Αυτή η συνέντευξη δεν έπρεπε να γίνει στο late boomerίστικο «Η Πόλη Ζει», αλλά στο authentic millennial «σούπερ Κατερίνα» γιατί μόνο έτσι θα ήμασταν συνεπείς απέναντι στους εαυτούς μας. Ναι, με τη Βάσια Ατταριαν γνωριστήκαμε σε ένα θρανίο και γίναμε φίλες λόγω μιας πίτσας Hut. Ούτε η πίτσα Hut υπάρχει πια στη χώρα, ούτε η σούπερ Κατερίνα. Τα 90’s έφυγαν ανεπιστρεπτί κι ας παίζει ακόμη η «Ντόλτσε Bίτα» σε επανάληψη.
Όμως η Βάσια ανήκει στη γενιά στων millennials, μεγάλωσε σε αυτήν τη δεκαετία των 90’s και, ακολουθώντας τα χνάρια του Κωνσταντίνου Μαρκορά, σκηνοθετεί και μετράει ήδη πολλές σημαντικές συνεργασίες τόσο σε θεατρικές παραστάσεις, όσο και σε κινηματογραφικές ταινίες. Πριν δέκα χρόνια, μαζί με τη Μυρτώ Μακρίδη και τον Δημήτρη Τάσαινα δημιούργησαν την ομάδα ντουθ (ακόμη θυμάμαι την πρώτη τους παράσταση κάθε που τρώω πατάτες τηγανιτές – ξέρουν εκείνοι). Σε αυτά τα δέκα χρόνια, η ομάδα ντουθ συνάντησε κι άλλους με κοινό όραμα και, πέρα από μια θεατρική ομάδα, δημιούργησαν μια παρέα που πολύ θέλεις να αποτελείς μέρος της. Όχι, δεν υπερβάλλω. Αρκεί να δεις τη νέα τους παράσταση που ανεβαίνει στο θέατρο 104 με τίτλο Nostalgia Generation. Όχι ακριβώς παράσταση. Μάλλον μια performance για τη γενιά των millennials.
Ως άλλοι απόγονοι των πρωταγωνιστών της Οικογένειας Τενενμπάουμ του Wes Anderson, οι ήρωες αυτής της ιδιότυπης παράστασης πάσχουν από το ίδιο αφόρητο και εθιστικό συναίσθημα της νοσταλγίας. Κατά τη διάρκεια μιας μετακόμισης, μια παρέα μπαίνει στην αποθήκη και ανάμεσα σε σακούλες σκουπιδιών, τηλεοράσεις, CD και κασέτες χορεύουν, τραγουδάνε, πίνουν στο μπαρ, γυρίζουν βίντεο κλιπ και προσπαθούν να προσαρμοστούν στο καινούργιο.
Η Βάσια Ατταριάν σκηνοθετεί και οι Ευδοξία Ανδρουλιδάκη, Ειρήνη Γεωργαλάκη, Ρωμανός Καλοκύρης, Μυρτώ Μακρίδη, Προμηθέας Nerattini-Δοκιμάκης, Ιωάννα Ραμπαούνη, Σεραφείμ Ράδης, Δημήτρης Τάσαινας, Μαρία Φιλίνη και Κατερίνα Μαυρογεώργη παίζουν ή απλά μετακομίζουν, όσο -αναπόδραστα- είναι millennials και άρα ανήκουν στη γενιά της νοσταλγίας.
Φυσικά τη ρώτησα πώς ξεκίνησε η ιδέα γιατί όντως δεν ήξερα: «H ιδέα ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2021. Σε μια πρόβα, όταν ειδα τυχαία μερικούς 35άρηδες να κάνουν ζέσταμα με 90’s τραγούδια (με τον Δημήτρη Τάσαινα να τα παίζει live), με μερικές φωτογραφίες αυτής της παρέας που είναι και επι σκηνής σε vintage μαγαζιά, με vintage ρούχα – και σκέφτηκα να τη η γενιά της νοσταλγίας! Είναι οι φίλοι και οι φίλες μου!» Τι χαρακτηριστικά έχει επιτέλους αυτή η γενιά; Ποια είναι στ’αλήθεια αυτή η γενιά; «Aυτή η κατηγοριοποίηση είναι χρήσιμη και ενδιαφέρουσα αλλά δεν μπορώ να απαντήσω για μια ολόκληρη γενιά. Μπορώ να απαντήσω για μένα που ανήκω σε αυτή τη γενιά. Μεγάλωσα με άλλες τεχνολογικές εικόνες και άλλες κοινωνικές και οικονομικές αντιλήψεις. Στα τέλη της δεκαετίας του 2000 είχαν όλα αλλάξει. Αυτό προκαλεί –όπως λένε– ένα αίσθημα ότι η εποχή με ξεπέρασε και νοσταλγώ τις εικόνες, τις μουσικές, τις μόδες της παιδικής κι εφηβικής μου ηλικίας πολύ νωρίς. Κι όλες αυτές οι εικόνες γίνονται ξανά της μόδας. Γίνονται revivals, sequels, ρούχα στα μαγαζιά, remixes».
