«Οι δυο σερέτες*»
(τα άνευ λόγου και αιτίας)
Σύνθεση του Μανώλη Χρυσαφάκη ή Φιστιξή. Καμηλιέρικο ζεϊμπέκικο. Φωνογραφήθηκε το 1932. Ερμηνεύουν σε διαλογική μορφή ο Ζαχαρίας Κασιμάτης και ο Αντώνης Νταλγκάς. Ορχήστρα με δύο κιθάρες.
Και αν δεν υπάρχουν σκοτωμοί σε εκατοντάδες ρεμπέτικα. Γυναίκες, χασίσια, ζάρια, λόγοι τιμής, ρουφιανιλίκια, κλεψιμέικα, χορός και ό,τι άλλο μπορεί κανείς να σκεφτεί. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα τραγούδι σκέτη τραγωδία μιας και απουσιάζει παντελώς ο λόγος. Δεν υπάρχει επίδικο, ούτε καν αφορμή. Μάλιστα ο ένας (ο Γιάννης) αποκαλεί τον άλλον (τον Βαγγέλη) «βλάμη» που σημαίνει (αλβανικό Vllam δηλαδή αδελφοποιτοί). Άνευ λόγου πλακώνονται στις μαχαιριές. O ένας πεθαίνει και ο άλλος ξεμπερδεύει… Δέσμιοι του αναπόφευκτου, του γραμμένου να γίνει, της δύναμης που ακόμα και θεούς εξουσιάζει. Κάποιος έγραψε πως μεταφέρει το κλίμα μιας άλλης εποχής. Εγώ πάλι αναρωτιέμαι αν και σήμερα πλακωνόμαστε άνευ αιτίας. Έτσι και αλλιώς έχουμε στο δισάκι μας εμφυλίους, μεγάλης και μικρής κλίμακας. Ξεκινάει μια συζήτηση, κάνει έκαστος μια δήλωση και στην «τρίτη στροφή» τραβάνε τα μαχαίρια και χτυπιόνται στα γερά!
Ας αλληλοσκοτωθουμε αδέρφια, κερδάμε!
Τζούρας είμαι και χαρμάνης,
είμ’ ο Γιάννης του Ψυρρή
δέκα χρόνια δικασμένος
στου Συγγρού την φυλακή –Κι εγώ είμαι ο Βαγγέλης
και μ’ αυτό τι θες να πεις
μές στη Σύρας το Βροντάδο,
σκότωσα ένα δυο, τρεις –Βλάμης, είσαι, ρε Βαγγέλη,
και γι’ αυτά μη συζητάς
ούτε καν σε λογαριάζω
και αν είσ’ εσύ φονιάς –Και μ’ αυτά τι θες, ρε Γιάννη,
μήπως θες να ’ξηγηθείς
αν τολμήσεις και απλώσεις,
στη στιγμή, ρε, θε να χαθείςκαι τραβάνε τα μαχαίρια
και χτυπιόνται στα γερά
και ο Γιάννης ξεμπερδεύει
το Βαγγέλη το φονιάκι έτσι ο Γιάννης ησυχάζει
από τούτον το μπελά
ξανατρώει δέκα χρόνια
στη Στρατώνα, ρε, την Παλιά
Τρία βίντεο λοιπόν:
Εξαιρετική εκτέλεση η πρώτη από το αγαπημένο κανάλι Το άπαν ρεμπέτικο
Kαι εξαιρετική δημιουργία από τους Αντισθένη και τον Μπάμπη Λουκόπουλο. Είχαν την ιδέα να το δραματοποιήσουν κάπου στην Κοκκινιά λίγους μήνες πριν. Δείτε το γιατί αξίζει! Και αν κάποιος του 1932 το είχε χορέψει σε ένα καταγώγιο έτσι θα το χόρευε… Διαβάστε μέχρι και τα σχόλια!
«Γουστάρουμε που γουστάρετε!»
Προσυπογράφω!
και ένα τρίτο γιατί έχει κέφι
*σερέτης: προέρχεται από το τούρκικο siret (δύστροπος). Ο ευέξαπτος, ο καβγατζής, ο έχων τάση για μανούρες. Μάγκες που δούλευαν σαν μπράβοι και προστάτες σε οίκους ανοχής.
