Αν θέλουμε να μιλήσουμε με κλισέ, η Θεσσαλονίκη είναι γνωστή για την μπουγάτσα, τον ΠΑΟΚ, τον Λευκό Πύργο και, κάθε Σεπτέμβριο, για τα ψέματα της ΔΕΘ. Είναι κι αυτό μια παράδοση. Άλλοι έχουν τα –τρου– πανηγύρια, η Θεσσαλονίκη τη ΔΕΘ.
Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, η πόλη μετατρέπεται σε πασαρέλα πολιτικών, αρχηγών, επίδοξων σωτήρων και λοιπών σημαντικών προσώπων, με φόντο τον Θερμαϊκό. Και μεταξύ μας, αυτές τις μέρες ο Θερμαϊκός πρέπει να ησυχάζει. Γιατί κάτι πολύ πιο βρόμικο απ’ αυτόν κυκλοφορεί στην πόλη…
Μικρόφωνα που παίρνουν φωτιά από εξαγγελίες, υποσχέσεις, «νέα μέτρα», «νέα σχέδια», «νέες παρεμβάσεις», «νέα εποχή».
Τίποτα φυσικά δεν θα επιτυγχανόταν χωρίς την αγαστή συνεργασία των ΜΜΕ. Ξεκινάει έτσι η δουλειά της επικοινωνίας: να μας πείσει ότι αυτή τη φορά είναι αλλιώς. Κείμενα γραμμένα από ΑΙ ή από ανθρώπους που σκέφτονται σαν ΑΙ –μικρή η διαφορά και ακόμη μικρότερη η σημασία της– αναλαμβάνουν να τα σερβίρουν με τις σωστές λέξεις, τα σωστά γραφήματα, το απαραίτητο λεξιλόγιο. Να ξεχάσουμε, να δώσουμε άφεση αμαρτιών, να δώσουμε άλλη μία ευκαιρία στους σωτήρες.
Κι όταν όλα αυτά συμβαίνουν σε προεκλογική περίοδο, καλή ώρα, η κατάσταση απογειώνεται. Οι υποσχέσεις πολλαπλασιάζονται και η πραγματικότητα καλείται για ακόμη μία φορά να περιμένει.
Μόνο που υπάρχει μια παλιά φράση που καλό είναι να θυμόμαστε: «Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας». Ειδικά όταν τα δώρα έρχονται με προεκλογική κορδέλα.
Εμείς κρατάμε στο μυαλό μας το ποίημα του Ελύτη, ρίχνουμε το τρελοβάπορό μας στον Θερμαϊκό, είμαστε με τον κόσμο που και φέτος θα βρίσκεται στους δόμους, έξω από τη ΔΕΘ και με τον κόσμο τον απλό, του μεροκάματου, του μόχθου, που μια το βρίσκει μια το χάνει αλλά συνεχίζει την «τρελή» πορεία του σ’ αυτή τη χώρα.
Το τρελοβάπορο
Οδυσσέας ΕλύτηςΒαπόρι στολισμένο βγαίνει στα βουνά
κι αρχίζει τις μανούβρες, βίρα μάινα
Την άγκυρα φουντάρει στις κουκουναριές
φορτώνει φρέσκο αέρα κι απ’ τις δυο μεριέςΕίναι από μαύρη πέτρα κι είναι απ’ όνειρο
κι έχει λοστρόμο αθώο, ναύτη πονηρό
Από τα βάθη φτάνει στους παλιούς καιρούς
Βάσανα ξεφορτώνει κι αναστεναγμούςΈλα Χριστέ και Κύριε, λέω κι απορώ
τέτοιο τρελό βαπόρι, τρελοβάπορο
Χρόνους μας ταξιδεύει, δε βουλιάξαμε
Χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμεΚατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε
Μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε
Κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα
παντοτινό, τον Ήλιο, τον Ηλιάτορα
