Μια Γυναίκα στη Σέντρα

Την Αλεξία Τσινιάρου την γνώρισα σε ένα θέατρο, αλλά έμαθα γρήγορα ότι διέπρεπε στα γήπεδα. Μεγάλωσε στην Κατερίνη, ξεκίνησε ως σέντερ φορ και κατέληξε να παίζει μπακ χαφ και αριστερό μπακ.

Έπαιξε στον «Βατανιακό», στη συνέχεια στις Ακαδημίες του Ολυμπιακού, στις «Πιερίδες Μούσες», ενώ όταν ήρθε Αθήνα για να σπουδάσει Φυσικοθεραπεία (την άλλη μεγάλη της αγάπη) συνέχισε στον Α.Ο. Πειραιά, στη Λαμία, στον Φοίνικα Αγίας Σοφίας και στην Α.Ε. Καλαμακίου-Αλίμου. Εξαιτίας ενός τραυματισμού, σταμάτησε να παίζει και βρέθηκε να ασκεί τη φυσικοθεραπεία στις ακαδημίες του Ατρομήτου και πλέον σε ιδιωτικό θεραπευτήριο. Θα την βρείτε και στο Instagram με βίντεο για τη σωματική άσκηση και ευεξία. Ίσως και να γυρίσει στα γήπεδα που τόσο της λείπουν. Ποιος ξέρει;

Πώς μπήκε το ποδόσφαιρο στη ζωή σου;

Νομίζω οφείλεται στον αδερφό μου, τον Σάκη. Όταν ήμουν μικρή ασχολιόταν πάρα πολύ μαζί μου, αλλά φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση να παίξει μαζί μου κούκλες, για παράδειγμα! Επομένως, το ποδόσφαιρο ήταν μονόδρομος. Εκείνα τα παιχνίδια ήταν η πρώτη μύηση, αφού και κόλπα μου έμαθε και τους κανόνες. Ήμουν κι εγώ δραστήρια, δεν μου άρεσε να μένω μέσα στο σπίτι. Τότε έκανα ενόργανη και μπαλέτο! Το ποδόσφαιρο το κρατούσα για τα διαλείμματα στο σχολείο. Άκουγα όμως καλά σχόλια από τον γυμναστή κι έτσι, από το μπαλέτο και την ενόργανη βρέθηκα στα γήπεδα.

Οι γονείς σου πώς αντέδρασαν;

Κοίτα, η μαμά μου φοβήθηκε ότι θα στραβώσουν τα πόδια μου. Η αδερφή μου έλεγε ότι θα γίνω «αγοροκόριτσο». Ο μπαμπάς μου από την άλλη είχε έναν φόβο. Προσπαθούσε να με προειδοποιήσει ότι είναι σκληρό άθλημα, ότι έχει και τραυματισμούς και βία. Μου έλεγε ότι είναι βαρύ για μια κοπέλα, αφού θα έπαιζα με αγόρια.

Δεν υπήρχε ομάδα για κορίτσια στην Κατερίνη;

Υπήρχε μία γυναικεία ομάδα τότε. Αλλά ήταν μεγάλα τα κορίτσια, δεν μπορούσες να παίξεις, αν ήσουν παιδί. Έπρεπε να είσαι ή πάνω από 12 ή πάνω από 15 χρονών. Εγώ ξεκίνησα στα 10. Όταν ήρθε η ηλικία μου να φύγω και να παίξω με τις κοπέλες, ο μπαμπάς μου δεν ήθελε, γιατί όσο έπαιζα με αγόρια υπήρχε μεγάλος ανταγωνισμός και γινόμουν καλύτερη.

Έπαιξες επαγγελματικά λοιπόν.

Ναι, αλλά κατά την άποψή μου δεν υπάρχει επαγγελματικό γυναικείο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα. Τι εννοώ με αυτό. Ναι, υπάρχει και στο γυναικείο ποδόσφαιρο η Α’, η Β’ και η Γ’ Εθνική που ήμουν κι εγώ, αλλά ούτε το επίπεδο, ούτε οι συνθήκες κάτω από τις οποίες διεξάγονται οι αγώνες γυναικείου ποδοσφαίρου είναι ίδιες με αυτές του αντρικού. Όταν μέσα σε μία σεζόν, έχεις να παίξεις 6-8 αγώνες, όταν δεν πληρώνεσαι από αυτό, αντίθετα βάζεις και από την τσέπη σου (από τα ρούχα και τα εισιτήρια, μέχρι την αμοιβή του φυσικοθεραπευτή), μόνο επαγγελματικό δεν μπορείς να το χαρακτηρίσεις. Δεν υπάρχουν καν χορηγίες. Αυτό γίνεται κουραστικό κάποια στιγμή. Κι όταν έπαθα ένα σοβαρό τραυματισμό και άργησα να επανέλθω, είπα να ασχοληθώ πιο σοβαρά με τη φυσικοθεραπεία.

Αν οι συνθήκες ήταν διαφορετικές θα το συνέχιζες για όσο σε έπαιρνε ηλικιακά;

Σίγουρα. Μου λείπει πάρα πολύ. Όταν βλέπω στην τηλεόραση αγώνα, με πιάνει νοσταλγία. Όμως ο αθλητισμός απαιτεί θυσίες. Πώς συνδυάζεται με μια δουλειά; Δεν είναι πάντα εφικτό να τα κάνεις όλα μαζί. Ίσως σταματούσα, όταν θα έκανα οικογένεια. Αλλά πολλές γυναίκες το συνδύαζαν. Στα αποδυτήρια θυμάμαι να φέρνουν πολλές φορές και τα παιδιά. Αξιοθαύμαστο.

