Ο Βασίλης Κορακάκης ανήκει στη νέα και θαυμαστή «σπορά» του ρεμπέτικου

Το Ελληνικό Σχέδιο, γνωστό για την αγάπη του στο ελληνικό τραγούδι, συνεχίζει το έργο του πάνω στην ανάδειξη του χρυσού θησαυρού της ελληνικής μουσικής: του ρεμπέτικου.

Αυτή τη φορά, διοργανώνοντας ένα ρεμπέτικο φεστιβάλ, σε συνεργασία με το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Δύο βραδιές στο ιστορικό θέατρο, αφιερωμένες στους στυλοβάτες του ρεμπέτικου τραγουδιού: τον Γιάννη Παπαϊωάννου, τον Παναγιώτη Τούντα, αλλά και έναν σημαντικό συνεχιστή του ρεμπέτικου, τον Βαγγέλη Κορακάκη. Έχοντας διασώσει τραγούδια του Γιάννη Παπαϊωάννου και του Παναγιώτη Τούντα, το Ελληνικό Σχέδιο, τα παραδίδει σε εξαιρετικούς μουσικούς και τα συστήνει για πρώτη φορά στο κοινό του Πειραιά.

Στις 10 Μαρτίου, παρουσιάζεται ο κύκλος τραγουδιών «Λαϊκή απογευματινή» του Βαγγέλη Κορακάκη με την Βερόνικα Δαβάκη, τον ίδιο και τον ταλαντούχο γιο του Βασίλη Κορακάκη, στο μπουζούκι και το τραγούδι. Πρόκειται για την πλέον πρόσφατη δουλειά ενός συνθέτη που μεγαλουργεί στο σήμερα με πρώτη του ύλη το ρεμπέτικο. Στην συνέχεια, παρουσιάζονται δώδεκα άγνωστα τραγούδια του Γιάννη Παπαϊωάννου που παρέδωσε στο Ελληνικό

Σχέδιο η κόρη του Χρύσα από το αρχείο της. Η ενορχήστρωση έγινε στα πρότυπα του συνθέτη από τον μεγάλο σολίστα, Γρηγόρη Βασίλα και εκτελείται από την ορχήστρα του.

Στις 11 Μαρτίου, απολαμβάνουμε μια ιδιαίτερα πρωτότυπη διασκευή ρεμπέτικων τραγουδιών για δύο άρπες. Το μαγικό αυτό όργανο είναι ταυτόχρονα αρχέγονο όσο και σύγχρονο, ελληνικό και παγκόσμιο.Επίσης, παρουσιάζονται τα άγνωστα, αθησαύριστα τραγούδια του Παναγιώτη Τούντα.

Θέλησα να θέσω έξι ερωτήσεις σε έναν από τους βασικούς συμμετέχοντες των ρεμπέτικων αυτών βραδιών στο Δημοτικό Θέατρο, τον Βασίλη Κορακάκη, γιο του σπουδαίου Βαγγέλη Κορακάκη, ο οποίος έχει βαθιά σχέση με το ρεμπέτικο και από τα γεννοφάσκια του (θέλοντας και μη!), αλλά και ιδιοσυγκρασιακή. Για εκείνον, είναι τρόπος ζωής.

Βασίλη, εάν είχες άλλο επίθετο, άλλη ανατροφή, άλλα ερεθίσματα ποια θα μπορούσε να είναι η σχέση σου με το ρεμπέτικο; Τι έχεις εντοπίσει, βαθιά σου, ότι σε συνδέει μαζί του;

Το ρεμπέτικο τραγούδι είναι τόσο βαθύ και ουσιαστικό που δε σου αφήνει τα περιθώρια να μη συνδεθείς μαζί του με κάποιον τρόπο. Αν έρθεις σε επαφή μαζί του, σε όποια ηλικία και να βρίσκεσαι, πιστεύω πως έχει τη δύναμη να σε στιγματίσει ανεξίτηλα, διότι είναι μια μουσική που κουβαλάει έντονες εικόνες και μυρωδιές. Το ρεμπέτικο τραγούδι είναι ο θεμέλιος λίθος του σύγχρονου λαϊκού πολιτισμού.

Τι ακριβώς θα συμβεί στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά τον Μάρτιο; Ποιος ο ακριβής σου ρόλος σε αυτό το πρότζεκτ;

Θα γίνουν κάποιες παραστάσεις στις οποίες θα παιχτούν ακυκλοφόρητα κομμάτια του Παναγιώτη Τούντα, του Γιάννη Παπαϊωάννου και ρεμπέτικα παιγμένα με δύο άρπες και μια φωνή. Μαζί με αυτές τις παραστάσεις θα γίνει και μια ακόμα η οποία θα έχει να κάνει με έναν σύγχρονο δημιουργό, που τυχαίνει να είναι και πατέρας μου, τον Βαγγέλη Κορακάκη, όπου θα συμμετέχω παίζοντας μπουζούκι.