Πράγματι, αν κάτσεις και σκεφτείς τι συζητήσεις γίνονται μεταξύ των millennials, νιώθεις κάπως ότι ακροβατείς ανάμεσα στο παρελθόν και σε ένα παρόν που γουστάρει να αγκαλιάζει το παρελθόν, γιατί αν δεν το κάνει, θα πάθει κρίση ταυτότητας. Η performance που παρακολούθησα ακροβάτησε και ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν, και ανάμεσα στη σοβαρότητα και το χιούμορ. Ακριβώς όπως η γενιά της νοσταλγίας. Δεν ήταν παράσταση, ήταν μια εικόνα που έδινε στο πιάτο τον σουρεαλιστικό ρεαλισμό της ζωής των millennials. Οι ήρωες λίγο πλήττουν, λίγο έχουν μια αμηχανία, μία κάποια εμμονούλα ο καθένας που σχετίζεται φυσικά με το γεγονός ότι η γενιά αυτή κουράστηκε λίγο πρόωρα. Τους ήρωες αυτούς θα τους βρεις και στη δική σου μετακόμιση. Αλλά αλήθεια τι είναι για τη Βάσια μια μετακόμιση; Γιατί για μένα είναι ένας εφιάλτης – κάτι που επίσης συνέβαινε και σε κάποιον από τους ήρωες: «Με τα πρόσωπα που βλέπετε στην παράσταση έχω κάνει πολλές μετακομίσεις. Έχουμε κουβαλήσει κούτες, έχουμε μαζέψει σπίτια, αμπαλάρει γυαλικά, έχουμε συναρμολογήσει έπιπλα του ΙΚΕΑ αποτυχημένα, έχουμε πετάξει πράγματα, έχουμε κάνει μετακομίσεις λόγω πένθους, λόγω ενοικίου, λόγω αλλαγής φάσης. Μαζευόμασταν σε βάρδιες και κάναμε δουλειές, παραγγέλναμε φαγητά, βάζαμε μουσικές. Μετακόμιση σημαίνει: κάτι πρέπει να αλλάξει και οφείλεις να σηκώσεις τα μανίκια και να το κάνεις. Ο μόνος τρόπος που ξέρω να το κάνεις και να πετύχει είναι αν είσαι μαζί με τους φίλους και τις φίλες σου. Δεν υπάρχει άλλος». Είναι άραγε η πραγματικότητα αρκούντως ρεαλιστικά σουρρεαλιστική όσο και η performance; «Όχι για μένα δεν είναι, είναι πληκτική κι αφόρητη ασχέτως γενιάς. Αλλά μπορεί να γίνει φοβερά σουρρεάλ και αστεία και γοητευτική αν κάνεις μετακομίσεις, ταξίδια, κοπές πίτας και αν κάνεις θέατρο, αν μοιράζεσαι μηνύματα, σκέψεις, ανοησίες, πένθη, απώλειες, αλλαγές με τις και τους Μυρτώ, Δημήτρη, Ιωάννα, Μαρία, Προμηθέα, Κατερίνα, Σεραφείμ, Ρωμανό, Ειρήνη, Έλενα, Αλεξία, Ευτυχία, Ευδοξία, Νίκο, Αλεξάνδρα κ.λπ. Τότε είναι φοβερά σουρεάλ και αξίζει να παραμένεις στο παρόν».
