Φτιάχνει τραγούδια κι «επεμβαίνει» στα παλιά –πάντα με ορμή και τρυφερότητα–, φτιάχνει παρέες, διδάσκει, ταξιδεύει, συμπράττει. Τριάντα χρόνια στα πάλκα, στα στούντιο, στις αίθουσες κι όπου υπάρχει μουσική κι είναι ένας από τους πιο έμπειρους, πιο πολύτιμους πολυοργανίστες της ελληνικής σκηνής. Ο Δημήτρης Μυστακίδης δεν κοιτάζει πίσω με νοσταλγία· κρατάει τα όμορφα και προχωρά.
Με αφορμή τη συναυλία «30 χρόνια Μήτσος» Live στο Κύτταρο στις 7 Νοεμβρίου, όπου θα τον δούμε παρέα με τον Φοίβο Δεληβοριά, την Ελένη Τσαλιγοπούλου και τον Αργύρη Μπακιρτζή, μιλάμε σήμερα για μουσική, για συναντήσεις και όσα μας φέρνουν κοντά. Τον ευχαριστούμε βαθιά και τον ακούμε πάντα.
Τριάντα χρόνια δημιουργίες, στούντιο, συναυλίες, συνεργασίες. Κοιτάς συχνά πίσω με νοσταλγία ή κυρίως ανυπομονείς για τα τραγούδια που έρχονται;
Δ: Δεν κοιτώ ποτέ πίσω με νοσταλγία. Ότι έγινε, έγινε και έγινε καλώς. Κρατάμε τα καλά, πετάμε τα σκουπίδια και πάμε παρακάτω. Οι αναμνήσεις υπάρχουν και είναι πολύ έντονες, όχι όμως νοσταλγία.
Ποιες μουσικές συναντήσεις σε άλλαξαν ανεπιστρεπτί;
Δ: Νομίζω πως είναι η συνάντηση με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου και τους Λαϊκεδέλικα. Και με άλλαξε σε πάρα πολλά επίπεδα. Από τον τρόπο που αντιμετωπίζω την μουσική μέχρι και τις επαγγελματικές μου επιλογές.
Και η Θεσσαλονίκη; Τι σου έδωσε η σκηνή της;
Δ: Η Θεσσαλονίκη είναι η μήτρα. Από εκεί ξεκίνησαν όλα για ’μένα. Από την πολιτιστική άνθηση της δεκαετίας του ’80, από την συμμετοχή σε ερασιτεχνικές ομάδες, την έντονη πολιτικοποίηση, τις παρέες που προκύπταν μέσα από την ενασχόληση με την μουσική. Βασικά μου τα έδωσε όλα. Όλα όσα είχα ανάγκη και όλα όσα ήταν απαραίτητα.
Μιλώντας για παρέες, οι «Από μηχανής μουσικοί» πώς προέκυψαν;
Δ: Προέκυψαν από μια φωτογραφία και ένα κείμενο. Η φωτογραφία έδειχνε μια πολύ γνώριμη εικόνα για εμένα. Μια ξυλόσομπα και μια άδεια καρέκλα σε ένα καφενείο. Την είχα δει πολλές φορές αυτήν την εικόνα ταξιδεύοντας, όταν δεν υπήρχαν οι μεγάλοι οδικοί άξονες που έχουν πια παρακάμψει όλα τα μικρά χωριά που έβλεπες παλιότερα. Και το κείμενο μού έδωσε μια πολύ έντονη αίσθηση μοναξιάς και εγκατάλειψης. Ακριβώς το ίδιο συναίσθημα που είχα όταν βρισκόμουν μέσα σ’ αυτά τα καφενεία. Μου ήρθε λοιπόν η ιδέα, μιας και με τις μοτοσυκλέτες περνάμε πολύ συχνά από τέτοια μέρη, να κάνω ένα ανοιχτό κάλεσμα πρώτα σε μουσικούς–μοτοσικλετιστές και μετά φυσικά για όλο τον κόσμο, για μια συνάντηση χωρίς πρωτόκολλα, μια φορά τον χρόνο σε κάποιο εγκαταλειμμένο χωριό και έστω για τρεις ημέρες να ξαναζωντανέψουμε τον χώρο. Ο κόσμος αγάπησε πολύ αυτή την ιδέα και την αγκάλιασε από την πρώτη στιγμή. Όλοι με όλους, όλοι για όλους, κανείς δεν ηγείται κανείς δεν προηγείται. Ουτοπία θα μου πεις. Κατάκτηση θα σου πω.