Τι απαντάς σε κάποια, κάποιον που θα σχολιάσει «μα, τι δουλειά έχει η λύρα με το ρεμπέτικο;» Αυτό, φυσικά, συμβαίνει την δεύτερη μέρα, δεν παίζεις εσύ με λύρα…

Αν δεν το έχεις ακούσει αυτό που συμβαίνει όταν δύο άρπες παίζουν τραγούδια του Μπάτη, του Δελιά, του Μητσάκη και του Τσιτσάνη, δεν μπορείς να φανταστείς ποιο μπορεί να είναι το αποτέλεσμα. Εγώ προσωπικά όταν το άκουσα, έμεινα ενεός! Ήταν κάτι μαγικό. Είναι μια απτή απόδειξη ότι η μουσική δεν έχει στεγανά και όρια. Αξίζει πραγματικά να έρθει σε επαφή ο κόσμος με αυτό.

Υπάρχει σήμερα νέο ρεμπέτικο; Υπάρχουν σήμερα συνθέτες που -χωρίς να τυμβωρυχούν ή να αναμασούν- γράφουν τη σύγχρονη φυσική του εξέλιξη; Εσύ τι λες;

Όχι ρεμπέτικο σήμερα δεν γίνεται να υπάρχει, όπως δεν υπάρχει «αναγέννηση» ή όπως δεν υπάρχει σήμερα «χρυσός αιώνας» του Περικλή. Θέλω να πω ότι με την έννοια ρεμπέτικο, χαρακτηρίσαμε μια εποχή του λαϊκού τραγουδιού, με κάποια συγκεκριμένα εκφραστικά χαρακτηριστικά. Τώρα στο σήμερα, σίγουρα υπάρχει μεγάλη άνθηση του ρεμπέτικου τραγουδιού και συνεχώς και περισσότεροι και νεότεροι οι «πιστοί» του είδους! Είναι επόμενο λοιπόν οι σύγχρονοι δημιουργοί, αν και εφόσον έχουν έρθει σε επαφή με το ρεμπέτικο τραγούδι, να έχουν επηρεαστεί από αυτό. Άρα η σύγχρονη δημιουργία δεν μπορεί να «βαφτιστεί» ρεμπέτικο, αλλά μπορώ να πω μετά βεβαιότητας ότι είναι σαφώς επηρεασμένη από αυτό.

Ας μιλήσουμε λίγο για τον Γιάννη Παπαϊωάννου, την πολύ ξεχωριστή αυτή μορφή, που κατά την άποψή μου δεν θα να αναφέρεται ως εκπρόσωπος της ρεμπέτικης σχολής, αποκλειστικά. Είναι και ένας σημαντικός Έλληνας συνθέτης, γενικά.

Τι να πεις για τον Παπαϊωάννου..; Θα μιλήσω μεταφορικά για να μπορέσω να εκφράσω αυτό που αισθάνομαι για τον μπάρμπα-Γιάννη. Όπως ο Παρθενώνας είναι το σύμβολο της κλασικής αρχαιότητας και αντιπροσωπεύει την πολιτισμική ανωτερότητα των ανθρώπων της εποχής εκείνης, έτσι και ο σύγχρονος πολιτισμός έχει τον δικό του «Παρθενώνα» που δεν είναι άλλος από το Μπουζούκι και το Ρεμπέτικο τραγούδι. Όπως οι κίονες δωρικού ρυθμού στηρίζουν αυτό το αρχιτεκτονικό αριστούργημα έτσι και το Ρεμπέτικο έχει τους δικούς του. Ένας λοιπόν από αυτούς τους κίονες είναι κι ο Γιάννης Παπαϊωάννου! Αυτός και οι όμοιοί του ήταν οι κολώνες που στηρίχτηκε ο σύγχρονος λαϊκός πολιτισμός.

Χρειάζεται το ρεμπέτικο να έρθει στο σήμερα, αλήθεια; Κι αν ναι, με τι τρόπους; Με εκδηλώσεις σαν αυτή; Με μια επιπλέον φροντίδα από το Φεστιβάλ, ίσως; Πώς;

Το ρεμπέτικο, έχει εδώ και χρόνια πάρει έναν δρόμο ξεχωριστό και κάπως αυτόνομο. Ανά 10-20 χρόνια βρίσκεται σε μια διαδικασία αναβίωσης και αναβάπτισης. Το έκανε ο Μπιθικώτσης το ‘60, το έκανε ο Νταλάρας αρχές του ‘70, το έκαναν οι κομπανίες το ‘80… συνεχώς έρχεται στην επιφάνεια όλο πιο φρέσκο και ζωντανό. Στα δικά μας χρόνια τώρα και με την βοήθεια του διαδικτύου έχει πάρει μεγάλη άνθηση με πραγματικά πολύ υλικό. Αυτό συνέβαλε στο να βγουν πολύ σοβαροί μουσικοί και τραγουδιστές που κουβαλάνε πολύ γνώση και μελέτη σε ότι αφορά αυτό το είδος μουσικής. Εκδηλώσεις σαν αυτή, βοηθούν στο να έρχεται σε επαφή με αυτούς τους καλλιτέχνες ένα ευρύτερο κοινό, το οποίο δεν συχνάζει στα μικρά μαγαζιά που παίζεται σήμερα αυτό το είδος και περιμένει να ακούσει τη νέα «σπορά» του ρεμπέτικου.