Μια παλιά φίλη μου έλεγε ότι το αλατοπίπερο της ζωής είναι οι ερωτικές περιπέτειες. Δεν ξέρω αν είχε δίκιο, αλλά σίγουρα οι σχέσεις έχουν θέση σε κάθε συζήτηση μεταξύ δύο ανθρώπων. Όπου σταθώ και όπου βρεθώ το τελευταίο διάστημα, ακούω και μιλάω για κάτι σχετικό. Από τότε που μπήκε η άνοιξη και άνθισαν τα λουλούδια, ξύπνησαν και οι ορέξεις. Όχι ότι είχαν κοιμηθεί ποτέ, αλλά καταλάβατε.
«Το φλερτ είναι υγεία», λέει η μητέρα μου. Το πιστεύω. Όχι μόνο σου αυξάνει την αυτοπεποίθηση, αλλά και το ίδιο το παιχνίδι με τις λέξεις και τις ματιές και τα τσαλίμια είναι μία πολύ νόστιμη μπουκιά στο πιάτο μας.
Ο Κούντερα λέει ότι το φλερτ είναι η υπόσχεση ερωτοτροπίας, αλλά μια υπόσχεση χωρίς εγγυήσεις. Είναι σίγουρα μία πολύ καλή περιγραφή. Δίνει λίγο από τη μαγεία και το κάψιμο ενός καλού φλερτ. Νιώθω όμως πως όσο περνάει ο καιρός, χάνουμε και κάτι από αυτό. Νιώθω ότι έχουμε ξεχάσει πώς να έχει γεύση αυτή η αλληλεπίδραση με κάποιο άτομο.
Είμαι ένας άνθρωπος που εκτιμάει την έξυπνη ατάκα, που φλερτάρει σαν να παίζει ποδόσφαιρο: πάσα στην πάσα. Που παίζει με τις λέξεις και αγαπά το καλό, το σωστό, το έξυπνο υπονοούμενο. Αυτό που έχει σαν επίδραση ένα ευχάριστο τσίμπημα.
Αυτό που παρατηρώ όμως είναι ότι ο κόσμος έχει αρχίσει να χάνει τη μαγεία και να παραιτείται. Κρυβόμαστε πίσω από οθόνες. Παίρνουμε αγκαζέ τους φόβους και τις ανασφάλειες και πλέον έχουμε ξεχάσει πώς να ζούμε με πάθος τη ζωή μας. Οι σκηνές του κινηματογράφου μοιάζουν πιο ουτοπικές από ποτέ. Ακούω ιστορίες που άνθρωποι έχουν προτιμήσει να γίνει η όποια γνωριμία και το όποιο φλερτ από μηνύματα, αντί να μιλήσουν εκείνη την ώρα, που έχουν με σάρκα και οστά τον άλλον ή την άλλη μπροστά τους.
Το πιο διαδεδομένο αστείο πλέον είναι ότι σε 10 χρόνια θα λένε άνθρωποι στα παιδιά τους ότι γνωρίστηκαν μέσω dating app. Δεν είναι αστείο πια. Ούτε κατακριτέο. Είναι ακόμα ένας τρόπος να γνωρίσεις κάποιον.
Πριν κάποιο καιρό αποφάσισα να εξερευνήσω ένα τέτοιο app. Συνήθιζα να λέω ότι είναι σαν να αγοράζεις παπούτσια. Σκρολάρεις και βλέπεις φωτογραφίες και χαρακτηριστικά τόσο πεζά, σαν να αγοράζεις ένα απλό αντικείμενο. Είναι όμως άνθρωποι και, ενώ η άποψη αυτή παραμένει, έχω μερικές σκέψεις να μοιραστώ.
Disclaimer: Τα παρακάτω είναι από την πλευρά μιας γυναίκας. Μίας (άντε και κάποιων φίλων). Δεν έχει γίνει έρευνα. Είναι η προσωπική μου άποψη και εμπειρία.
Το Tinder είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας μας.
Ανοίγω την εφαρμογή και ξεκινάει η περιήγηση.
Θα μπορούσε να το παρομοιάσει κανείς σαν να περπατάμε στον δρόμο, απλώς το αντικείμενο προσοχής είναι πολύ συγκεκριμένο. Οι περισσότεροι μοιάζουν αδιάφοροι και πρέπει να περάσεις αρκετό χρόνο στην εφαρμογή ώστε να βρεις κάποιον που ίσως σου κάνει κάποιο κλικ.
