H Γεωργία Δρακάκη αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή Αθηνών και ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στο πρόγραμμα «Δημοσιογραφία και Νέα Μέσα» του ΕΚΠΑ. Βιοπορίζεται ως δημοσιογράφος, συγγραφέας, ραδιοφωνική παραγωγός και τραγουδίστρια, το τελευταίο όταν το λέει η καρδιά της!
Από τις πιο ξεχωριστές πένες της νέας γενιάς με προσωπική γραφή και πάντα με γλώσσα γυμνή, χωρίς να φοβάται τις λέξεις, ακόμα κι όταν αυτές μπορεί να δημιουργήσουν εντάσεις και πιθανές συγκρούσεις. Έντονη προσωπικότητα, κινηματογραφική φιγούρα, θα μπορούσε να ήταν Ισπανίδα ηθοποιός και να δούλευε με τον Almodovar, παθιάζεται με ό,τι καταπιάνεται και τα βγάζει πάντα εις πέρας με το οποιοδήποτε τίμημα. Είναι αυθεντική, όμορφη πολύ, δραστήρια και τολμηρή.
Διατηρεί την πολυδιαβασμένη στήλη Sex Editor στο Andro.gr. Στίχοι της έχουν μελοποιηθεί, διηγήματά της έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογές, ενώ τρία θεατρικά της έργα έχουν ανεβεί σε αθηναϊκές σκηνές. «Ο Τάσος πέθανε» (“Εκδόσεις Κάκτος”, 2024) δεν είναι το πρώτο της βιβλίο, αλλά μοιάζει σα να είναι το πρώτο της. Το έγραψε σα να το τραγουδούσε συνοδεία τρίχορδου μπουζουκιού.
Αν η παιδική σας ηλικία ήταν τραγούδι, ποιο θα ήταν αυτό;
Το τανγκό της Νεφέλης. Αγάπησα ταυτόχρονα την Χαρούλα Αλεξίου και την Λορήνα ΜακΚένιτ. Λατρεμένες της μαμάς μας. Χριστούγεννα στολίζαμε το σπίτι και χορεύαμε μαζί της με τον αδερφό μου ‘’το χρυσό κουρέλι’’.
Ποιο παιδικό τραγούδι ψιθυρίζετε µέχρι σήµερα;
Τη Ρόζα Ροζαλία. Νομίζω το ανακάλυψα και το γνώρισα για τα καλά στα εικοσικάτι μου. Δεν το θεωρώ καν παιδικό. Εγώ είμαι η Ρόζα Ροζαλία κι έχω στ’ αλήθεια σπίτι μου κι ένα τριανταφυλλί γουρουνάκι λούτρινο.
Μπορείτε να θυµηθείτε ποιο βινύλιο ή cd αγοράσατε µε το πρώτο σας χαρτζιλίκι;
Ναι. Το Dangerously in Love της Beyonce. Το 2003 πήγαινα Πέμπτη δημοτικού. Χρόνια που τα θυμάμαι γεμάτα ποπ μουσική, κοριτσίστικες χορογραφίες στην γειτονιά και καλοκαιρινά πάρτυ στα μπαλκόνια με τους συμμαθητές. Η μητέρα μου είχε τις ενστάσεις της, αλλά εγώ αγαπώ και γουστάρω Beyonce μέχρι σήμερα. Είχα πάθει πλάκα όταν την είχα πρωτακούσει παιδάκι του δημοτικού.
Ποιες µουσικές σηµάδεψαν την εφηβεία σας;
Linkin Park, Celine Dion, Πυξ Λαξ, Κατσιμιχαίοι, Ρόδες, Ξύλινα Σπαθιά, Μιχάλης Χατζηγιάννης, μερικά κλασικά ροκ τραγούδια, Tokio Hotel, Γιάννης Κότσιρας, ο πρώτος δίσκος ενός Γάλλου ποπ τραγουδοποιού, του Γκρεγκουάρ, και επίσης, ατάκτως εριμμένα, ποπ-mainstream σουξέ των ετών 2007, 2008, 2009. Από Stavento, μέχρι Timbaland και από Inna μέχρι Τάμτα. Την μουσική της καρδιάς μου, τα λαϊκά και τα ρεμπέτικα, την βρήκα μετά την ενηλικίωσή μου. Ή μάλλον, με βρήκε.
Έχετε κάνει µαθήµατα µουσικής;
Όχι, ποτέ. Στο σχολείο ήμουν στην χορωδία.
Φτιάχνατε κασέτες για φίλους και για να φλερτάρετε ή συνήθως ήσασταν ο αποδέκτης τέτοιων συλλογών;
CD έχω φτιάξει. Και μου έχουν φτιάξει, επίσης. Φτιάχναμε CD για να ακούμε στα πάρτυ, θυμάμαι τον συμμαθητή μου τον Γιάννη τον Ημερίδη που ήταν εξπέρ και σημείωνε με μαύρους, ανεξίτηλους μαρκαδόρους και πολύ ωραία γράμματα τους τίτλους και τους καλλιτέχνες. Compilations δικά μας, ελληνικά, ξένα, χορευτικά, τα πάντα. Θυμάμαι μια φορά είχα φτιάξει για τον πρώτο μου έρωτα ένα σιντάκι με όλα τα τραγούδια μας, αυτά που μου είχε μάθει, αυτά που ακούγαμε παρέα και που παίζαμε με την κιθάρα του.
