Αν ξύσουμε λίγο τη Σκουριά του Χρόνου, ανακαλύπτουμε αλλόκοτες ψηφίδες μυστηρίου.
Το αλλοκοσμικό, το παραφυσικό, ήταν πάντα μαζί μας, απλώς περνούσε απαρατήρητο, χαμένο
σε κιτρινισμένα φύλλα αλλοτινών εφημερίδων και σε ξεχασμένες αφηγήσεις. Άγγελοι, δαίμονες, οπτασίες, τέρατα, εξωγήινοι, στοιχειακά όντα και αλλόκοσμα φαινόμενα γρατζούνιζαν τις Πύλες
και πολλές φορές παρείσφρεαν στη Συναινετική μας Πραγματικότητα.
από τον Θανάση Βέμπο | Ερευνητή του ανεξήγητου, συγγραφέα
Η συμβατική Ιστορία έχει πολλές πτυχές που υποβαθμίζονται ή αγνοούνται συστηματικά. Μια από αυτές είναι το κρυφό παιχνίδι που ενώνει τον χώρο της πολιτικής με τον χώρο του αποκρυφισμού.
Ο κόσμος της δύναμης και της εξουσίας (κοσμικής και αλλοκοσμικής) έχει πολλές εκφάνσεις και υπο-χώρους που λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία. Υπήρχαν πάντα περίεργες ομάδες, αδελφότητες, τάγματα και στοές που δρούσαν στα παρασκήνια της πολιτικής — και όχι μόνο.
Ο Σπύρος Μαρκεζίνης (1909-2000), νομομαθής και ιστορικός, ήταν ένας παλαιός πολιτικός ο οποίος εξελέγη πολλές φορές βουλευτής, διατέλεσε υπουργός τη δεκαετία του 1950, ενώ τον Οκτώβριο του 1973 σχημάτισε βραχύβια κυβέρνηση κατά τη διάρκεια της Χούντας, έχοντας πάρει εντολή από την τελευταία να προλειάνει το έδαφος για εκλογές. ανατράπηκε, όμως, με το πραξικόπημα του Ιωαννίδη, λίγο μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου.
Αθηναϊκή 28.4.1953 και μια γελοιογραφία του Μαρκεζίνη με αφορμή τη σχέση του με τον αριθμό 9.
Είκοσι χρόνια πριν και για την ακρίβεια στις 9 μ.μ. της 9ης Απριλίου 1953, ο Μαρκεζίνης που τότε κατείχε την πολύ σημαντική θέση του υπουργού Συντονισμού, ανακοίνωσε την υποτίμηση της δραχμής, ύστερα από σύμφωνη γνώμη της Νομισματικής Επιτροπής, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της αμερικανικής κυβέρνησης. Η νέα ισοτιμία δραχμής-δολαρίου ορίστηκε από 1$ προς 30.000 δρχ σε 1$ προς 30 δρχ. Τα τρία κομμένα μηδενικά απλούστευαν τις συναλλαγές και ανέκοπταν την απαξίωση του εθνικού νομίσματος, που είχε συντελεστεί επί Κατοχής με τον αφηνιασμένο πληθωρισμό. Επιπλέον, τα ελληνικά προϊόντα έγιναν φθηνότερα, τα εισαγόμενα ακριβότερα και τα εμβάσματα σε ξένο συνάλλαγμα πολυτιμότερα. Ήταν μια ευνοϊκή κίνηση για την ανάπτυξη της ρημαγμένης ελληνικής οικονομίας.
Αυτή, βέβαια, είναι η φανερή πλευρά της ιστορίας. Κάποια δημοσιεύματα της εποχής αφήνουν να διαφανεί μια ενδιαφέρουσα πτυχή. Στις 9 Ιανουαρίου 1953, η αντιπολιτευόμενη Αθηναϊκή είχε δημοσιεύσει ένα (μάλλον) χιουμοριστικό άρθρο πάνω στα πνευματιστικά πειράματα ενός Ισίδωρου Πολυδωρόπουλου. Ο πνευματιστής είχε καλέσει τα πνεύματα διαφόρων παλαιών πολιτικών, καθώς επίσης και το πνεύμα του πατέρα του Μαρκεζίνη. Το πνεύμα υποτίθεται ότι έκανε διάφορες επικριτικές διαπιστώσεις για τον γιο του. Το άρθρο μοιάζει με τμήμα μιας ευρύτερης επίθεσης, που φαινομενικά δεν έχει διαφορά από τα συνήθη σχόλια μιας αντιπολιτευόμενης εφημερίδας, πλην όμως έχω την εντύπωση ότι ήταν κάτι σοβαρότερο.