Στο εξωτερικό είναι πιο ανεπτυγμένο το γυναικείο ποδόσφαιρο;

Ασυζητητί. Εμείς είμαστε πολύ πίσω. Ας βάλουν όλες τις κατηγορίες του γυναικείου ποδοσφαίρου στο στοίχημα, να δεις τι έχει να γίνει!

Πώς αντιμετώπιζαν οι άντρες που βγαίνατε ραντεβού ή ήσασταν μαζί το γεγονός ότι έπαιζες ποδόσφαιρο;

Γενικώς, φαινόταν περίεργο. Τους έκανε εντύπωση. Κάποιοι σνόμπαραν, κάποιοι ενθουσιάζονταν γιατί τους φαινόταν πολύ διαφορετικό. Καλά, υπήρχαν και κάποιοι που αναρωτιούνταν αν είμαι ομοφυλόφιλη! Με τούτα και με κείνα, δεν ήταν το πρώτο πράγμα που έλεγα για μένα. Πάντως, με όσους ήμουν μαζί, τους άρεσε. Έρχονταν και σε αγώνες, αλλά ντρεπόμουν, το απέφευγα.

Και μέσα στην ομάδα;

Τα ίδια! Όταν έπαιζα με τα αγόρια, υπήρχαν κάποια παιδιά που με έβλεπαν ανταγωνιστικά. Βέβαια, ήμασταν σε μικρή ηλικία. Αλλά έβγαζαν κόμπλεξ. Γιατί ένα κορίτσι να παίζει ποδόσφαιρο, ενώ είναι αντρικό άθλημα; Είχα σκληρά μαρκαρίσματα, άτοπα φάουλ και διάφορα άλλα. Μέχρι και τα «αστέρια» της ομάδας κομπλεξάρονταν. Δε δέχονταν ότι ένα κορίτσι μπορεί να είναι καλό σε κάτι που κάνουν τ’ αγόρια. Όμως, υπήρχαν κι άλλοι που δεν είχαν πρόβλημα.

Παθιαζόσουν όταν έβλεπες ή βλέπεις ματς;

Πλάκα κάνεις; Εννοείται. Ειδικά παλιά γινόταν χαμός. Θυμάμαι τον πατέρα μου μέχρι και ν’ ανοίγει σαμπάνιες! Κι έχουμε πάει και πολύ γήπεδο μαζί.

Την ώρα που έπαιζες;

Άσ’ το! Και έβριζα και εκνευριζόμουν και τσαμπουκαλευόμουν. Εμένα μου γυρνούσε το μυαλό με το πρώτο φάουλ. Τρελαινόμουν. Λες και δεν έβλεπα μπροστά μου. Με διαιτητές δεν έχω τσακωθεί τόσο πολύ, αλλά με αντίπαλες ναι. Στο μεταξύ, είμαι κοντούλα, με λεπτή φωνή, ο μπαμπάς μου είναι παπάς, δεν μου το είχε κανείς!

Τι θεωρείς ότι κάνει κάποιον καλό παίκτη στο ποδόσφαιρο;

Πρώτον, να μπορεί το σώμα να ακολουθήσει αυτό που δίνει εντολή το μυαλό. Νομίζω ότι οι δυνατοί παίκτες είναι αυτοί που παίζουν έξυπνη μπάλα. Εξίσου σημαντικό για μένα είναι η ψυχή. Αυτή η θέληση, αυτό το πείσμα να κοιτάζεις μόνο τη νίκη και τίποτα άλλο. Το ποδόσφαιρο είναι μάχη στη μάχη. Διεκδίκηση στη διεκδίκηση.

Ποιος ήταν ο καλύτερός σου αγώνας;

Δύο αγώνες με τον αγαπημένο μου προπονητή, τον Τάσο Φλέγγα. Αγαπημένος γιατί ήταν πρώτα άνθρωπος και μετά προπονητής. Τον είχα σε δύο ομάδες. Ήταν, λοιπόν, ένα παιχνίδι στη Ρόδο στο οποίο μου είπε ότι ήμουν συγκινητική. Εκείνη τη μέρα, πήρα και από την αντίπαλη ομάδα (παίκτριες και θεατές) συγχαρητήρια. Θυμάμαι κι άλλον έναν, στο Ηράκλειο με τον Εργοτέλη, όπου επίσης άκουσα τη λέξη «διαστημική» και είχα πάλι την αποδοχή από τους αντιπάλους. Και όλοι οι αγώνες στους οποίους είχα στην κερκίδα τους δικούς μου ανθρώπους. Ειδικά τα ανίψια μου!

Τι σε έμαθε το ποδόσφαιρο για τη ζωή;

Μέσα από το ποδόσφαιρο δούλεψα πολύ τη μαχητικότητά μου, την αυτοπεποίθησή μου. Έμαθα ότι στη ζωή υπάρχουν αγώνες που πρέπει να τους δώσεις και να μην παραιτηθείς. Και ακόμη και να μην φέρεις τη νίκη, πρέπει να συνεχίσεις να προσπαθείς γι’ αυτό που θέλεις. Είδα βέβαια και άσχημες πλευρές. Έμαθα, όμως, τι σημαίνει ομαδικότητα, αλληλεγγύη, στήριξη. Κρατάω τα καλά και τις μεγάλες συγκινήσεις στο γήπεδο. Ο αθλητισμός –γενικά, όχι μόνο το ποδόσφαιρο– τα καλλιεργεί σε όλα αυτά. Και όλα τα παιδιά καλό είναι να ξεκινούν από νωρίς ένα άθλημα. Και για το σώμα και για την ψυχή.