Συλλέγατε βινύλια ή cd; Τα έχετε κρατήσει;
Μερικά CD έχουν παραμείνει. Ως κορίτσι της γενιάς που στο Internet συμβαίνει η μισή και βάλε ζωή μας, βασίστηκα στα φλασάκια μου, στα αρχεία wav και mp3 στον υπολογιστή μου. Όμως, τα CD της μαμάς που μου χάρισε όταν άφησα οριστικά το πατρικό μου τα έχω ακόμα. Δεν έχω σιντιέρα, δεν έχω τρόπο να τα ακούσω, αλλά τα έχω ως αντικείμενα μνήμης στην βιβλιοθήκη μου-ή, όταν μετακομίζω, στις κούτες μου. Σταθερά.
Υπάρχει µια συναυλία που σας έµεινε αξέχαστη; Θυµάστε την παρέα σας εκεί;
Δεν είμαι συναυλιακό άτομο. Εννοώ ότι προτιμώ τα λάιβ σε κλειστούς χώρους, σε μπουάτ, σε ταβέρνες. Να χτυπά η μουσική στους τοίχους και να κυκλώνεται η ενέργεια σε όλο το μαγαζί περνώντας και από τους ανθρώπους. Όμως, δεν μπορώ να ξεχάσω την συναυλία των Florence and The Machine στο Μιλάνο με την φίλη μου στην Ελένη πριν περίπου δώδεκα χρόνια. Κόσμος, ιαχές, μια ξένη πόλη και η μαγευτική Florence επί του τεράστιου stage.
Αν η εφηβεία σας ήταν τραγούδι, ποιο θα ήταν αυτό;
Το Big girls don’t cry από Fergie.
Όταν ακούτε µουσική λειτουργεί σαν «χαλί» σ’ αυτό που κάνετε ή δίνετε χρόνο και προσοχή µέσα στη µέρα σας αποκλειστικά για µουσική;
Και οι δύο συνθήκες επικρατούν. Όταν ακούω Μαμαγκάκη, Παπαδημητρίου, Ξαρχάκο, Άσιμο, Πλάτωνος, Θεοδωράκη, τους παραδίνομαι. Εγώ είμαι το χαλί κι αυτοί οι συνθέτες με πατάνε. Ως άνθρωπος όμως, όταν μαγειρεύω ένα ωραίο δείπνο, αρωματίζω το χώρο και περνάω το κραγιόν μου στον καθρέφτη αγαπώ να ακούω ένα τυχαίο σαξόφωνο ή Nouvelle Vague ή Cigarettes After Sex, χωρίς να ξέρω καμιά φορά τι λένε οι στίχοι.
Ενηµερωτικό ή µουσικό ραδιόφωνο; Τι ξεχωρίζετε σήµερα;
Δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή, κατά την άποψή μου, τίποτε από τα δύο στην ολοκληρωτική, απόλυτη ποιότητά τους. Με μουσικές λίστες και κομμένο το προσωπικό κριτήριο των παραγωγών και με ειδήσεις παρμένες από το ΑΠΕ και ανέμπνευστους εκφωνητές, δεν βρίσκω κάτι να με αφορά στ’ αλήθεια. Υπάρχουν μεμονωμένες καλές προσπάθειες και υπέροχοι ραδιοφωνατζήδες, παλιότεροι αλλά και νεότεροι. Μα είναι εξαιρέσεις.
Όταν ακούτε ραδιόφωνο ψιθυρίζετε τους στίχους; Ποιο ήταν το τελευταίο τραγούδι που το κάνατε;
Δεν ακούω πολύ ραδιόφωνο. Όταν ακούω μουσική, και ψιθυρίζω και άμα λάχει βροντοφωνάζω! Μου αρέσει να λέω στους ταξιτζήδες να αλλάξουν σταθμό. Μου αρέσουν κάτι σταθμοί με παλιά λαϊκά και ελαφριές παρεμβολές.
Όταν βρίσκεστε µε οικείους σας τραγουδάτε;
Πάντα. Το τραγούδι είναι γλώσσα αγάπης και επικοινωνίας για μένα. Θα μπω στην κουζίνα να φέρω ένα ποτό και θα χώσω ένα ρεφρέν από το τραγούδι που μου έχει κολλήσει σαν τσίχλα στο μυαλό την εκάστοτε περίοδο. Και με αρκετούς από τους φίλους και φίλες μου, τραγουδάμε παρέα.
