Σε αυτή την πρώτη του συλλογή μικροδιηγημάτων, ο Γιώργος Μουρατίδης παρουσιάζει και μας παρουσιάζεται με 48 σύντομες ιστορίες γεμάτες σουρεαλισμό, χιούμορ και μια καυστικότητα που κινείται υποδόρια, αλλά φανερά, σε όλα τα κείμενα και κρατάει τον αναγνώστη σε θέση και κατάσταση νοητικής εγρήγορσης.
Ο Γιώργος Μουρατίδης δεν έχει σκοπό να συγκινήσει (ευτυχώς!), άλλωστε δεν υπάρχει τίποτα πιο εύκολο από το να προκαλέσεις τη συγκίνηση και ο Γιώργος Μουρατίδης φαίνεται πως δεν αρέσκεται στα εύκολα. Ο σκοπός του είναι να προκαλέσει τη σκέψη, που -όπως και να το κάνουμε- δύσκολα ξεσηκώνεται και ακόμη δυσκολότερα μπαίνει σε μονοπάτια που δεν τα είχε συνηθίσει.
Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε αυτά τα 48 μικροδιηγήματα με 48 καρφιά που μπήγονται βαθιά και σπάνε τη μονότονη συνέχεια ισάριθμων άχρωμων και βαρετών τοίχων ή με 48 γροθιές που χτυπούν τη διανοητική μας βόλεψη, όχι επώδυνα, αλλά αποτελεσματικά.
Οι αφηγήσεις του αποτυπώνουν την καθημερινή παράνοια, τη μοναξιά, την απώλεια ελέγχου, πασπαλισμένες με πικάντικες δόσεις απολαυστικού μαύρου χιούμορ. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ξεφεύγουν από την πραγματικότητα, χωρίς όμως να την εγκαταλείπουν: το ασυνήθιστο εισβάλλει σε μια καθημερινή σκηνή και την ανατρέπει. Τα περιστατικά που λαμβάνουν χώρα είναι μεν σουρεαλιστικά, όμως πίσω από αυτά υποφώσκουν συμβολισμοί: το δίχτυ που σε καταπίνει υποδηλώνει μια αίσθηση πνιγμού, ασφυξίας. Οι πάπιες, το σκάκι, οι χιονονιφάδες είναι περιγραφές μιας πραγματικότητας που η ίδια ακυρώνει τους κανόνες της όταν αυτοί γίνονται δεσμά.
Το μικρό μέγεθος, βέβαια, δεν στερεί τη δραματικότητα. Κάθε αφήγηση μοιάζει με σκηνή θεατρικού έργου, όπου η σύγκρουση αναδύεται ακαριαία και η επίλυση είναι σαρκαστική ή ανατρεπτική. Είναι σαν θεατρικά μονόπρακτα χωρίς ανάγκη σκηνικών, μόνο ιδέες και πράξεις.
Το βιβλίο του Γιώργου Μουρατίδη μπορεί να τιτλοφορείται «Μαύρο τσάι», όμως τα αφηγήματά του καταναλώνονται όχι σαν τσάι, αλλά σαν μικρά δυνατά σφηνάκια που σου καίνε τα σωθικά. Είναι αιχμηρά, τσουχτερά και ξεσηκωτικά, όπως οτιδήποτε σε ταρακουνάει και δεν σε αφήνει να επαναπαυτείς στα τετριμμένα, τα συνηθισμένα και τα μυριοειπωμένα.
Υπάρχει όμως ένα μειονέκτημα στο βιβλίο και αυτό πρέπει να το αναφέρουμε: τα μικροδιηγήματα είναι μόνο 48. Η σκέψη αρέσκεται σε αυτή την νοητική διέγερση που προκαλούν και δυσκολεύεται μετά να ξαναγυρίσει στη ραστώνη. Διαβάζεις και δεν θέλεις να τελειώσει. Θέλεις να σκεφτείς, να ξεψαχνίσεις τους συμβολισμούς, να τους τοποθετήσεις μπροστά στον καθρέφτη των δικών σου προσωπικών εμπειριών. Ίσως όμως να το έκανε επίτηδες και να σταμάτησε στο 48, για να μας κάνει να περιμένουμε με ανυπομονησία το επόμενο βιβλίο του.
H Αγγελική Κώστα είναι απόφοιτος του Αμερικανικού Κολλεγίου «ΑΝΑΤΟΛΙΑ» και πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής Ιωαννίνων. Εργάζεται ως Φιλόλογος στη Θεσσαλονίκη. Έχει εκδόσει τις ποιητικές συλλογές «Ανατροπή» και «Δελτία ταυτοτήτων» (εκδόσεις Ζήτη) και τα μυθιστορήματα «Το κραγιόν στο συρτάρι», «Τα χρόνια των ανέμων» (εκδόσεις Καστανιώτη) και «Μπλε Άμμος» (εκδόσεις Άνω Τελεία). Έχει τιμηθεί για την ποίησή της με τον Α΄ Έπαινο από την Ένωση Συγγραφέων Λογοτεχνών Ευρώπης και με το Β’ βραβείο από τη Διεθνή Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών.
Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ.
