Το κατάφυτο βουνό δεν αποτελεί μόνο μια όαση πράσινου και άγριας πανίδας, τόπο δραστηριότητας ορειβατών, πεζοπόρων και εκδρομέων, αλλά και μια εστία παραδόσεων, καθώς επίσης και μικρών ή μεγάλων μυστηρίων.
Μια ενδιαφέρουσα «γωνιά» της Πάρνηθας είναι η περιοχή της μεγάλης χαράδρας που ανοίγεται λίγο πιο δεξιά από την Μονή Κλειστών, λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα από τη Χασιά. Το ιστορικό της Μονής Κλειστών είναι αρκετά ενδιαφέρον –και σε αυτό συναντάμε κάποια κλασικά «αρχέτυπα» σχετικά με τη θεμελίωση των μοναστηριών στη χώρα μας. Απέναντι από το μοναστήρι, στην άλλη πλευρά του φαραγγιού ανοίγεται ένα μικροσκοπικό σπήλαιο –ή μάλλον μια ευρύχωρη ρηχή τρύπα πάνω στα βράχια, στο οποίο υπάρχουν πολλά εικονίσματα, αναθήματα των πιστών, τάματα και σταυροί. Στο μικροσκοπικό αυτό σπήλαιο μπορεί να ανέβει κανείς διαβαίνοντας το φαράγγι και μετά αναρριχώμενος με τη βοήθεια ενός σχοινιού που έχει επίτηδες τοποθετηθεί εκεί.
Στο πλαίσιο μιας ιστορίας με κλασικά λαογραφικά μοτίβα, πριν από πολλά χρόνια, ένας βοσκός της περιοχής το απόβραδο που σαλαγούσε τα πρόβατά του πηγαίνοντάς τα πίσω στο μαντρί, έβλεπε να λάμπει κάτι σαν φωτάκι μέσα στο μικροσκοπικό σπήλαιο. Κάποια στιγμή αποφάσισε να πάει για να εξακριβώσει τι συνέβαινε. Εκεί, ανάμεσα σε χαμόκλαδα και πέτρες ανακάλυψε μια εικόνα της Παναγίας. Οι ντόπιοι αποφάσισαν να κτίσουν εκκλησάκι προς τιμήν της Θεομήτορος. Κι επειδή στο σημείο αυτό η ανοικοδόμηση ήταν δύσκολη, αποφάσισαν να κτίσουν στην άλλη πλευρά του φαραγγιού (εκεί που υπάρχει σήμερα η Μονή Κλειστών).
Στην ίδια περιοχή υπάρχει και ένα άλλο ενδιαφέρον σημείο, πολύ αρχαιότερο: η σπηλιά του Πάνα. Πρόκειται για μια σχετικά ευρύχωρη σπηλιά που υπάρχει βορειοανατολικά της Μονής Κλειστών. Η σπηλιά λέγεται επίσης και Νυμφαίο, αφού εκτός από τον Πάνα λατρεύονταν εκεί οι Νύμφες. Κάποιοι ντόπιοι τη θεωρούν «στοιχειωμένη», ενώ υπάρχουν σύγχρονες παραδόσεις για «χορούς νεραϊδών» το καταμεσήμερο (τυπική ώρα αλλοκοσμικών εκδηλώσεων). Αλλά την εικόνα συμπληρώνει ένα σύγχρονο αλλοκοσμικό περιστατικό.
Στις 12 Ιανουαρίου 1970 ένα DC-3 της Πολεμικής Αεροπορίας με 22 καταδρομείς αλεξιπτωτιστές και 5μελές πλήρωμα συντρίβεται στις πλαγιές του Κιθαιρώνα. Σαν από θαύμα, 4 αλεξιπτωτιστές επιζούν. Το δυστύχημα προκαλεί μεγάλο σάλο στα ΜΜΕ της εποχής και βαθιά εντύπωση στο συλλογικό ασυνείδητο. Δεκαπέντε μέρες αργότερα, στη γειτονική Πάρνηθα, και για την ακρίβεια στις 9:30 πμ της 27ης Ιανουαρίου, η ηγουμένη της Μονής Κλειστών μαζί με μια άλλη καλόγρια αντελήφθησαν την χαμηλή πτήση ενός αεροπλάνου και παραξενεύτηκαν από τον περίεργο βόμβο των μηχανών. Λίγες στιγμές αργότερα. Οι καλόγριες άρχισαν να κτυπούν τις καμπάνες αλαφιασμένες. Όπως έγινε σύντομα γνωστό, αγνοούμενο αεροσκάφος –πολιτικό ή στρατιωτικό- δεν υπήρχε. Μετά από ώρες ερευνών με ελικόπτερο, καταδρομείς και αναρριχητές, ανακοινώθηκε ότι οι καλόγριες είχαν παρεξηγήσει για «έκρηξη» τον ήχο της πτώσης ενός βράχου στο φαράγγι. Ίσως εδώ να έχουμε ένα φαινόμενο «αντανάκλασης» – κοντολογίς τον αλλοκοσμικό «αντίλαλο» ενός πραγματικού περιστατικού, ο οποίος μπορεί να γίνει αντιληπτός υπό ορισμένες συνθήκες σε ορισμένους τόπους, από ορισμένα άτομα.
Στις βόρειες υπώρειες της Πάρνηθας υπάρχει το εκκλησάκι του Αγίου Μερκουρίου, πάνω από τη Μαλακάσα. Εκεί κάποια βράδια εμφανίζονται στο δρόμο οπτασίες που κάνουν… ωτοστόπ στους περαστικούς οδηγούς. Θεωρείται ότι αιτία είναι ένα μεγάλο φονικό που είχε γίνει στη διάρκεια του Εμφυλίου. Ο «ωτοστοπατζής-φάντασμα» είναι ένα διαχρονικό οικουμενικό μοτίβο στη φιλολογία του παραφυσικού.
Στην Πάρνηθα έχουμε και ιστορίες για ένα… αλλοδαπό φάντασμα. Είναι το «φάντασμα του Τζο», ενός μαύρου Αμερικανού στρατιώτη που λέγεται ότι στοιχειώνει τις σκοπιές του στρατοπέδου της Πολεμικής Αεροπορίας στο Κατσιμίδι από τότε που Έλληνες πυροβολητές τον κρέμασαν από μια συκιά στο στρατόπεδο, μετά από έναν άγριο καυγά.
Η οπτασία ενός ιερέα εμφανίζεται κάθε Δεκαπενταύγουστο και κάνει διάφορα αντικείμενα να κινούνται από μόνα τους στην παιδική χαρά των κατασκηνώσεων της Τράπεζας της Ελλάδος. Υποτίθεται ότι στην Κατοχή οι Γερμανοί είχαν σκοτώσει τον ιερέα και τον είχαν θάψει σε ένα λοφίσκο που βρίσκεται μέσα στο χώρο των σημερινών κατασκηνώσεων.
