Η Κυριακή των Βαΐων ήταν η μέρα που παραδοσιακά οι περισσότερες θεατρικές παραστάσεις έριξαν αυλαία. Αναπόφευκτα συντελεστές, ηθοποιοί και παραγωγοί θεάτρων κάνουν τον απολογισμό τους. Μαζί με αυτούς κι εμείς. Οι άνθρωποι που βλέπουμε πολύ θέατρο και γράφουμε τις εντυπώσεις μας, από αυτό που είδαμε και νιώσαμε.
Η σεζόν αυτή, από τον Οκτώβριο έως και τον Απρίλιο, ήταν γεμάτη από παραστάσεις κάθε είδους. Σε σημείο που κατέβηκαν πολλές παραστάσεις, δίχως να προλάβουμε να τις δούμε. Ήταν αδύνατον άλλωστε (και σας γράφει ένας άνθρωπος που βλέπει τουλάχιστον 3 παραστάσεις μέσα στην εβδομάδα).
Αν σε αυτή τη σεζόν έδινα έναν τίτλο, θα ήταν « Η ομορφιά του θεάτρου θα σώσει τον κόσμο». Ένας τίτλος που ταιριάζει απόλυτα στην εικόνα των κατάμεστων θεάτρων της Αθήνας αυτή την χρονιά! Είτε σε παραστάσεις που πήγα, είτε σε παραστάσεις που ρωτούσα αν έχουν πάει φίλοι και γνωστοί, είτε μέσα από φωτογραφίες και σχόλια θεατών, καταλάβαινα ότι το θέατρο είναι στις πρώτες επιλογές του κόσμου (και) αυτή τη σεζόν.
Τα έργα που παρακολουθήσαμε φέτος ήταν πολλά και κάθε είδους. Άλλα έκαναν μεγαλύτερη εντύπωση, άλλα μικρότερη κι άλλα καθόλου. Έξω από τα θέατρα μετά τις παραστάσεις ή στα φουαγιέ των θεάτρων στήθηκε διάλογος, συζητήσεις και ειπώθηκαν πολλές απόψεις μεταξύ των θεατρόφιλων. Πόσο αισιόδοξη και συγκινητική εικόνα, να βλέπεις θέατρα γεμάτα και ανθρώπους να παρασύρονται από τη μαγεία του; Ειδικά σε μία εποχή που το θέατρο βάλλεται και οι άνθρωποί του βγαίνουν στους δρόμους, ζητώντας ανάσες ζωής, πολιτισμού και φωτός, ζητώντας δικαιοσύνη. Για να λάβει το θέατρο και ο πολιτισμός εν γένει, την θέση που του αξίζει. Σε μία χώρα που γέννησε τον πολιτισμό και η ίδια τον απαξιώνει με κάθε τρόπο.
Φυσικά, το άρθρο δεν έχει σκοπό να αναφερθεί σε νικητές και χαμένους της σεζόν! Ή για το ποια παράσταση έκοψε τα πιο πολλά ή τα πιο λίγα εισιτήρια! Θα μιλήσω όμως για μια νικητήρια χρονιά για το θέατρο! Για έργα ιδιαίτερα, ρόλους σπουδαίους, παραστάσεις που «αφυπνίζουν» συνειδήσεις, ενεργοποιούν πολιτικές απόψεις, «σπάνε» κοινωνικά στερεότυπα, εξυψώνουν την διαφορετικότητα και αναδύουν την παθογένεια μίας πατριαρχικής κοινωνίας! Το κυριότερο όμως είναι οι γεμάτες αίθουσες και η πηγαία ανάγκη του κοινού για επικοινωνία και ίσως κάποια αλλαγή! Άλλη μια ζωντανή απόδειξη ότι το θέατρο είναι και δίνει ζωή. Ας συνεχίζουμε να το στηρίζουμε! Προσδοκώντας την «Ανάστασή» του!