Μέσα σε όλες τις διαφορετικές προσεγγίσεις, η performance σου έδινε την εντύπωση ότι έρρεε όχι ανάλογα με το «στόρυ» και τις ιστορίες που έπρεπε να ειπωθούν, αλλά ανάλογα με τη συνθήκη, τη διάθεση των ηθοποιών, τη διάθεση των θεατών – πράγμα που είναι σχεδόν αδύνατον να συμβαίνει. Πώς λειτουργεί τελικά αυτή η μετακόμιση; Πώς λειτουργεί; Και πόσο δύσκολο ήταν σκηνοθετικά να του βάλει όρια ή και όχι; «Η μετακόμιση είναι σε μεγάλο βαθμό αυτοσχεδιαστική, αλλά υπάρχει μια ροή με σημαντικά σημεία, με voice overs που ακολουθείται από τους ηθοποιούς σταθερά. Τα πρόσωπα έχουν μια βασική γραμμή το καθένα επίσης, ένα μοτίβο το οποίο χρησιμοποιεί όπου κρίνει αναλόγως τη μέρα και τη στιγμή. Σκηνοθετικά δεν είχα ιδέα πώς να βάλω όρια, δεν ήταν και αυτός ο στόχος. Κάποια όρια έμπαιναν φυσικά με δοκιμή και λάθος. Όλο το θέαμα στηρίζεται σε αυτοσχεδιασμούς και προσωπικά υλικά των ηθοποιών και των συντελεστών πάνω στη βασική ιδέα της μετακόμισης, τα χιλιάδες αντικείμενα και ελάχιστες μουσικές επιλογές που ήθελα οπωσδήποτε να χρησιμοποιηθούν. Αλλά κυρίως, και πρέπει να ειπωθεί, η συγκεκριμένη παράσταση φτιάχτηκε πάνω στην εμπιστοσύνη και την πίστη στην συνδημιουργία μεταξύ αυτών των προσώπων. Η ιδέα γεννήθηκε για αυτά τα συγκεκριμένα πρόσωπα και δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί και από άλλα πρόσωπα. Τα θαυμάζω και τα ευχαριστώ για αυτό που έκαναν, που πρότειναν και για αυτό που είναι. Είναι μια καθαρά οικογενειακή υπόθεση».
Αυτή η μετακόμιση δεν είχε μέσα πολιτικά. Όμως είχε σαφείς υπαινιγμούς στην καραντίνα, χωρίς περαιτέρω ανάλυση. Πώς επέδρασε τελικά η καραντίνα στους millennials; «Ξέρεις πολύ καλά πώς επέδρασε. Ήμασταν μαζί στα ζουμ, με κρασί αργά τη νύχτα, σε σοκ για το τι συμβαίνει, ήμασταν μαζί μόλις άνοιξαν πάλι όλα, σε κάποια ταραχή για το παρόν και το μέλλον». Έχει δίκιο. Η καραντίνα επέδρασε ακόμη περισσότερο στην αναπόληση άλλων εποχών και καταστάσεων. Ήταν κάτι ανάμεσα σε διάλειμμα και παραίσθηση.
Πριν περάσω σε ένα ιδιαίτερο ερωτηματολόγιο προς τη Βάσια, τη ρώτησα τι θα ήθελε να λένε οι θεατές φεύγοντας: «Θα ήθελα να νιώθουν ότι δεν πήγαν θέατρο, ότι πήγαν σε μια μετακόμιση μιας παρέας, έκατσαν μαζί της όσο ήθελαν κι ότι αυτό τους φάνηκε κάπως συγκινητικό και θα το κρατήσουν. Θα ήθελα να λένε ακριβώς ό,τι θέλουν. Ίσως ένα στίχο, μια ανάμνηση, ξέρω τι ζητάω, ένα ποτό ακόμη σας παρακαλώ, υπήρξαμε μια πολύ τυχερή γενιά, what’s in the box, δεν ειμαι σε φάση, γιατί τόσο έντεχνο, ρε παιδιά; σκανδαλίζομαι, καλή χρονιά, καλό καλοκαίρι».
Μια ωδή στα beef των 90’s
Έβαλα τη Βάσια να μου απαντήσει στα beef (όταν μαλώνω με κάποιον λεκτικά και ξεκινάω ένα τσακωμό) που τάραξαν συθέμελα τα 90’s. Η συνοδευτική φωτογραφία είναι το δώρο μου με λίγη βοήθεια από την Υρώ.
Βανδή ή Βίσση; Δεν απαντώ σε τόσο προσωπικές ερωτήσεις και δεν μπορώ να λύσω όλα τα μεγάλα διλήμματα του σύμπαντος. Συγγνώμη.
Nsync ή Backstreet Boys; Backstreet Boys γιατί Everybody, yeah. Rock your body, yeah./ Everybody, yeah, rock your body right./ Backstreet’s back, alright!