Δεν ξέρω για σας, αλλά εμένα το «κλικ» δεν γίνεται έτσι απλά. Δεν θα κάνω like ή θα μιλήσω σε κάποιον απλώς επειδή έχει αντικειμενικά ωραία χαρακτηριστικά. Θέλω το vibe, το βλέμμα, τη γοητεία, το χιούμορ, το κάτι που θα μου πει η φωνούλα μέσα μου «εδώ μπορεί να υπάρξει κάτι ενδιαφέρον». Στο Tinder αυτό είναι δύσκολο, αλλά δεν είναι εντελώς ανέφικτο.
Παρ’ όλ’ αυτά, δεν φαίνεται να το αντιλαμβανόμαστε. Οι φωτογραφίες και τα κείμενα στα διάφορα προφίλ είναι το ένα πιο βαρετό και ανέκφραστο από το άλλο. Μπορεί να μην είναι αδιάφοροι στην πραγματικότητα, αλλά έτσι μοιάζουν. Πατάς Χ μετά το Χ και είναι λες και είναι ο ίδιος άνθρωπος. Δεν αλλάζει παρά το όνομα.
Σε ένα dating app δεν έχεις τη φυσική γοητεία, την κινησιολογία και ό,τι άλλο από μη λεκτική επικοινωνία, το οποίο θα είχες σε ένα μπαρ, μια παραλία κ.ο.κ. Χρειάζεται μία προσαρμοστικότητα.
Βλέπεις τον έναν τύπο μετά τον άλλον να απαιτεί και να λέει πώς πρέπει να είναι η γυναίκα που θα του στείλει. Άντρες που δεν καταβάλλουν ούτε λίγη προσπάθεια, έχουν την εντύπωση ότι είναι τόσο σπουδαίοι που μπορούν να παραγγείλουν τη γυναίκα όπως την θέλουν, να την ορίσουν πριν καν υπάρξει. «Μη κάνεις like αν δεν είσαι έτσι», «Πρέπει να είσαι αυτό», «Μαζί μου θα περάσεις 100% τέλεια». Δηλαδή κάτσε λίγο, ποιος είσαι ρε φίλε;
Το άλλο που μάλλον ο περισσότερος κόσμος ήξερε πριν από μένα είναι ότι το καλοκαίρι το μείγμα στο Tinder αλλάζει δραματικά. Είναι γεμάτο τουρίστες.
Δηλαδή το πρώτο πράγμα που κάνει κάποιος όταν πάει σε ένα νέο μέρος (στο οποίο θα κυκλοφορήσει και θα έρθει έτσι κι αλλιώς σε επαφή με κόσμο) είναι να ανοίξει το Tinder;
Δεν μπορώ να καταλάβω το σκεπτικό πίσω από αυτή την πράξη. Ήρθες σε έναν τόπο νέο να τα δοκιμάσεις όλα και αυτό περιλαμβάνει και το σεξ οπωσδήποτε; Αντί να κοιτάς γύρω σου και να είσαι απλά ανοιχτός σε κάτι απρόσμενο και έξω από τα πλάνα σου, προτιμάς να κοιτάς μια οθόνη κινητού με μια λίστα; Μου μοιάζει πολύ πεζή αυτή η κίνηση. Ίσως από την άλλη να αγνοώ κάτι που να έχει νόημα.
Και έρχεται η ώρα που θα σου στείλουν μήνυμα.
Είναι η στιγμή σου να ξεχωρίσεις. Ναι, έχετε δηλώσει ενδιαφέρον και οι δύο, αλλά αυτό έχει γίνει πιθανότατα και με άλλα άτομα. Δεν είσαι ο μόνος ή η μόνη. Έχεις αμέτρητες ευκαιρίες να ξεκινήσεις μία επικοινωνία που δεν θα καταλήξει στο «διαβάστηκε» και στέλνεις «Γεια», «Τι κάνεις;», «Πώς είσαι;». Βαρέθηκα ήδη. Τι να σου απαντήσω σε αυτό και να μην βαρεθώ παραπάνω; Λείπει η φαντασία.
Έτσι όμως ξεχωρίζουν αυτοί που θα περάσετε τα 5 μηνύματα και ίσως καταλήξει και κάπου η γνωριμία. Αυτοί που αφιερώνουν ένα λεπτό παραπάνω στο προφίλ σου και έχουν κάτι έξυπνο να σου πουν. Πιάνονται από κάπου και όχι από το προφανές. Βρίσκουν μια έξυπνη ατάκα και όχι την ίδια με όλους τους άλλους.
Και τώρα ακούω τους άντρες της παρέας να παραπονιούνται ότι δεν στέλνουν οι γυναίκες και ότι τα περιμένουμε όλα από αυτούς. Σε μεγάλο βαθμό έχετε δίκιο. Δεν θα έπρεπε να είναι έτσι. Δυστυχώς το βάρος τις περισσότερες φορές πέφτει πάνω σας. (Αν και παίδες, έχουν αλλάξει οι εποχές και υπάρχει και το Bumble φερ’ ειπείν).
