Μιας και μου χτύπησε την πόρτα η νοσταλγία μετά από καιρό, είπα να της ανοίξω. Δεν αντέχω τη μιζέρια της παρελθοντολαγνείας, αλλά ειδικά σήμερα θα κάνω μια εξαίρεση και θα φτιάξω ένα tribute σε κάποια πράγματα που χάθηκαν ή χάνονται αθόρυβα στο χρόνο και στη λήθη από τα «παλιά» μας καλοκαίρια. Και μας λείπουν. Ίσως γιατί δεν ξέραμε καν πότε ήταν η τελευταία φορά που θα τα ζούσαμε. Κάθομαι λοιπόν να θυμηθώ τα καλοκαίρια μου ως μιλένιαλ παιδί κι έφηβη και βρίσκω τα εξής καλοκαιρινά highlights που χάθηκαν σχεδόν ή εντελώς.
- Οι φωτογραφίες που δεν ξέραμε πώς βγήκαν
Στο αναλογικό σου παρελθόν, αν θυμάσαι, τραβούσες, περίμενες εβδομάδες ή καμιά φορά και μήνα να τελειώσει το φιλμ, το πήγαινες για εμφάνιση και έπεφτες πάνω σ’ ένα πραγματικό τουρλού ατόφιων καλοκαιρινών αναμνήσεων. Η αναμονή αυτή έκανε τις φωτογραφίες ακόμα πιο όμορφες. Και φυσικά η φυσική τους μορφή στα άλμπουμ.
- Τα άτυπα ραντεβού με τους φίλους
Χωρίς κινητό. Έτρωγες βιαστικά το φαγητό σου και κατέβαινες περίπου την τάδε ώρα στην παραλία ή στο Α ή στο Β σημείο και ήξερες πως θα πετύχεις τους φίλους με μια μπάλα ή με ένα ποδήλατο, με καπελάκια τζόκεϊ και θα κάνατε κάτι όλοι μαζί και θα τα περνούσατε φίνα. Αυτή η έλλειψη σιγουριάς για το ποιοι θα είναι σήμερα, για το αν κατέβηκαν ήδη και σε περιμένουν ή όχι, τα έκανε όλα πιο διασκεδαστικά.
- Το σταθερό τηλέφωνο στο χωριό
Συνήθως κρεμασμένο στον τοίχο. Ιδανικά με καντράν, να γυρνάς τα δάχτυλα στον κάθε αριθμό με υπομονή – καλά, κάποτε ήταν μόνο 6 οι αριθμοί εδώ που τα λέμε. Μια φορά τη μέρα θα έπαιρνες κάποιον συμμαθητή που έμεινε πίσω ή πήγε αλλού διακοπές ή τη μαμά αν ήσουν στους παππούδες κι εκείνη δούλευε. Θα έλεγες όλα μαζί τα νέα που είχες, κι αν ξεχνούσες κάτι μπορεί να το μοιραζόσουν στο επόμενο τηλέφωνο ή και ποτέ. Έπειτα θα το έκλεινες και θα ησύχαζες.
- Τα προγράμματα της τηλεόρασης στα περιοδικά
Έψαχνες στις σελίδες να δεις τι θα δείξει η τηλεόραση και πότε. Τις υπόλοιπες δραστηριότητες τις κανόνιζες με βάση αυτό. Και αν έχανες ένα παιδικό ή μια ταινία που ήθελες να δεις, πάει, τέλος – δεν υπήρχε «θα το στριμάρω αύριο».
- Τη δύναμη ενός και μοναδικού κέρματος
Με ένα και μοναδικό κέρμα έπαιρνες μία μπάλα παγωτό ή μια γρανίτα ή ένα καλαμπόκι ή ένα μαλλί της γριάς. Πλούτος, λέμε!
- Ο ύπνος χωρίς air condition
Ίσως ένας ξεχαρβαλωμένος ανεμιστήρας με ήχο ελικοπτέρου (κι όμως τα κατάφερνες να κοιμηθείς τέλεια!) ή ίσως σβηστά τα φώτα κι όλα τα παράθυρα κι οι μπαλκονόπορτες ανοιχτές. Απ’ έξω να ακούγονται τζιτζίκια και το σεντόνι να είναι ελαφρύ και δροσερό.
- Οι κασέτες και τα cd
Στο αυτοκίνητο, στο κάμπινγκ, στην αυλή! Κάποτε έπαιζαν, κάποτε όχι. Κι ήταν όλες φτιαγμένες από ’σένα, μετά από πάρα πολλές ώρες χειμωνιάτικης ραδιοφωνικής ακρόασης που καθόσουν με το δάχτυλο κολλημένο στο REC και ευχόσουν να μην μιλήσει ο παραγωγός πάνω στο ρεφρέν. Άσε που αν το τραγούδι ήταν αγγλικό, δεν μπορούσες να γκουγκλάρεις τους στίχους, οπότε τραγουδούσες στο περίπου με ό,τι καταλάβαινες.
- Οι τηλεφωνικοί κατάλογοι των διακοπών
Ένα τεράστιο κίτρινο βαρύ βιβλίο γεμάτο τηλέφωνα ξενοδοχείων, ενοικιαζόμενων δωματίων, εστιατορίων και ταξιδιωτικών γραφείων. Ψάχνατε με τους γονείς αφού φτάνατε και συνήθως (μιας και ο τουρισμός δεν ήταν τότε αυτό που είναι σήμερα) βρίσκατε ωραιότατα γουστόζικα δωματιάκια και ταβερνάκια by the sea.
- Η μη καταγραφή κάθε στιγμής
Κάποτε όποια ωραία στιγμή ερχόταν, μας έβρισκε απλά εκεί να την απολαμβάνουμε, μας έβρισκε απλά παρόντες. Δεν χρειαζόταν να αποτυπωθεί σε ένα στόρι.