Britney Spears ή Christina Aguilera; Britney για πάντα – δεν έχει γιατί.
Ντόλτσε Βιτα ή Δύο ξένοι; Δύο ξένοι γιατί πρέπει να το αφήνεις να αναπνεύσει το χταπόδι, γιατί η Ντίνα Κώνστα είναι ένα από τα 5 πρόσωπα που δεν γνώρισα ποτέ, αλλά επηρέασαν το χιούμορ μου και μου έσωσαν την ζωή χιλιάδες νύχτες των 90ς, των 00ς και για την Αγγελική που το βλέπαμε σε κασέτες που έγραφα στο video. Ντόλτσε βίτα γιατί είσαι ποτάμι, μια θάλασσα είμαι και πάντα κυλάμε μαζί και για τη Μυρτώ που έχουμε φωτογραφηθεί Χριστίνα – Σάσα με τρομερή επιτυχία πολλές φορές.
Μερικές καίριες ερωτήσεις στους συντελεστές
Μαρία Φιλίνη, τι θα άλλο θα έλεγες στους millennials; Θα τους έλεγα “it’s been seven hours and fifteen days since you took your love away”.
Ειρήνη, Κατερίνα, Προμηθέα, Κέλλυ, Σεραφείμ. Έχουν τα αντικείμενα ψυχή;
Ειρήνη Γεωργαλάκη: Τα αντικείμενα έχουν ψυχή μόνο για όσο διάστημα είναι ζωντανή η ανάμνηση που τα περιέχει. Έχω κρατήσει χιλιάδες χαρτάκια και πραγματάκια. Μαζεύω τέτοιες στιγμές πάνω από 25 χρόνια. Μια πένα κιθάρας, ένας φελλός από σαμπάνια, ένα σκασμένο μπαλόνι, ένα ζευγάρι κορδόνια από σκισμένα all star, μπορεί να δώσουν φοβερό νόημα στη ζωή σου όσο θυμάσαι ποιος σ’τα χάρισε, πότε και πώς μύριζε εκείνη τη μέρα.
Κατερίνα Μαυρογεώργη: Τα αντικείμενα δεν έχουν ψυχή, αλλά αποτελούνται από ύλη, όπως κι εμείς. Η ύλη έχει αποδειχθεί πολλάκις από την επιστήμη ότι είναι κβαντική, είναι ενέργεια είναι και συχνότητα. Όπως κι εμείς. Οπότε η σύνδεσή μας με τα αντικείμενα είναι αυτό που τα κάνει να αποκτούν ψυχή. Εμείς τα ζωντανεύουμε, η σχέση μας μαζί τους, ο συνδυασμός των συχνοτήτων μας. Ακούγεται σαν υπεραπλουστευμένη αμπελοεπιστήμη; Καλώς, διότι είναι. Δεν παύει όμως να είναι κι αλήθεια.
Προμηθέας Nerattini-Δοκιμάκης: Δεν γνωρίζω την απάντηση. Προσπαθώ να μένω ξύπνιος όσο μπορώ αλλά κάποια στιγμή με παίρνει ο ύπνος.. ίσως τότε είναι που ζωντανεύουν τα αντικείμενα. Έχουν σίγουρα ένα παρελθόν να κουβαλάν στα χρόνια και αυτό ίσως για εμάς τα ζωντανεύει. Ίσως έτσι να αποκτούν την ψυχή τους αν τελικά την έχουν. Η ψυχή τους πιστεύω είναι οι μνήμες που έχουμε δημιουργήσει μαζί τους. Κάθε άνθρωπος και κάθε αντικείμενο με τις δικές του μνήμες.
Κέλλυ Παπαδοπούλου: Για όλους και όλες εμάς που αγαπήσαμε το Toy story και κλάψαμε με λυγμούς όταν το ξαναείδαμε σε μεγαλύτερη ηλικία, τα αντικείμενα που κάτι σημαίνουν για μας, όπως τα αγαπημένα μας παιχνίδια, έχουν και ψυχή και μνήμη και μια ενέργεια που τα καθιστά σημαντικά και προπαντός πολύτιμα. Και αφορμή για γέλιο, κλάμα, τσακωμό, αναπόληση και παράσταση!
Σεραφείμ Ράδης: Τα αντικείμενα δεν έχουν ψυχή. Οι άνθρωποι μεταφέρουμε την ψυχή μας στα αντικείμενα. Υπό αυτό το πρίσμα η “ψυχή” τους είναι η ιστορία τους. Η ιστορία που ήδη φέρουν ή η ιστορία που δημιουργούμε εμείς με αυτά.