Όπως και να ‘χει, στις 28 Απριλίου, ο επίσης αντιπολιτευόμενος Ελεύθερος Λόγος δημοσιεύει ένα ανυπόγραφο μακροσκελές άρθρο με τη μορφή ενός ωροσκόπιου του Μαρκεζίνη, διατυπώνοντας προβλέψεις και συγκαλυμμένες προειδοποιήσεις (ή απειλές). Εκεί γίνεται η νύξη πως η υποτίμηση της δραχμής, που αρχικά είχε αποφασιστεί να ανακοινωθεί στις 28 Μαρτίου, έγινε στις 9 Απριλίου και μάλιστα στις 9 μ.μ., επειδή ο Μαρκεζίνης θεωρούσε πολύ σημαδιακό τον αριθμό 9, έχοντας γεννηθεί (με το παλιό ημερολόγιο) στις 9 Απριλίου 1909. Την ίδια μέρα, το ίδιο άρθρο θα δημοσιευτεί και στην Αθηναϊκή.
Η κόρη του Σπύρου Μαρκεζίνη, Ελένη Χέλμη-Μαρκεζίνη, στο βιβλίο της Ευτυχισμένα Χρόνια (2001) αποκαλύπτει, μεταξύ άλλων, αρκετά ενδιαφέροντα για τα «πνευματιστικά τραπεζάκια» στα οποία συμμετείχε ο Σπύρος Μαρκεζίνης με σημαίνουσες προσωπικότητες της εποχής του. Βέβαια, ακόμα και αν ο βετεράνος πολιτικός συμμετείχε έστω και «χάριν παιδιάς», όπως λέει η κόρη του, ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί πόσο θαυμάσιος Δούρειος Ίππος μπορεί να αποδειχθεί μια τέτοια διαδικασία.
Ο ίδιος ο Μαρκεζίνης, στη Σύγχρονη Πολιτική Ιστορία της Ελλάδος, θεωρεί ότι το πολιτικό τέλος του Νικόλαου Πλαστήρα (16.11.1952) καθορίστηκε από την παρέμβαση μιας καφετζούς:
«Ο [Αμερικανός πρέσβης] Πιουριφόι εχρησιμοποίησε με τον κατάλληλο τρόπο γνωστή Αθηναία καφετζού, την οποία ιδιαιτέρως ενεπιστεύετο ο πρωθυπουργός. Εκείνη ανέλαβε να πείσει τον στρατηγό ότι το πλειοψηφικό θα απέβαινε προς όφελός του και ότι, εάν επροκαλείτο από τον Παπάγο [τον μεγάλο του αντίπαλο], έπρεπε χωρίς επιφύλαξη να αποδεχθεί την πρόκληση».
Για τον δε Πλαστήρα, είναι ενδιαφέρον ένα άλλο σχόλιο του Μιχαήλ Γεωργαντά, πολιτικού και πνευματιστή. Λίγο μετά το θάνατο του Κωνσταντίνου Μελά –που ήταν εξέχων πνευματιστής και πρόεδρος του Μεταψυχικού Συνδέσμου Αθηνών– στις 2 Μαρτίου 1953, ο Γεωργαντάς θα έγραφε: «Να του στέλνετε [του Νικολάου Πλαστήρα] τακτικά τον “Κόσμο της Ψυχής”, αφήκε χειρόγραφον εντολήν ο Κων/νος Μελάς που κάτι ήξευρε από τας αποκρύφους πεποιθήσεις του Στρατηγού. Διότι ο ίδιος, όταν εγένοντο δημοσία υπαινιγμοί και συχνάκις χλευασμοί δια την κρίσιν του προς τας μεταψυχικάς ερεύνας, κρατούσε πάντοτε μία αξιοπρεπή και πλήρη αυτοπεποιθήσεως σιωπήν γύρω “στο Μυστικό του”» (Ο Κόσμος της Ψυχής, τ. 7, 1953)
Οι «σοβαροί» άνθρωποι, βέβαια, καγχάζουν με τις «ιδιορρυθμίες» των ηγετών τους και χαμογελούν συγκαταβατικά, λέγοντας ότι ακόμα και ο πλέον οξύνους ταγός έχει τις ανθρώπινες παραξενιές του. Κι έτσι βλέπουν μια απελπιστικά επιφανειακή εικόνα. Όμως αυτά παθαίνει όποιος ακολουθεί τη Συναίνεση, το κοπάδι.
Άλλωστε και στην πρόσφατη ιστορία μας, κάποιοι τύποι που χαρακτηρίστηκαν «αγύρτες και τσαρλατάνοι», αποδείχθηκαν θαυμάσιοι Δούρειοι Ίπποι στα χρονικά του ελληνικού μαγικοπολιτικού κυκλώματος εξουσίας — ακριβώς λόγω του ανυπόληπτου του χαρακτήρα τους!
