Το 1996, σ’ ένα μηνιαίο μουσικό περιοδικό, υπήρξε ένα άρθρο, μ’ ένα κείμενο από την αρχή μέχρι το τέλος υβριστικό για μένα και με εξαιρετικά χυδαίους χαρακτηρισμούς για τους στίχους μου, από την συντάκτρια του άρθρου. Δεν ήταν μέσα στις στήλες της μουσικοκριτικής, αλλά στην πρώτη σελίδα, σε εμφανέστατο κεντρικό σημείο, ώστε να μην ξεφύγει από κανέναν αναγνώστη. Γράφτηκε ακριβώς για να με θίξει. Φυσικά εισέπραξα ένα καραμπινάτο σοκ, που μετατράπηκε σε μεγάλη στενοχώρια.
Τον Μάιο της ίδιας χρονιάς, ένα άλλο κείμενο απάντηση στο προηγούμενο, στην εφημερίδα ‘Τα ΝΕΑ’, κατάφερε να μετατρέψει την στενοχώρια μου, σε χαμόγελο.
Σαν να έβαζε τα πράγματα στη θέση τους. Ότι άλλο η κριτική μιας δισκογραφικής δουλειάς και άλλο η προσβλητική συμπεριφορά απέναντι σ’ έναν δημιουργό και το έργο του.
Αυτό λοιπόν το λυτρωτικό για μένα κείμενο, το έγραψε ένα λαμπρό αστέρι της ποίησης, του στίχου, της συγγραφής, της δημοσιογραφίας και πλήθος άλλων δημιουργικών ικανοτήτων.
Η Μαριανίνα Κριεζή. Στο ίδιο κείμενο, υπερασπιζόταν, επίσης με σθένος, τον Μάνο Ελευθερίου και τον Παντελή Θαλασσινό.
Προφανώς είχαν πέσει κι αυτοί στην δυσμένεια του ίδιου προσώπου. Ζήτησα αμέσως το τηλέφωνό της από τον φίλο μου τον Γιώργο Παπαστεφάνου, για να την ευχαριστήσω.
Μου το έδωσε αφού την χαρακτήρισε νεράιδα!!
Της τηλεφώνησα κι από την αρχή μου το ξέκοψε «Τέρμα τα ευχαριστώ. Τα αυτονόητα δεν θέλουν ευχαριστίες».
Με τίμησε με τη φιλία της. Πολύ γρήγορα κατάλαβα πως μέσα σ ’αυτή την εύθραυστη φιγούρα, κατοικούσε ένα πεντακάθαρο υγιές μυαλό. Πως μέσα σ ’αυτό το τρυφερό μελαγχολικό βλέμμα, υπήρχε δύναμη και αποφασιστικότητα στα θέματα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Αλήθεια τί να πρωτοθυμηθεί κανείς από το σπουδαίο έργο της;
Να θυμηθώ την Λιλιπούπολη;
Μια δουλειά στα όρια του θρύλου. Μια δουλειά αναλλοίωτη στο χρόνο που ξεκίνησε για παιδιά και ξετρέλανε τους μεγάλους.
Την πολύτιμη δισκογραφία της;
Που με τον στίχο της απέδειξε, ότι ο απλός λόγος, χωρίς στολίδια, μπορεί να κάνει την κουρασμένη καθημερινότητα, ένα αστραφτερό τραγούδι.
Την συνεργασία της με τον Μάνο Χατζηδάκι στο μυθικό τρίτο πρόγραμμα;
Φυσικά δεν μπορώ να παραλείψω το γεγονός της δημιουργικής συνάντησης της Μαριανίνας με τον γίγαντα της ελληνικής διανόησης Γιώργο Σεφέρη.
Σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών, του έστειλε με το θράσος της ανυπότακτης εφηβείας, το πρώτο της ποιητικό βιβλίο ‘Σχήματα και ρυθμοί ’,στο Λονδίνο όπου υπηρετούσε ως Πρέσβης της Ελλάδας.
Της απάντησε αμέσως κι από ότι καταλαβαίνει κανείς διαβάζοντας την αλληλογραφία τους που κράτησε αρκετούς μήνες, ο Σεφέρης εντυπωσιάστηκε από τον ουσιαστικό, ώριμο και ελεύθερο ποιητικό της λόγο γράφοντάς της πάντα, σαν ποιητής προς ποιητή.
Κάποια στιγμή της έστειλε ένα βιβλίο ενός Άγγλου ποιητή, του Edward Lear και απ ’ότι φαίνεται με την ανταλλαγή σκέψεων με τον Σεφέρη και από την ανάγνωση αυτού του βιβλίου, επηρεάστηκε και μας χάρισε την Λιλιπούπολη!
Πόσα μερόνυχτα χάλασε στη ζωή της,
πόσο μελάνι ξόδεψε σ’όλο το έργο της,
για να πει τις Μεγάλες Αλήθειες..
Ώρες θα μπορούσαμε να μιλάμε για το ακριβό αποτύπωμα του χαρισματικού αυτού πλάσματος. Μόλις συμπληρώθηκαν τέσσερα χρόνια απουσίας της από το ομιχλώδες τοπίο του κόσμου.
Πολλοί είναι εκείνοι που δεν πιστεύουν στην ύπαρξη των αγγέλων. Εμείς όμως ξέρουμε ότι υπάρχει σίγουρα ένας άγγελος και μάλιστα με ονοματεπώνυμο: ΜΑΡΙΑΝΙΝΑ ΚΡΙΕΖΗ.
Φίλιππος Γράψας
Στιχουργός
