Ποτέ πριν δεν είχαμε μια τόσο μεγάλη ψευδαίσθηση επαφής και καλή, ανθρώπινη, να διαρκεί ώρες, να ναι αληθινή ούτε για δείγμα.
Τα social media -ε, δεν μπορώ να μην το γράψω- είναι η μεγαλύτερη απάτη που φάγαμε και δε λέμε να χορτάσουμε. Χαμός, πρόσωπα, όλοι κάτι κάνουν, όλοι είναι γαμάτοι -πολιτικά, κοινωνικά, επαγγελματικά, ερωτικά-. Κι εμείς να τρώμε πίτσα στο σαλόνι μας και να διαβάζουμε την ποίηση του Instagram. Και πάντα να νιώθουμε πως υστερούμε. Και πού πήγε το «μαζί» που ονειρευτήκαμε τελοσπάντων;
Είναι κι αυτό το όργιο των πιθανοτήτων. Ο αιώνας της δοκιμής, της λαιμαργίας. Πόσος κόσμος στριμώχνεται μέσα στις εφαρμογές εύρεσης γνωριμιών και σκρολάρει πρόσωπα και σώματα για ώρες; Λογική του «κι αν δεν κάτσει αυτό, θα κάτσει το επόμενο». Και τώρα τι; Επειδή το απαιτεί η εποχή πρέπει, δηλαδή, να πουλήσω τον εαυτό μου; Να βρω ποια φωτογραφία μου θα δώσει μια μικρή ιδέα για τις εκατομμύρια περίπλοκες ποιότητες και λειτουργίες μου, το γέλιο μου, τη θλίψη μου, τον τρόπο που ξέρω να επιμένω και το πόσο -ακαταμάχητα λέω εγώ- ξεροκέφαλη είμαι; Σκέτη εκπόρνευση της ομορφιάς μας τα dating apps. Σκέτη φούσκα. Έτσι περιμένουμε να γνωριστούμε;
Και οι πολλές πιθανότητες είναι ζαλάδα. Μη γελιόμαστε, έχουμε ξεμάθει να επιλέγουμε. Έχουμε γίνει θλιβεροί. Ακόμα κι αν βρεθεί κάποιος τελικά, δεν μας πάει η καρδιά να «δεσμευτούμε», να παλέψουμε για ένα «μαζί». Σκέψου τι τρικλοποδιά σε μια πιθανή ευτυχία είναι η σκέψη «μα αν εγώ είμαι εδώ κι εκεί έξω υπάρχει ένα καλύτερο ματσάρισμα, κρεβάτι, φιλί;». Βρε νιάτο, είναι ωραίο το ότι κάθε επιλογή συνεπάγεται ένα εκατομμύριο απορρίψεις. Αυτήν την επιλογή χρειαζόμαστε όλοι -εσού συμπεριλαμβανομένου- να ξέρουμε ότι κάποιος, κάπου, κάποτε θα επιλέξει να είναι στο σαλόνι μας να τρώει πίτσα μαζί μας κι όχι οπουδήποτε αλλού.
Αυτά. Συνεχίστε ό,τι κάνατε.