Για χρόνια ήσουν μουσικός κι ύστερα κάποια στιγμή βγήκες και μπροστά με τα δικά σου τραγούδια. Πώς έγινε η μετάβαση;
Δ: Πάντα μουσικός θα είμαι. Αυτή θα είναι η ιδιότητά μου ό,τι και να κάνω. Αυτή η κίνηση όμως, ήρθε πολύ φυσικά και χωρίς καμία ιδιαίτερη σκέψη. Όταν ένιωσα την ανάγκη να κάνω το βήμα μπροστά και να πω τα δικά μου λόγια και να παίξω τις δικές μου μουσικές, το έκανα.
Τι μπορεί να πει μια λαϊκή κιθάρα που δεν μπορεί να πει ένας στίχος ή ένα άλλο όργανο;
Δ: Η λαϊκή κιθάρα δεν μπορεί να κάνει τίποτα παραπάνω από ό,τι όλα τα άλλα όργανα. Τα όργανα είναι εργαλεία. Ο παίχτης κάνει το παιχνίδι. Ειδικά σε σύγκριση με τον λόγο, κανένα όργανο δεν νομίζω ότι έχει πιθανότητα να «κερδίσει». Μπορεί να εντυπωσιάσει. Τα λόγια όμως είναι που ξύνουν τις ψυχές άμεσα.
Το ρεμπέτικο περνάει από γενιά σε γενιά – έβαλες κι εσύ το χεράκι σου, βέβαια. Πώς βλέπεις να αγγίζει τους νεότερους ακροατές;
Δ: Αυτή τη στιγμή δεν έχει την μαζικότητα άλλων εποχών αλλά σίγουρα έχει πολύ ανώτερη ποιότητα και ακροατών και μουσικών. Η μαζικότητα φεύγει και επανέρχεται. Η ποιότητα όμως έχω την αίσθηση πως ήρθε για να μείνει.
Ρεμπέτικο, παραδοσιακό, jazz, blues, rock. Τα παντρεύεις όλα. Αναρωτιέμαι αν έχεις αφήσει κάτι απ’ έξω, αν έχεις πει «όχι, εδώ δεν μπορούμε να πάμε»!
Δ: Ποτέ δεν το σκέφτηκα έτσι. Να φτιάξω δηλαδή κάτι που να «παντρεύει» ντε και καλά είδη. Έφτιαχνα πάντα ό,τι μου ερχόταν στο μυαλό. Και όταν αυτό που είχα στο μυαλό μου ξεπερνούσε τις εκτελεστικές μου ικανότητες, ζητούσα τη βοήθεια των ειδικών. Ποτέ δεν είπα «εδώ δεν μπορούμε να πάμε». Αν δεν μπορώ μόνος μου θα πάω με παρέα.
Τι αλλάζει όταν από μουσικός/δημιουργός γίνεσαι δάσκαλος;
Δ: Δεν έχει καμία σχέση το ένα με το άλλο. Στη δημιουργία είσαι εντελώς ελεύθερος και χωρίς κανόνες. Η μόνη υποχρέωση που έχεις είναι να είσαι συνεπής με τον εαυτό σου. Σε αντίθεση με τη διδασκαλία που πρέπει να έχεις υπεραναλύσει το υλικό και μετά με μεθοδικότητα και λαμβάνοντας υπ’ όψιν κάθε φορά τις ανάγκες του εκάστοτε μαθητή, να το διδάξεις. Στη διδασκαλία η ευθύνη είναι πολύ μεγαλύτερη. Και δυστυχώς τις περισσότερες φορές έχεις να ανατρέψεις και κάποιες λανθασμένες αντιλήψεις που έχουν οι μαθητές πιστεύοντας ότι ο δάσκαλος θα τους φανερώσει τα «μυστικά».
