Οι δάσκαλοι που θυμόμαστε περισσότερο τελικά, δεν είναι εκείνοι που δίδαξαν όλη την ύλη και δεν άφησαν καμία απορία, αλλά όσοι μας έμαθαν τρόπους να στεκόμαστε στη ζωή διαφορετικά.
Ο καθηγητής που με έκανε να ονειρευτώ ταξίδια
Ο καθηγητής των γαλλικών μου ήταν από τους ανθρώπους που σε κάνουν να βλέπεις τον κόσμο αλλιώς. Δε μας φώναζε ποτέ με το κανονικό μας όνομα, αλλά με τρυφερά παρατσούκλια. Μας μιλούσε πάντα στα Γαλλικά, μοιραζόταν ιστορίες από τα ταξίδια του και το σπίτι του έμοιαζε με μικρό μουσείο: πετρώματα, ξυλόγλυπτα, τέχνη από την Αφρική, καθένα αφορμή για συζήτηση. Για το παιδικό μου βλέμμα, όλα αυτά άνοιγαν παράθυρα σε άλλους κόσμους. Χάρη σε εκείνον γεννήθηκε η δική μου επιθυμία να ταξιδέψω τον κόσμο.
Ασημένια Τσιτμηδέλλη
Η δασκάλα μου…
…ονομάζεται Βάσια Κοντή, δασκάλα Αστρολογίας και τη γνώρισα το 2018 στη Σχολή της Εναλλακτικής Παιδείας. Εγώ μετά τα 40 επέστρεφα ξανά στα θρανία γεμάτη αμφιβολία και δισταγμό. Εκείνη με υποδέχτηκε με ζεστασιά, με γενναιοδωρία. Δε δίδαξε μόνο χάρτες και πλανήτες, αλλά μοιράστηκε εμπειρία, σοφία και πίστη στις δυνατότητές μου. Κάθε μάθημα άνοιγε μονοπάτια που δεν είχα φανταστεί, φωτίζοντας τον τρόπο που βλέπω τη μάθηση και τη ζωή. Έμαθα πως ποτέ δεν είναι αργά να αλλάξεις και να αφεθείς στη μαγεία της γνώσης. Εξίσου σημαντικό και με το αντικείμενο είναι και ο άνθρωπος που μεταφέρει τη γνώση. Σε ευχαριστώ Βάσια.
Δήμητρα Νατσιούλη
Διαμορφώνοντας νοοτροπίες
Θα αποφύγω σκόπιμα να αναφερθώ σε δασκάλους και δασκάλες των μαθητικών μου χρόνων, για να αποφύγω υπόρρητες ή υποσυνείδητες συγκρίσεις με τον εαυτό μου.
Στέκομαι λοιπόν σε έναν δάσκαλο από τα χρόνια του μεταπτυχιακού μου, στο ΕΚΠΑ, μεσαιωνική λατινική ιστοριογραφία το μάθημα, κάπου στα 2011-12. Δύσκολη περίοδος, σκεφτόμουν ανερμάτιστα, απορρίπτοντας τα πάντα με τρόπο άγονο. Συζητήσεις εκτός μαθήματος με αφορμή το μάθημα, οι καλύτερες. Σε αυτές χρωστάω τη στροφή μου στον επιστημονικό ορθολογισμό, την απομάκρυνσή μου από ιδεολογικά στεγανά, την απομυθοποίηση της αυθεντίας.
Δεν ήταν αποτέλεσμα καμίας προτροπής, αλλά απόσταγμα της σχέσης μας συνολικά. Η άριστη απόδειξη του καλού δασκάλου.
Βασίλης Νάστος
Πώς έπιασα την πένα
Καμιά φορά αρκεί κάποιος να σου ανοίξει μια πόρτα που δεν είχες σκεφτεί να εξερευνήσεις
πρωτύτερα. Αυτός ο κάποιος για μένα έτυχε να είναι η φιλόλογός μου στο Γυμνάσιο, η κυρία Σταμάτη. Μία δασκάλα που είχαμε διανύσει σχολικές τάξεις μαζί, από το Δημοτικό ως το Γυμνάσιο. Μία δασκάλα που δεν ξόδευε την προσοχή της στον πίνακα και τα αυτιά της στο ποιος μιλάει. Έβλεπε πέρα από διαγωνίσματα, εργασίες και βαθμούς στον έλεγχο. Μια μέρα, όταν μου έδινε την διορθωμένη και βαθμολογημένη μου έκθεση πίσω, μου είπε: «Γίνεται ένας διαγωνισμός ποιήματος και διηγήματος. Σκέψου μήπως πάρεις μέρος». Πλέον έχω εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές.
Γαβριέλλα Κασάπη
Το μάθημα της Γιάννας
Η Γιάννα Γούναρη δίδασκε μεν αρχαία, λατινικά και έκθεση, αλλά δίδασκε και τρόπους να στέκεσαι στον κόσμο. Μας έδειχνε πότε είναι ώρα να «συμβιβαστούμε» λιγάκι με το σύστημα, ώστε να πετύχουμε στις πανελλήνιες, και πότε είναι ανάγκη να αμφισβητήσουμε, να σκεφτούμε αυτόνομα, να σπάσουμε τα καλούπια. Δε θα ξεχάσω ποτέ ότι μου χάρισε τη «Μεγάλη Πράσινη» της Φακίνου· μια πράξη μικρή, αλλά για εμένα μεγάλη, που με έσπρωξε λίγο πιο κοντά στις λέξεις. Νιώθω πως μετά από τα 2 χρόνια που μαθήτευσα κοντά της (Β’ και Γ’ Λυκείου) ξεκίνησα να βαδίζω αλλιώς. 18 χρόνια αργότερα κι η σχέση μας είναι πιο στενή από ποτέ.
Στεργιάνα Τζέγκα
