Κόσμος πάει κι έρχεται
Από το 1920 οπότε και πρωτοξεκίνησε, οι χρήσεις πολλές. Προπολεμικά θερινός, κάποια περίοδο θέατρο, στην Κατοχή ξανά κινηματογράφος, ενίοτε και λίγο Καραγκιόζη. Το 1960 ξαναχτίζεται, θερινός και χειμερινός· παντός καιρού. 1976-1985, ερημιά. Ο χειμερινός μετατρέπεται σε θεατρική σκηνή και λίγο μετά σε μπουάτ. Ο θερινός αντέχει μέχρι το 2020 οπότε και λυγίζει. Τώρα αρχίζει ξανά. Με τη βοήθεια της πλατφόρμας Cinobo. Κόσμος πάει κι έρχεται. Όπως και οι εποχές άλλωστε.
Ένα τοπόσημο είναι και μια ελπίδα
Από τους μεγαλύτερους εχθρούς των κινηματογράφων είναι τα πάρκινγκ και σούπερ μάρκετ. Το Παρί (όπως το αναφέρουν οι εφημερίδες του ’50) προφανώς γλίτωσε. Ευαισθησία ιδιωτών, πολιτείας, τύχη, το σημείο; Το σημείο! Το Cine Paris είναι τοπόσημο, έχει κατακτήσει ένα ειδικό βάρος σε μια πόλη που αλλάζει, μετασχηματίζεται ίσως και αλλοιώνεται. Η αντοχή σε ένα από τα πιο τουριστικά σημεία της Πλάκας –αντοχή στη χρήση, ως οίκημα, ως τόπος– έχει τη σημασία της όπως και να το κάνουμε. Είναι μια δόση ελπίδας. Οι τουρίστες σταματούν και το θαυμάζουν.
Μια μικρή συνομωσία
Στα παλιά τα χρόνια συνηθιζόταν η έναρξη της θερινής σεζόν να γίνεται με την προβολή της ταινίας «Ποτέ την Κυριακή». Μια μικρή –άνευ λόγου μάλλον– συνωμοσία! Απολαυστικό πως οι άνθρωποι του Cine Paris ξεκίνησαν με την πολύπαθη Μελίνα κι αυτοί. Από το «Ποτέ την Κυριακή» (1960), καπάκια «Οι αντίπαλοι» (2024)… Αυτό το μπροστά-πίσω στον χρόνο κάποιοι μπορεί να το χαρακτηρίσουν έλλειψη ταυτότητας. Κάτι ενώνει όμως τα πράγματα… Απλά ορισμένοι το νιώθουν, άλλοι όχι. Α! Ξαφνικά ακούω την Καρέζη να λέει στο ταμείο, αφού πρώτα ταλαντεύεται: «Δύο για εξώστη»* …Μπαίνουμε!
*σκηνή από τα «Τα κόκκινα φανάρια» (1963) που γυρίστηκε στο ταμείο του Cine Paris.
Περί αισθητικής
Μίνιμαλ. Πολύ όμορφο. Έως και εξαιρετικό. Εξευγενισμένο, ήρεμο, κατατοπιστικό. Είναι οι λεπτομέρειες…
Μια πόρτα δίφυλλη προς τον ουρανό
Τη χαζεύουμε. Άλλοι που ανεβαίνουν κοντοστέκονται στο πλατύσκαλο. Ο αρχιτέκτονας το σκέφτηκε άραγε; Ή πρόκυψε τυχαία; Νομίζεις πως θα σε βγάλει κατευθείαν ουρανό. Αν έχεις υψοφοβία, κάπως θα το σκεφτείς… Όσα έχουν ειπωθεί για τον Αττικό ουρανό, ε, εδώ, και σ’ αυτήν τη συγκεκριμένη οπτική γωνία, τα βλέπεις. Σκάλα και ουρανός.
Λίγο μπεζ, λίγο καφέ και λίγο θαλασσί
Τα γύρω κτήρια αγκαλιάζουν το Cine Paris. Διατηρημένα, με τα κλασικά αθηναϊκά χρώματα, τα εκλεπτυσμένα σκαλιστά, τις ανεπαίσθητες καμπύλες και τα διαφορετικά επίπεδα. Ανεβαίνεις στο πλάτωμα και το βλέμμα σου περιδιαβαίνει την ιστορικότητα. Μία τουρίστρια από το απέναντι μπαλκόνι σερφάρει στο τάμπλετ της, μας χαμογελάει και συνεχίζει. Το περιβάλλον προσθέτει στο σινεμά και το σινεμά προσθέτει στο περιβάλλον. Ένα πιτσιρίκι λέει στη μαμά του: «Κοίτα ένα αρχαίο σπίτι»…
Σαν σε νησί
Λίγο το αεράκι (κάποιοι θεατές έχουν φέρει μπεζ κουβερτούλες ατομικές), λίγο τα χρώματα, λίγο ο εξώστης που θυμίζει κουπαστή πλοίου. Σκάλες πράσινο κυπαρισσί και λευκό, λες και οδηγούν στο κάστρο της Χώρας… Εδώ το ωραίο είναι ότι ανεβαίνεις σιγά σιγά, κλιμακωτά.
Δύο για εξώστη δεν είπαμε;
Εντάξει, δεν είναι η Καρέζη… Τελικά είναι ένα ζευγάρι που κάθισε όντως στον εξώστη και αγναντεύει από ψηλά. Σε αυτό το σινεμά φτάνεις καμιά ώρα πιο πριν, μιλάς, παρατηρείς, ξεφεύγεις. Βγάζουν φωτογραφίες, τραβούν βίντεο, χαζογελάνε. Είναι η αύρα της Αθήνας, μιας Αθήνας που μοιάζει σύνθετη και πολύπλευρη. Ο εξώστης σου χαρίζει ακόμα καλύτερη θέα. Χαλάσματα, δέντρα, airbnb, καμινάδες, κεραμίδια, σίξτις πολυκατοικίες.
Γευστικά διλήμματα
Όχι, δεν θα ακούσεις κανέναν να φωνάζει «σάμαλι, πασατέμπο, κοκ». Μην το παρακάνουμε. Εδώ το δίλλημα είναι: ποπ κορν και κόκα κόλα; πίτσα και μπύρα ή νάτσος και κοκτέιλ;
Καθώς η Ακρόπολη σε σκουντά
Η αλήθεια είναι πως δεσπόζει. Με τον όγκο της και την Ιστορία της. Από δω καταλαβαίνεις καλύτερα τη βαρύτητά της. Οι άνθρωποι πάνω της φαίνονται μικροί και μάλλον ασήμαντοι – αλλά, πάλι, άνθρωποι την έχτισαν. Ενδιαφέροντες οι χρωματισμοί που αλλάζουν στον Βράχο ανάλογα την ώρα. Σουρουπώνει. Η φωταγωγημένη Ακρόπολη αποκτά ακόμα πιο έντονη παρουσία. Ξεκινάει όμως και η ταινία. Λίγες κλεφτές ματιές ακόμα, και το βλέμμα στην οθόνη.
1. Συγχαρητήρια στη Cinobo που στηρίζει τον κινηματογράφο στην πραγματική ζωή. Γιατί μια πόλη δίχως αυτούς τους χώρους, θα είναι μια πόλη πιο φτωχή.
2. Πληροφορίες αντλήθηκαν: από το βιβλίο του Δημήτρη Φύσσα Τα σινεμά της Αθήνας (1896-2013) που κυκλοφορεί σύντομα από τις Εκδόσεις Λογότυπο, από προσωπικές αναμνήσεις και από την επίσκεψή μας στον χώρο.