Δυστυχώς μυστικά δεν υπάρχουν πλέον. Στη μουσική ό,τι δίνεις σε προσπάθεια σου το δίνει πίσω σε απόλαυση.
Όταν ξεκινούσες, πριν από τριάντα χρόνια, είχες κάποια εικόνα για το πού θα σε οδηγούσε η μουσική; Έμοιαζε μ’ αυτό όλο που έζησες και ζεις;
Δ: Με τίποτα δεν περίμενα ότι θα πάει έτσι. Να σου πω την αλήθεια, τίποτα δεν περίμενα όταν ξεκίνησα. Έτσι κι αλλιώς ποτέ δε σκέφτηκα να κάνω κάτι άλλο. Πήγαινα όπου με πήγαινε. Πιτσιρικάς ήθελα να παίξω σε μια συναυλία και σε ένα δίσκο. Αυτά τα έκανα 22 χρονών. Όλα τα άλλα ήταν πέρα από τις προσδοκίες μου!
Ποια υπέρβαση χρειάστηκε οπωσδήποτε να κάνεις για να φτάσεις ως εδώ;
Δ: Υπέρβαση δεν έκανα καμία. Καταχρήσεις έκανα που δεν χρειάζονταν κιόλας! Αλλά δυστυχώς (ή ευτυχώς, δεν ξέρω) όταν είσαι νέος, αισθάνεσαι παντοδύναμος. Στο τέλος ξυρίζουν όμως το γαμπρό λέει ο λαός και μάλλον έχει έρθει η ώρα για το ξύρισμα…
Το κοινό έχει αλλάξει αυτά τα τριάντα χρόνια;
Δ: Σίγουρα και μάλιστα πολύ. Ειδικά μετά την καραντίνα βλέπω μια τεράστια αλλαγή. Μια έξαρση της γηπεδοποίησης. Μια ευκολία στην «ειδωλοποίηση» και μια άρνηση για εξερεύνηση. Το κοινό δεν δίνει ευκαιρίες σε νέους δημιουργούς παρά μόνο εάν γίνουν viral στα social media.
Υπάρχει σύγχρονη μουσική που πιστεύεις ότι θα γίνει η παράδοση του μέλλοντος;
Δ: Ποτέ δεν ξέρεις το μέλλον τι θα φέρει. Πιστεύω ότι κανένα είδος δεν θα καταφέρει να γίνει «παραδοσιακό». Τραγούδια όμως μεμονωμένα, ναι. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι πως η μουσική έχει χάσει τη χρήση της σαν μέρος μιας τελετουργίας, γιατί έχουν εξαφανιστεί οι τελετουργίες. Καταναλώνεται κυρίως κατά μόνας. Κάποια τραγούδια –ελάχιστα– ίσως τα καταφέρουν να γίνουν μέρος της συλλογικής μνήμης.
Κάτι που δεν έχεις δοκιμάσει ακόμη μουσικά και θέλεις να συναντήσεις στα επόμενα βήματα;
Δ: Δεν έχω κάποια ιδιαίτερη επιθυμία. Μ’ αρέσουν όλα τα παιξίματα. Από τον μικρότερο μέχρι το μεγαλύτερο χώρο και με έναν ακόμη μουσικό ή με τεράστια μπάντα. Ξέρω όμως πολύ καλά τι δεν θέλω να κάνω. Δεν θέλω να τα ξαναφέρει έτσι η ζωή και να αναγκαστώ να παίξω ξανά σε μαγαζί σταθερά. Βλέπω τα παιδιά που το κάνουν και θαυμάζω το κουράγιο τους!
