Πετάω κομφετί από τον πολύ ενθουσιασμό. Σήμερα εγκαινιάζεται μια στήλη που επωάζεται καιρό. Άνοιξα εορτολόγια, κοίταξα με νέα ματιά τις λίστες μου στο Spotify, ξεψάχνισα όλες τις παγκόσμιες μέρες μία μία και έψαξα σημαδιακές ημερομηνίες κάθε είδους. Έκανα λίστες επί λιστών και αντιστοιχίσεις επί αντιστοιχίσεων.
Είμαι προετοιμασμένη κι έτοιμη. Καλώς βρεθήκαμε. Το τραγούδι της ημέρας παίρνει φόρα και θα αρχίσει να προσγειώνεται στην αρχική σας σε ανύποπτο χρόνο. Η ιδέα είναι απλή: κάποιες μέρες και κάποια γεγονότα που θέλουμε να θυμόμαστε, τα συνδέουμε με τραγούδια κι έτσι, γιορτάζουμε –ή πενθούμε– με τον πιο ωραίο τρόπο, με τον πιο αληθινό τρόπο που ξέρουμε (και το κάνουμε έτσι κι αλλιώς)· μουσικά.
Κάποια παιδάκια – Φοίβος Δεληβοριάς
Στίχοι-μουσική-1η ερμηνεία: Φοίβος Δεληβοριάς
Έτος Κυκλοφορίας: 2022
Άλμπουμ: ΑΝΙΜΕ
Ακούγεται το σφύριγμα του Χρύσανθου (αφού πρώτα τον έχω πρήξει για μήνες να μ’ αφήσει να φτιάξω μια μουσική στήλη) και ξεκινάμε με ένα τραγούδι του Φοίβου Δεληβοριά. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνει; Αφού ο Φοίβος είναι αυτός που πρώτος απ’ όλους μάς στρίβει απαλά το κεφάλι προς την κατεύθυνση που πρέπει να κοιτάξουμε. Κι είναι χίλιοι οι λόγοι που αγαπάμε τη μουσική του.
Παγκόσμια ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού σήμερα και θα μιλήσουμε για ένα τραγούδι που το περιμέναμε χρόνια (χωρίς να το ξέρουμε). Αυτό το τραγούδι είναι για όλους μας ανεξαιρέτως. Για το παιδί που αφήσαμε πίσω μας και τους ενήλικους εαυτούς μας. Νομίζω πως θα έπρεπε να ακούγεται σε σχολικές γιορτές, σε σπίτια, σε παιδικά πάρτυ, σε meetings γονέων και δασκάλων, κάθε πρωί στα γραφεία όλης της χώρας και ως ξυπνητήρι στα κινητά Samsung. Είναι εξίσου χρήσιμο για τα θύματα, τους θύτες και τους παρατηρητές του bullying, το οποίο εμφανίζεται σε πολλές μορφές και τα τελευταία χρόνια όλο και πιο συχνά, όλο και πιο έντονα. Και σαν αντίδοτο σ’ αυτήν τη βία, έρχεται η αρμονία, η ομορφιά της ποίησης, τα ακόρντα της κιθάρας του Φοίβου. Για μας, για τις αρετές μας και τα στραβά μας, για τα σύμπαντα που είναι ο καθένας μας…
Κάποια παιδάκια είναι υπερκινητικά
Κάποια είν’ απρόσεκτα και παρορμητικά
Τα γράμματα μπερδεύουν και τις συλλαβές
Κι αφήνουνε στη μέση τις κατασκευές
Κάποια παιδάκια αναπτύσσονται αργά
Άλλα δεν τρώνε, άλλα μιλάν πολύ σιγά
Άλλα γυρνάν απ’ το σχολείο και λένε ψέματα
Και άλλα τα’ χουν καταστρέψει τα παινέματα
Όλα όμως κάποτε μετριούνται με τους άλλους
Όλα μια μέρα προσποιούνται τους μεγάλους
Όλα ελπίζουνε πως θα’ ρθει αυτός ο άγνωστος
Από τη χώρα που κανείς δεν είναι άρρωστος
Ναι, όλα κάποτε μαθαίνουν για το αντάλλαγμα
Δίνουνε το ‘να για να πάρουν το άλλο πράγμα
Δίνουν τα σώματα και τα ελαττώματά τους
Για να αποκτήσουνε οσμή τα χρήματά τους
Δίνουν τα σώματα και τα ελαττώματά τους
Για να τελειώσει κάποιος τα μαθήματά τους
Χωρίς να μας το ζητάει άμεσα, το τρυφερό αυτό ποίημα, μας ωθεί να αγκαλιάσουμε, να φροντίσουμε να προστατέψουμε τη διαφορετικότητα, γιατί όλα τα παιδάκια (εμείς δηλαδή, σε όλες μας τις εκδοχές, τις ηλικίες, σε όλες μας τις ζωές) είναι διαφορετικά. Στραπατσαρισμένοι είμαστε. Και ταυτόχρονα όμορφοι και ασήμαντοι και σημαντικοί. Όλοι θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουμε την ίδια παράλογη και σκληρή ενηλικίωση. Αφού θα το κάνουμε που θα το κάνουμε, ας είμαστε μαζί.
Όταν κυκλοφόρησε το ANIME (το 8ο κατά σειράν studio album του Φοίβου Δεληβοριά και ίσως το σημαντικότερο –αλλά ποια είμαι εγώ να το πω αυτό;–), το συζητήσαμε με τους φίλους μου για ώρες, για μέρες. Το απόσταγμα κάθε κουβέντας ήταν το πόσο τυχεροί είμαστε να ζούμε την ίδια εποχή με τον Φοίβο, να έχουμε τη χαρά να τον γνωρίζουμε λιγάκι και να τον ακούμε. Κι ακόμα το συζητάμε. Στο ANIME το τόσο σύγχρονο, το τόσο δικό μας, τόσο μετά-κόβιντ, τόσο Ελλάδα 2022, στο ANIME του Μόνο Ψέματα, του Λωτοφάγου, της Άγριας Ορχιδέας και της Ελένης Τοπαλούδη μαλάκωσαν και λύθηκαν οι κόμποι μας. Ναι, αυτό κάνει ο Φοίβος, μας θυμίζει το «μαζί»…
Όλα όμως κάποτε θα ξαναπροσπαθήσουν
Να βρούνε κάποιον που θ’ ακούσει όταν μιλήσουν
Να βρούνε κάποιον μ’ ένα σώμα σαν ανάμνηση
Να βγάλουν έξω το κεφάλι από τη βάφτιση
Κάποια μπορεί ποτέ να μην κοιτάξουν πάνω
Κάποια θα μείνουν μαύρα πλήκτρα σ’ ένα πιάνο
Μα κάποια λίγα πίσω απ’ τη ρωγμή του κάλλους
Θα δούνε μέσα τους κι εκεί θα βρουν τους άλλους
Μέσα σ’ αυτήν την σκληρή ζωή, μέσα σ’ αυτήν τη φρουτοσαλάτα Αθήνα, το ANIME ήταν και είναι μια σανίδα σωτηρίας για όσους έχουμε ανάγκη τη συγκίνηση και την αλήθεια. Πες τα ρε Φοίβο.