Ευδοξία, Έλενα, Ιωάννα και Μυρτώ. Υπάρχουν πια μεγάλες παρέες;
Ευδοξία Ανδρουλιδάκη: Φυσικά και υπάρχουν τεράστιες παρέες, το σκάνδαλο είναι πως όλα τα γνήσια και ωραία μπαρ είναι πολύ πολύ μικρά και δεν τις χωράνε.
Έλενα Γεροδήμου: Φυσικά και υπάρχουν, είμαστε η απόδειξη!
Ιωάννα Ραμπαούνη: Ελπίζω και φαντάζομαι ότι υπάρχουν. Είναι σαν να έχεις μια δεύτερη οικογένεια. Στη μία ξέρουν πώς ξεκίνησες και στην άλλη αναγνωρίζουν αυτό που είσαι τώρα. Τα χρειαζόμαστε και τα δύο.
Μυρτώ Μακρίδη: Φυσικά! Αν δεν υπήρχαν μεγάλες παρέες δεν θα υπήρχε και η παράσταση αυτή. Όπως λέει και η Κατερίνα (Μαυρογεώργη) ανήκουμε σ’ ένα μεγάλο ενιαίο δίκτυο και αυτό θα προσθέσω είναι μεγάλη τύχη.
Ευχαριστούμε, Βάσια Ατταριάν. Ευχαριστούμε, παιδιά. Ήσασταν – όπως πάντα – σημαντικοί!
Αυτή η συνέντευξη αφιερώνεται σε μια εφηβεία που δεν έληξε ποτέ ή σε μια εφηβεία που δεν ήρθε ποτέ. Όσο για την παράσταση, ναι σας τη συστήνω, όχι γιατί την έφτιαξε η φίλη μου με την ομάδα της, ούτε γιατί τα millennial κορίτσια αλληλοστηρίζονται όπως πρέπει και όπως αρμόζει στην αυτοαναφορικότητα που τις ταλανίζει. Αλλά γιατί πραγματικά, αξίζει να ταξιδέψετε στο χρόνο μια νύχτα με την γενιά της νοσταλγίας – σε όποια γενιά κι αν ανήκετε.
Useful Tips πριν πάτε οπωσδήποτε να δείτε την performance Nostalgia Generation (είναι sold out, αλλα τολμήστε για ακύρωση ή μαξιλαράκι)
- Είστε και εσείς μέρος της δράσης
- Αν θέλετε να πιείτε, πιείτε. Επιτέλους θα δείτε θέατρο μεθυσμένοι
- Αν ψάχνετε ευκαιρία να “φασωθείτε” με κάποιον, βρήκατε το κατάλληλο μέρος
- Αν θέλετε να σημειώσετε λέξεις, μπορείτε
- Αν θέλετε να κάνετε στόρυ στο Ίνστα, μπορείτε
- Γενικά, να αισθάνεστε ελεύθεροι. Πολύ σύντομα θα θέλετε να αμπαλάρετε κούτες μαζί με τα παιδιά.
Ομάδα Ντουθ
Σκηνοθεσία: Βάσια Ατταριάν
Δραματουργία: Μυρτώ Μακρίδη, Μαρία Φιλίνη
Συνεργασία στη Δραματουργία: Κέλλυ Παπαδοπούλου
Μουσική: Δημήτρης Τάσαινας
Επιμέλεια Κίνησης- Χορογραφίες: Έλενα Γεροδήμου
Σκηνικά – Κοστούμια: Αλεξία Χρυσοχοΐδου
Βοηθός σκηνοθεσίας: Ζωή Μυλωνά
Φωτογραφίες: Ευτυχία Βλάχου
Trailer: Νίκος Κολιούκος, Αλεξάνδρα Ρίμπα
Graphic design: Ogust
Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Ναταλί Τσιριγώτη
Παίζουν: Ευδοξία Ανδρουλιδάκη, Ειρήνη Γεωργαλάκη, Ρωμανός Καλοκύρης, Μυρτώ Μακρίδη, Προμηθέας Nerattini-Δοκιμάκης, Ιωάννα Ραμπαούνη, Σεραφείμ Ράδης, Δημήτρης Τάσαινας, Μαρία Φιλίνη, Guest star: Κατερίνα Μαυρογεώργη
Παραγωγή: Θεατρική ομάδα BUG
Συμπαραγωγή: Θεατρική ομάδα INKAL