Στις 7 Νοεμβρίου σε περιμένουμε στο Κύτταρο με τον Φοίβο Δεληβοριά, την Ελένη Τσαλιγοπούλου και τον Αργύρη Μπακιρτζή. Είναι μια γιορτή «απολογιστική»; Μια έναρξη; Μια αφορμή για να ξανασυναντηθείς με τον κόσμο;
Δ: Απολογισμός δεν είναι σίγουρα. Είναι η αφετηρία για τα επόμενα τριάντα χρόνια! Και χαίρομαι πάρα πολύ που αυτοί οι φίλοι μου θα είναι εκεί, όπως φυσικά και οι υπόλοιποι που με τίμησαν με την παρουσία τους στις συναυλίες του καλοκαιριού. Θα δείξουμε το που στεκόμαστε σήμερα, αλλά δεν θα λείψουν και οι ματιές στο παρελθόν.
ΣΑΒΒΑΤΟ 7 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2026
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΥΣΤΑΚΙΔΗΣ
«30 χρόνια Μήτσος» Live στο Κύτταρο
Special Guests:
Αργύρης Μπακιρτζής
Ελένη Τσαλιγοπούλου
Φοίβος Δεληβοριάς
Ο ίδιος σημειώνει:
«Τον περασμένο Ιούνιο στις επετειακές συναυλίες που κάναμε για τα 30 χρόνια παρουσίας μου στη σκηνή, με συντρόφευσαν φίλοι, παλιοί συνεργάτες, άνθρωποι που βρεθήκαμε μαζί σε συναυλίες, σε στούντιο, σε ταξίδια. Περάσαμε καταπληκτικά, μόνο που δεν χωρέσαμε όλοι! Επειδή λοιπόν 30 χρόνια είναι πολλά για να τα στριμώξεις σε μία βραδιά, τον Νοέμβριο ξαναμαζευόμαστε. Αυτή τη φορά στο Κύτταρο. Έναν χώρο που κουβαλάει ένα μεγάλο κομμάτι της μουσικής ιστορίας της Αθήνας. Καλεσμένοι μου και αυτή τη φορά θα είναι άνθρωποι που έχουν τη δική τους μοναδική θέση μέσα στη δική μου ιστορία. Και στο Κύτταρο, που έχει φιλοξενήσει τόσες και τόσες ιστορίες, θα προσπαθήσουμε να γράψουμε άλλη μία. Έτσι κι αλλιώς, οι ιστορίες που αξίζουν είναι αυτές που δεν τελειώνουν σε μία βραδιά.»
Με κομμάτια από την προσωπική του δισκογραφία, με ρεμπέτικα, αλλά και αγαπημένα τραγούδια από τις πολυετείς συνεργασίες του με καλλιτέχνες και σχήματα που άφησαν ο καθένας το δικό του ανεξίτηλο μουσικό στίγμα.
Ο Δημήτρης Μυστακίδης θα σταθεί όρθιος στη σκηνή, με ευγνωμοσύνη για όσα προηγήθηκαν και με περιέργεια για όσα έρχονται.
Μαζί του
Μιχάλης Ατσάλης – κιθάρες, μπουζούκι, φωνή
Γιώργος Μακρής – γκάιντα, τσαμπούνα, καβάλ
Έλενα Αβραμιώτη – βιολί, φωνή
Πέτρος Λαμπρίδης – μπάσο
Πρόδρομος Μυστακίδης – τύμπανα
Δημήτρης Δημητριάδης – ηχοληψία
Οργάνωση Παραγωγής: Fishbowl Music Tank
Συντελεστές
Μιχάλης Ατσάλης κιθάρες, μπουζούκι, φωνή
Έλενα Αβραμιώτη, βιολί, φωνή
Γιώργος Μακρής, γκάιντα, καβάλ
Πέτρος Λαμπρίδης, μπάσο
Πρόδρομος Μυστακίδης, τύμπανα
Δημήτρης Δημητριάδης, ηχοληψία
INFO:
Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2026
Κύτταρο – Ηπείρου 48 & Αχαρνών
www.kyttarolive.gr
Πόρτες: 21.00
Έναρξη: 22.00
Εισιτήριο: 15€
Το εισιτήριο αφορά αποκλειστικά την είσοδο στον χώρο (μπαρ)
Κρατήσεις: 210 8224134 / 6977641373
Προπώληση εισιτηρίων: MORE.COM
https://www.more.com/gr-el/tickets/music/dimitris-mystakidis-30-xronia-mitsos-live-sto-kyttaro/
