«Αυτό που επρόκειτο να είναι η μεγαλύτερη γιορτή Pride της Γερμανίας κατέληξε το βράδυ του περασμένου Σαββάτου σε πανικό και αιματοχυσία. Λίγο πριν τις 10 μ.μ., ένας άνδρας έπεσε με λευκό βαν πάνω στο πλήθος και στη συνέχεια επιτέθηκε στους παρευρισκόμενους με ματσέτα. Μία γυναίκα δολοφονήθηκε, 29 άνθρωποι τραυματίστηκαν, εκ των οποίων τρεις νοσηλεύονται σε κρίσιμη κατάσταση- η εκδήλωση διακόπηκε.
Η αστυνομία ταυτοποίησε ως δράστη τον 21χρονο Abdul Ballout, γνωστό στις αρχές για προηγούμενες καταδίκες και διασυνδέσεις με ισλαμιστές στο Βερολίνο. Σύμφωνα με την αστυνομία, είχε επιχειρήσει να ενταχθεί στο Ισλαμικό Κράτος στον Λίβανο το 2025. Μετά την επιστροφή του συνελήφθη, κρατήθηκε σε σωφρονιστικό κατάστημα ανηλίκων, αποφυλακίστηκε τον Μάιο του 2026 και εντάχθηκε σε πρόγραμμα από-ριζοσπαστικοποίησης, από το οποίο παρακολούθησε μόλις δύο συνεδρίες. Εντοπίστηκε την Κυριακή έπειτα από μεγάλη επιχείρηση της αστυνομίας και σκοτώθηκε όταν επιτέθηκε στους άνδρες της SEK με το όπλο του. Ο υπουργός Εσωτερικών Αλεξάντερ Ντόμπριντ χαρακτήρισε την επίθεση «ισλαμιστική τρομοκρατική ενέργεια».
Η αντίδραση στα κοινωνικά δίκτυα έχει γίνει τόσο προβλέψιμη που θα ήταν κωμική αν δεν έμοιαζε με αυτοματισμούς εκπαιδευμένου ζώου: ένα τραγικό γεγονός μετατρέπεται κατευθείαν σε αντιπαράθεση, πόλωση και μάχη καλού με κακό, ή του φωτός με το σκοτάδι ανάλογα με την περίσταση.
Αν ο δράστης είναι ισλαμιστής, ένα κομμάτι της διαδικτυακής δεξιάς θα το παρουσιάσει ως απόδειξη ότι « η μετανάστευση οδηγεί στην ισλαμική τρομοκρατία».
Αν ο δράστης είναι λευκός ακροδεξιός, ένα μέρος της διαδικτυακής αριστεράς θα το παρουσιάσει ως απόδειξη ότι «ο πραγματικός κίνδυνος είναι αποκλειστικά η λευκή υπεροχή, η δυτική αποικιοκρατία, η παρακμή της δύσης, ο ρατσισμός, ο σεξισμός κλπ ». Και στις δύο περιπτώσεις το γεγονός μπαίνει κατευθείαν σε ένα κουτί, σε βαθμό απελπιστικό πια.
Ναι σύμφωνοι, ο ισλαμικός εξτρεμισμός αποτελεί πραγματική απειλή στην Ευρώπη. Έχουμε δει εδώ και χρόνια τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον συναυλιών, σχολείων, δημοσιογράφων, χριστιανών, εβραίων και ΛΟΑΤΚΙ. Δεν τα φανταζόμαστε όλα αυτά, ούτε μπορούμε να κάνουμε ότι δεν τα βλέπουμε, να τα υποτιμήσουμε ή να τα προσπεράσουμε με τη δικαιολογία ότι έτσι τροφοδοτούμε την ακροδεξιά. Basta.
Ναι επίσης είναι αλήθεια ότι η ακροδεξιά βία έχει προκαλέσει πολλά θύματα και ότι οι σεξουαλικές μειονότητες ιστορικά έχουν φτύσει αίμα και έχουν υποστεί οδυνηρές διώξεις από διάφορες μορφές εξτρεμισμού, όχι μόνο ισλαμικού.
Το ένα δεν αναιρεί το άλλο. Κάποτε πρέπει να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα ως έχει και όχι ως οφείλει να είναι ανάλογα την πλευρά που βρίσκεσαι.
Η μετανάστευση είναι θέμα που κάποτε χρειάζεται να αντιμετωπιστεί σοβαρά. Η Ευρώπη γερνάει, οι πολίτες της δεν θέλουν πολλές δουλειές, ο πολιτισμός της χρειάζεται αναζωογόνηση. Έχουμε ζωτική ανάγκη του μετανάστες. Ναι βεβαίως, φυσικά, εννοείται. Μπορούμε τώρα να συζητήσουμε:
Ποιοί και με ποια κριτήρια έρχονται στην Ευρώπη;
Πώς γίνεται ο έλεγχος ασφαλείας;
Πώς αντιμετωπίζονται όσοι υιοθετούν βίαιες εξτρεμιστικές ιδεολογίες;
Τι σημαίνει ένταξη σε μια φιλελεύθερη δημοκρατία;
Πως προστατεύονται τα δικαιώματα όλων των πολιτών, συμπεριλαμβανομένων των σεξουαλικών, φυλετικών και θρησκευτικών μειονοτήτων;
Ναι είναι δύσκολα κοινωνικο/πολιτικά ερωτήματα.
Δεν μπορεί όμως με το που τα βάζεις στο τραπέζι της συζήτησης να χαρακτηρίζεσαι κατευθείαν ρατσιστής, ομοφοβικός, ισλαμοφοβικός και όλα τα – φοβικός του κόσμου. Από την άλλη δεν γίνεται κάθε μετανάστης να αντιμετωπίζεται ως εν δυνάμει τρομοκράτης, γιατί η συζήτηση επίσης εκτροχιάζεται.
Εμ ναι, τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα από το είμαι υπέρ ή κατά. Αυτά μπορεί να πουλάνε στα κοινωνικά δίκτυα αλλά η ζωή είναι περισσότερο πολύπλοκη.
Κουράστηκα από την υποκρισία -και υποψιάζομαι ότι μαζί μου έχουν κουραστεί πολλοί άνθρωποι. Να μην μπορούμε να συζητήσουμε για κανένα θέμα πια.
Ναι, υποστηρίζω την προστασία των προσφύγων που δικαιούνται άσυλο και ζητάω αποτελεσματικό έλεγχο της παράτυπης μετανάστευσης- το ανοίξαμε και σας περιμένουμε είναι δελεαστικό ως πράξη καλοσύνης και ανθρωπιάς αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να μπουν χιλιάδες πρόσφυγες σε μια χώρα όπως την δική μας: για να μοιραστούμε τη δυστυχία, τη φτώχεια και την εξαθλίωση;
Για να γεμίσουν κι άλλο οι δρόμοι μας με τραγικές οικογένειες προσφύγων που ζητιανεύουν από ανθρώπους που δεν έχουν; Για να νιώθουμε αδύναμοι και παλιάνθρωποι που δεν μπορούμε να βοηθήσουμε τους ξένους που μας ζητάνε καταφύγιο;
Ναι ναι ξέρω τέτοιου είδους θέσεις δεν είναι αβανταδόρικες στα κοινωνικά δίκτυα που σαν εκκρεμές έχουν δύο πλευρές: πνίξτε τους όλους, ή ανοίξτε τα σύνορα για να μπουν οι πάντες. Και οι δύο πλευρές τρομακτικές.
^το κείμενο αναρτήθηκε στην προσωπική σελίδα του Γιώργου Χ. Πανόπουλου στο facebook.