Μπορείτε να µου αναφέρετε ένα τραγούδι που έχετε συνδέσει µε µία ξεχωριστή στιγµή της ζωής σας;
Η Μπαλάντα του Φοίβου Δεληβοριά από τον δίσκο ANIME είναι ολόκληρη η ιστορία του μεγάλου μου έρωτα. Είχαμε πάει μαζί στην συναυλία στην Τεχνόπολη και δεν το έπαιξε παρά στο τέλος. Με τράβηξε μπροστά και το ακούσαμε ολόκληρο κοιτώντας ο ένας τον άλλον στα μάτια, ψιθυρίζοντάς το δακρυσμένοι. ‘’Θα’ σαι ολόκληρη τα άπαντά μου’’.
Ποια είναι η σχέση σας µε τα νυχτερινά µαγαζιά της Εθνικής; Έχετε πάει; Σας έχουν πάει;
Όχι, ποτέ. Δεν έτυχε. Η σχέση μου είναι από το καλλιτεχνικό και δημοσιογραφικό μετερίζι. Έχω δει έργα, έχω διαβάσει βιβλία σε σχέση με αυτό. Γουστάρω. Νιώθω ότι θα μπορούσα να τραγουδήσω σε ένα τέτοιο μαγαζί. Μαλβινικά, σαφώς.
Όταν βγαίνετε για ποτό ή φαγητό, το είδος της µουσικής που παίζει στο µαγαζί πόσο επηρεάζει την επιλογή σας;
Φυσικά. Δεν μπορώ μεγάλες εντάσεις, δεν αντέχω χάουζ και ηλεκτρονικά πράγματα, δεν αντέχω πολύ μπασοτύμπανο. Όταν βγαίνω, θέλω να μιλήσω, να συναντηθώ, να φλερτάρω. Χρειάζομαι μουσικές ικανές να ταιριάξουν σε αυτό και σίγουρα να μην το υπερκαλύψουν. Είναι άλλη ιστορία να βγαίνω για να ακούσω μια μπάντα ή ένα λαϊκό πρόγραμμα σε ρεμπετάδικο ή μπουζούκια. Εκεί προσηλώνομαι, εκεί αφήνομαι και χάνομαι.
Κάνατε δώρα βινύλια ή cd; Το κάνετε ακόµα;
Η αλήθεια είναι πως όχι. Θα ήθελα να κάνω δώρο ένα βινύλιο σε κάποια ή κάποιον καμιά φορά.
Ποιοι είναι οι αγαπηµένοι σας συνθέτες και στιχουργοί;
Έχω μια ιδιαίτερη, πολύ προσωπική σχέση με τον Μάνο Λοίζο, τον Νικόλα Άσιμο, τη Λίνα Νικολακοπούλου, τη Μαριανίνα Κριεζή, τον Νίκο Παπάζογλου, την Ελεάνα Βραχάλη, τον Χαράλαμπο Τσάντα, τον Γιώργο Ζαμπέτα, τον Βασίλη Τσιτσάνη, τον Άλκη Αλκαίο. Δημιουργοί που δονούν τα μέσα μου, τα τοιχώματα των αρτηριών μου.
Ξεχωρίζετε κάποιον ερµηνευτή; Υπάρχει κάποια φωνή που σας συγκινεί διαχρονικά;
Ο Δημήτρης Μητροπάνος, η Δήμητρα Γαλάνη, η Τάνια Τσανακλίδου, ο Στέλιος Καζαντζίδης, η Ιωάννα Γεωργακοπούλου. Δεν μπορώ να τους ξεπεράσω. Δεν θα μπορέσω ποτέ.
Αν το παρόν σας ήταν τραγούδι, ποιο θα ήταν αυτό;
Προσωπικές Οπτασίες, Κατσιμιχαίοι. Εδώ και έναν χρόνο είναι ‘’το τραγούδι μου’’.
Όταν σκέφτεστε ένα τραγούδι έχετε στο µυαλό σας πρώτα τη µελωδία ή τον στίχο;
Συνήθως τον στίχο. Άνθρωπος της γραφής είμαι πρωτίστως, Και αυτό με κυβερνά πολλές φορές.
Σας κοίµιζε µε νανουρίσµατα η µητέρα σας; Το έχετε κάνει εσείς ποτέ; (σε παιδιά, σε ανίψια)
Η προγιαγιά μου η Πολίτισσα. Το έχω κάνει σε αγαπημένους μου, σε εραστές, σε άντρες. Και ίσως και στον εαυτό μου, καμιά φορά…
Συµπληρώστε µου τη φράση: Μια µέρα χωρίς µουσική είναι…
Σαν ένα καλοκαίρι χωρίς θάλασσα. Γίνεται να υπάρξει, αλλά δεν είναι το ίδιο.
Σας ευχαριστώ πολύ
Γιάννης Κολλιάκος
❋ O τίτλος της στήλης προέρχεται από το «Τραγούδι γενεθλίων» της Μαριανίνας Κριεζή, που μελοποίησε ο Γιάννης Σπανός και το ερμήνευσε η Ελένη Δήµου στον δίσκο της «Προσωπικά» (1988).