Εγώ είμαι στο demi, θα στείλω πολύ επιλεγμένα, αλλά δεν θα φοβηθώ να κάνω την κίνηση αν είναι ξεκάθαρο πως θέλω. Στην περίπτωσή μου λοιπόν, αν θα στείλω εγώ κάτι, θα έχει προσωπικότητα. Μπορεί να φανεί χαζό σε κάποιους, αλλά θα είναι το χιούμορ μου, το μυαλό μου και ο αυθεντικός εαυτός μου, που στον σωστό τύπο θα πιάσει τόπο.
Η λογική του «ό,τι κινείται» ή «ό,τι κάτσει» δεν με αγγίζει. Μου προκαλεί απέχθεια και ξενερώνω. Γι’ αυτό και στέλνω κάτι που να έχει κάτι. Δεν με νοιάζει να αρέσω σε όλους, μόνο σε αυτούς που θα αξίζουν την προσοχή μου, και αυτό το μαθαίνεις κάπως έτσι.
Καλά, δεν θα μιλήσω καν για τα κακής αισθητικής σχόλια και πεσίματα. Αυτά τις περισσότερες φορές τα αγνοώ ή τα δίνω σε φίλους (άντρες) να απαντήσουν, μπας και γελάσουμε λίγο.
Σίγουρα εκτιμώ που κατά καιρούς πετυχαίνω προφίλ που έχουν χιούμορ, μια πρωτοτυπία. Από το απλό bio που λέει «Φοβάμαι τις γυναίκες» και θες απλά να στείλεις ένα «Μπου!» να τον τρομάξεις και να δεις αν θα ματσάρει το ηλίθιο χιούμορ σου, μέχρι το προφίλ «Ελεύθερη στάθμευση» από τη Μονόπολη, που γράφει ότι μπορείς να ξεκουραστείς από τα swipe left εκεί, και το προφίλ Χρόνης Μπατσινίλας από τους Στάβλους της Εριέττας Ζαΐμη (καλή ελληνική TV). Τα λόγια είναι περιττά, εδώ οι άνθρωποι δείχνουν προσωπικότητα σε ένα app που βασίζεται στην εικόνα, και μπράβο τους. (Το ξέρω. Υπάρχετε και εσείς)
Βέβαια, δύσκολο να κάνεις το like και σε αυτή την περίπτωση, γιατί ενώ δείχνουν πνεύμα δεν ξέρεις τίποτα άλλο, και αυτό είναι πολλές φορές τρομακτικό. Εξαρτάται και τη γυναίκα βέβαια (και τη φάση που βρίσκεται).
Εν κατακλείδι, το Tinder είναι, τελικά, μια μικρογραφία της κοινωνίας μας.
Εκεί μέσα θα βρεις σχεδόν τα πάντα. Και, από την οπτική μιας γυναίκας (πιθανόν και ενός άντρα), η αναλογία ενδιαφερόντων και αδιάφορων ανθρώπων μοιάζει ίδια με εκείνη του «έξω».
Το πιο λυπηρό, όμως, δεν είναι το μέσο. Είναι ότι το φλερτ, η επικοινωνία, η ίδια η γνωριμία έχουν χάσει τη μαγεία τους. Όχι μόνο επειδή συμβαίνουν μέσα από μηνύματα, σε μια εφαρμογή. Κυρίως επειδή δεν βάζουμε πια προσπάθεια. Υπάρχουμε απλώς, περνάμε την ώρα μας, συμπληρώνουμε τα κενά. Ε, δεν πάει έτσι.
Δεν γίνεται να ζητάμε όλοι κάτι που να μας ξυπνήσει, να μας ενθουσιάσει, να μας βγάλει από τη ρουτίνα και ταυτόχρονα να μη βάζουμε εμείς πρώτοι το λιθαράκι μας. Δεν γίνεται να βαριόμαστε την ίδια μας την ύπαρξη και να θεωρούμε πως οι υπόλοιποι θα μας σώσουν.
Ο καθένας ας κάνει ένα μικρό βήμα (όσο θέλει, όσο αντέχει). Αλλά ας το κάνει. Γιατί, παιδιά, η κατάσταση, όπως είναι τώρα, είναι πραγματικά ανησυχητική.
Ακόμα και η εποχή που φλερτάραμε με σκουντήγματα στο Facebook, μπορώ να πω μου φαίνεται καλύτερη από την τρέχουσα.
Και όχι. Το πρόβλημα δεν είναι το Tinder. Ούτε τα apps γενικά. Μπορεί να το επιδεινώνουν, ναι, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς…
Το πρόβλημα έχει πρόσωπο που μας μοιάζει.
