Καμιά φορά ευθυγραμμίζονται οι πλανήτες, συνωμοτεί το συμπάν και συμβαίνουν πράγματα, γιατί απλά πρέπει να συμβούν. Από τα πιο απλά μέχρι τα πιο μεγάλα. Έτσι έγινα ΑΕΚ. Βρέθηκε ο κατάλληλος άνθρωπος την κατάλληλη στιγμή, οι πλανήτες ευθυγραμμίστηκαν, το σύμπαν γαμήθηκε κλπ.
Το σύμπαν συνωμότησε για να γίνουμε ΑΕΚ αλλά ο Δημήτρης Χατζηχρήστος μάς έκανε να την ερωτευτούμε. Γιατί ο Μήτσος είχε αυτό το χάρισμα να σε κάνει να την ερωτευτείς, ίσως γιατί και ο ίδιος ήταν ερωτεύσιμος.
Και στην περίπτωση του Μήτσου το σύμπαν συνωμότησε να γίνει αυτό που έγινε, ο αRχηγός των παιδικών μας χρόνων.
Ο Βάκης μού γνώρισε τον Μήτσο, αυτός με πήγε στο δωματιάκι μία Παρασκευή βραδάκι.
Ο Βάκης, ο οποίος δολοφονήθηκε πριν μερικά χρόνια στο νυχτοκάματο. Ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου σε μια νυχτερινή περιπολία σε κάποιο εργοστάσιο στον Ασπρόπυργο.
Δωματιάκι, ομιλία Μήτσου και μετά σπίτι του όπου ήταν σαν ένα δεύτερο δωματιάκι.
Σαν να ήσουν στο στρατηγείο του αRχηγού ένα πράμα.
Πέρα από το μαγικό της στιγμής για έναν 16άχρονο ΑΕΚτζη να βρεθεί στο σπίτι του αRχηγού, δεν θυμάμαι τι είπαμε. Mάλλον με είχαν συνεπάρει οι εικόνες. Ο τηλεφωνητής καθώς έμπαινες δεξιά, η μορφή του κύριου Χρήστου, ο ΑΕΚ κόσμος που μπαινοέβγαινε, οι τοίχοι που ήταν ταπετσαρία με αποκόμματα εφημερίδων, η κονκάρδα της Original που μου χάρισε…
Έτσι γνώρισα τον Μήτσο, αλλά τον ξέραμε από πάντα. Και να μην τον είχες γνωρίσει τον ήξερες. Γιατί ήταν ο αRχηγός των παιδικών μας χρόνων. Ο αRχηγός των ατάκτων, ενός ξυπόλυτου τάγματος που έμελλε να γράψει τη δική του ιστορία.
Οι παρέες γράφουν ιστορία, που έλεγε κι ο Μήτσος.
Ο Μήτσος και η Original ήταν η αιτία που την ερωτευτήκαμε, η αιτία που γεμίσαμε τις σχολικές μας τσάντες, τα βιβλία, τα θρανία με την μπόμπα. Ήταν η Σκεπαστή, τα συνθήματα που τα νιώθαμε διαφορετικά, πιο ποιητικά, πιο ρομαντικά και όποιος δεν έχει βρεθεί στην σκεπαστή να ακούσει το γνωστό soundtrack από τη γέφυρα του ποταμού Κβάι μόνο με σφυρίγματα, δεν μπορεί να μας καταλάβει. Τόσο απλό σαν σύλληψη και συνάμα τόσο ευφυές που μόνο ο αRχηγός των παιδικών μας χρόνων θα μπορούσε να το επινοήσει. Μας έκανε να είμαστε Original και ας μην ήμασταν ποτέ ή μπορεί και να είχαμε περάσει ξώφαλτσα. Το έκανε στα μάτια μας τόσο διαφορετικό που το υποστηρίζαμε με πάθος. Δεν ξέρω εάν ήταν διαφορετικό να είσαι ΑΕΚ, ήταν σίγουρα διαφορετικό να είσαι Original στην εποχή των 80s, 90s και αυτό έφερε φαρδιά πλατιά τη σφραγίδα του Μήτσου.
Η είδηση του θανάτου του Δημήτρη με τσαλάκωσε.
Ξαφνικά μου ήρθαν στο μυαλό σκόρπιες αναμνήσεις.
Το πρώτο μου παιχνίδι ΟΣΦΠ – ΑΕΚ 0-1 Μαύρος, 1984.
Το γκολ του Καραγκιοζόπουλου το ’89 όπου έχασα τον φίλο μου στους πανηγυρισμούς, δεν ήξερα ποιον αγκάλιαζα και ποιον φίλαγα.
Την κοπάνα από το σχολείο για να δω το ντέρμπι ΑΕΚ – ΟΣΦΠ στην υπόθεση Μπαλή.
Την εκδρομή στο Χαριλάου (Ξηροκώστας).
Τον Μήτσο και τον Σίμο που με έσωσαν από μια οπαδική στραβή πιτσιρικάς.
Τη μυρωδιά της Σκεπαστής.
Τον Μπάμπη Καρανούτσο πάντα ημίγυμνο να κάνει κερκίδα στα μπετά της 10.
Την ίδια στιγμή που διάβαζα για τον θάνατο του Δημήτρη ήταν σαν να πέθαινε και η ΑΕΚ των παιδικών μου χρόνων…
Αδέρφια Ενωσίτες μείνετε ενωμένοι…
Μήτσο θα σε θυμάμαι πάντα.
Μ’ έπιασε βροχή στο δρόμο μα εγώ δεν στάθηκα
ΑΕΚΑΡΑ μου κοντά σου ήρθα και ζεστάθηκα
Κι ας με χτύπησε το αγιάζι, το σακάκι
μου κι αν στάζει
ΑΕΚΑΡΑ δεν με νοιάζει μιας και
είμαστε μαζι…
