ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

Δρώμενο. Μια λέξη που παίρνει έναν τόσο δα επιθετικό προσδιορισμό και ξάφνου, ξεπηδούν φαντασμαγορικές συναθροίσεις. Συναντήσεις ανθρώπων γεμάτες νόημα

Αυτήν την περίοδο της ζωής μας, βγήκαμε για περιπάτους στο «κλεινόν άστυ». Θες γι’ άθληση, θες για να ξεφύγουμε, θες για ν’ απολαύσουμε μια άλλη Αθήνα

Χθες, ήταν πολύ περίεργη βραδιά.Κλεισμένοι σπίτια μας, ακούσαμε και τις καμπάνες και τα βεγγαλικά, μετά τις 12.00. Χωρίς “Χριστός Ανέστη”

Θα σας πω, φίλοι μου, τι συμβαίνει στην Ελλάδα και τον Έλληνα τα τελευταία 20 χρόνια. Σε πολλές κουζίνες, ο αστακός βράζεται ζωντανός.

Τη νύχτα της περασμένης Δευτέρας, μόλις είχαν ανακοινωθεί νέα πιο αυστηρά μέτρα περιορισμού άρχισα να νιώθω συμπτώματα κλειστοφοβίας.

Είχα αρνηθεί να γράψω ως τώρα. Δεν ήθελα να αφήσω κάποια γραπτή απόδειξη των συναισθημάτων μου τις πρώτες μέρες της απομόνωσης.

Έχω την πολυτέλεια να παρατηρήσω, να ησυχάσω, να αφουγκραστώ. Μέχρι πρότινος, δεν είχα το χρόνο να απολαύσω τη γειτονιά μου, το δικό μου καταφύγιο

Τετάρτη 4 Μαρτίου στις 5 το πρωί: ξεκάθαρα αγχωμένος περιμένω το λεωφορείο για το αεροδρόμιο, στις 8: μπαίνω στο αεροπλάνο

Tην ίδια μέρα γιόρτασαν οι χριστιανοί τη Λαμπρή τους και οι Τούρκοι το μπαϊράμι τους,έτσι έτυχε.Aφού έκαναν οι χριστιανοί Ανάσταση, κλείστηκε στο κελί της

αν τελικά, όλο αυτό είναι για να δοκιμαστούμε; Ευκαιρία λοιπόν να δώσουμε ένα respect σε όσες πράξεις αλληλεγγύης συμβαίνουν αυτήν την περίοδο!