώ και αγαπώ τα αποκαθηλωμένα έργα του Χριστόφορου Κατσαδιώτη. Πάντα οι Καλλιτέχνες, σαν «άτακτοι» που ήσαν,...

Ναι, οφείλω να ομολογήσω πως από τα παιδικά μου χρόνια είχα μια παράδοξα τυχερή μοίρα, που ακολουθώντας τους ρυθμούς της...

Αυτό που με έκπληξη αντιλαμβάνομαι όσο περνάνε τα χρόνια είναι το πόσο «παλιά» είναι όλα αυτά που ονομάζουμε «καινούργια» —...

Σε μια αναζήτηση αυθεντικότητας, εμείς οι λίγο πολύ… μεγαλύτεροι, πετάμε τη σκούφια μας για μια «φέτα παρελθόντος»...

Διαλέγω το Φθινόπωρο· πρώτον επειδή έχω γεννηθεί τέλος του Σεπτέμβρη· δεύτερον, γιατί είναι η αγαπημένη μου εποχή – μελαγχολική, διακριτική,...

Όχι, δεν είναι το ίδιο! Δεν είναι καθόλου το ίδιο! Άλλο να βλέπεις ένα έργο σε κλειστό κινηματογράφο, χειμώνα, κι...