Οι οδοί υπάρχουν για να συνεννοούνται οι άνθρωποι… Ναι καλά, θα πω εγώ, και απόδειξη είναι κάποιες ονοματοδοσίες οι οποίες όχι μόνο δεν κάνουν τίποτα πιο εύκολο αλλά ίσα ίσα δυσχεραίνουν την επικοινωνία τόσο που κάνουν τις εποχές που οι άνθρωποι επικοινωνούσαν με σήματα καπνού να φαντάζουν οάσεις.
Είναι και γραμμένες με κεφαλαία οι ταμπέλες των οδών κι εκεί αρχίζει η κατάσταση να ξεφεύγει, να μοιάζει με γλωσσοδέτη, με κάποιο περίεργο παιχνίδι γνώσεων ή με μάθημα ορθοφωνίας. Μεγάλη τύχη να μη ζεις σε οδό με κάποιο από τα παρακάτω ονόματα… Σκέψου μόνο τι θα γινόταν στις παραγγελίες για σουβλάκια…
Παράξενα ονόματα οδών που με το που τα ακούς το μυαλό σου αρνείται να κάνει την οποιαδήποτε σύνδεση. Δε θυμίζουν τίποτα γνώριμο: ούτε όνομα, ούτε μέρος, δεν καταλαβαίνεις αν είναι μία λέξη ή δύο, αν είναι επιφώνημα, αν είναι παρατσούκλι, αν σου κάνει κάποιος πλάκα στην τελική. Παθαίνεις κοκομπλόκο. Άπειρα error περνάνε από την οθόνη του εγκεφάλου σου.
Το μόνο που καταφέρνεις να αναφωνήσεις είναι: «Πώς είπατε;…»
ΑΛΛΑ, πριν καείς εντελώς, θα σου πω εγώ από πού προήλθαν και ποια είναι η σωστή προφορά τους.
Οδός όγδοη: ΠΩΠ (Νέο Ψυχικό)
ΠΩΠ (Νέο Ψυχικό)
Τρία γραμματάκια όλα κι όλα –τα δύο εκ των οποίων όμοια– σχηματίζουν κάτι τόσο παιχνιδιάρικο, τόσο αφαιρετικό, που δε σου πάει στο μυαλό ότι θα μπορούσαν να είναι οδός.
Είναι η χαρά του μικρού παιδιού που μένει στον δρόμο αυτόν και το ρωτάνε «πού μένεις;», είναι όμως και μια μικρή ντροπή στα χείλη ενηλίκων μέχρι τη στιγμή που θα αποφασίσουν να συμφιλιωθούν με την παιδική φύση που παραμένει ενεργή όσα χρόνια κι αν περάσουν, και τότε θα το σκάσουν κι αυτοί το παιγνιώδες χαμόγελο.
Παραφράζοντας το γνωστό διαφημιστικό σποτ, θα μπορούσαμε να πούμε: «Μετά την Πωπ, δεν έχει στοπ», το οποίο όμως είναι μεγάλο ψέμα, διότι υπάρχει STOP πριν βγεις στη διασταύρωση με τη Γεωργίου Βλάχου, οπότε οδηγοί τον νου σας!…
Από πού ’σαι Πωπ;
Ο Γεώργιος Πωπ (1872-1946) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, πολιτικός και νομικός.
Παράλληλα, ασχολήθηκε και με την πολιτική ως ανεξάρτητος βουλευτής της εκλογικής περιφέρειας των Νέων Ψαρών. Έγινε υπουργός Παιδείας και Εκκλησιαστικών για σύντομο χρονικό διάστημα (περίπου 30 ημέρες) στην κυβέρνηση του Αθανάσιου Ευταξία.
Ακολούθησε νομικές σπουδές, αλλά επιδόθηκε περισσότερο στη δημοσιογραφία. Άρχισε να εργάζεται στον αθηναϊκό Τύπο και σύντομα έγινε αρχισυντάκτης των εφημερίδων Καιροί και Ακρόπολις και συνεργάστηκε με την εφημερίδα Άστυ. Το 1902 εξέδωσε την εφημερίδα Αθήναι, μία από τις σημαντικότερες εφημερίδες των αρχών του 20ού αιώνα, στην οποία ήταν διευθυντής από το 1902 μέχρι το 1924.
Έγραψε ποιήματα με σατιρικό ύφος, χρονογραφήματα και θεατρικά έργα. Πέθανε στην Αθήνα και το όνομά του φέρουν οδοί. Το αρχείο του δωρήθηκε από τους απογόνους του στην ΕΣΗΕΑ.
ΞΕΝΑΓΗΣΟΥ ΣΤΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΟΔΟΥΣ
