Σήμερα πια όπου και να μένεις στην Αθήνα είναι μια χαρά! Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς έγινε αυτή η σιωπηλή συμφιλίωση. Χοντρικά πρέπει τα «τείχη» που περιέκλειαν την «αστική νεοελληνική τάξη», σώζοντας το «κύρος της» από τον συγχρωτισμό με τα «λαϊκά στρώματα», να έπεσαν εκεί γύρω με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ. (Τα υλικά κατεδαφίσεως δεν πήγαν χαμένα, έγιναν πολυκατοικίες ανάρπαστες σε «αποχαρακτηρισμένες» πια πρώην υποβαθμισμένες περιοχές!)
Για να δείξω στους νεότερους μια νοερή κάτοψη των «τειχών» θα αρχίσω από το Λυσσιατρείο. Εκεί σταμάταγε ο «πολιτισμός» προς Πατήσια. Ήταν θέμα λίγων μέτρων, αν περνούσες, αν έκανες το ολέθριο λάθος να έχεις σπίτι στην Κολιάτσου, ξέπεφτες στην ομάδα των καταφρονεμένων. Οι επιτήδειοι όλο και έβρισκαν χίλια κόλπα για να αναβαθμίσουν την «τάξη» τους: «Πίσω από το Ράδιο Σίτυ», έλεγαν,
βγάζοντας από πάνω τους τη στάμπα της Κολιατσίτιδας. Αυτό το «πίσω από» –από τις καλαμιές που τραγούδησε η Μαρινέλλα– έσωσε πολλές «υπολήψεις». Πίσω από το Χίλτον. Πίσω από τα ανάκτορα. Πίσω από τον Θεό. Το μεγάλο όμως συμβούλιο των πέντε θειάδων μου –τις λέγαμε όλες Νταίζες, προς τιμήν της πιο άτεγκτης, της θείας Νταίζης–, δεν σήκωνε τέτοια «πίσω». Ήταν απόλυτες!
Το κέντρο πιστοποίησης της αριστοκρατικότητας ήταν Σπετσών 12, τέταρτο όροφος. Από το μπαλκόνι τους έβλεπα και το Green Park και το Άλσος και την Ομόνοια – που η Θεία Νταίζη μού είχε ρητά απαγορεύσει κάθε μορφή σχέσης, με τη δικαιολογία ότι εκεί κυκλοφορούν παλιάνθρωποι που κάνουν κακό στα παιδιά.
Η Καίτη έμενε στο Παγκράτι! Η θεία Καίτη, που μεταξύ μας ήταν η πιο όμορφη, η πιο νέα, η πιο αγαπημένη, έκανε το μεγάλο, ολέθριο λάθος, να μένει Παγκράτι. Αν έμενε «εσωτερική» στις φυλακές Κορυδαλλού, θα αντιμετώπιζε πιο ήπιες συνέπειες. Παγκράτι; Πού ακούστηκε; Η καημένη ξέπεσε. Άσε που ήταν ΠΑΣΟΚ!
