Μετά τις πρώτες sold out παραστάσεις, το χοροθεατρικό έργο ΑΤΙΤΛΟΝ της Αντωνίας Οικονόμου θα παρουσιαστεί για έναν δεύτερο κύκλο παραστάσεων στις 11, 12 και 13 Ιουνίου 2024, στο Σύγχρονο Θέατρο (Ευμολπιδών 45, Γκάζι).
Ένα αόρατο χέρι ζωγραφίζει και τα φαντάσματα του δημιουργού παίρνουν σάρκα και οστά. Σε έναν στοιχειωμένο τόπο σύγκρουσης, παραμένει ένας απλός θεατής. Ο πίνακας που σταδιακά εμφανίζεται σε τρισδιάστατη μορφή, απαθανατίζεται μέσα σε ένα λευκό καμβά. Οι διαστρεβλωμένες φιγούρες που γεννιούνται αφήνουν πίσω τα ίχνη και το αποτυπωμα της διαδρομής τους τεκμηριόντας στο χώρο του καμβά μια ιστορία που οδεύει από την αρχή προς το τέλος της. Σαν ένα ακατανόητο χάος που, όπως η ίδια η φύση, δημιουργεί τάξη.
Μία παραστατική αλληγορία για την οικουμενική ανάγκη του ανθρώπου να δημιουργεί διαμέσου του σώματος, του οποίου η μνήμη, και το οποίο ως μνήμη, είναι καταδικασμένο πάντα να επιστρέφει στις πληγές που νομίζει ότι έχει ξεχάσει.
Η χορογράφος Αντωνία Οικονόμου γράφει: Το ΑΤΙΤΛΟΝ ξεκίνησε το 2019 και η διαδικασία δημιουργίας του διακόπηκε λόγω lockdown. Σε αυτό το διάστημα άρχισα να πειραματίζομαι με την κινούμενη εικόνα, με κινηματογραφικά και εικαστικά μέσα. Αυτές οι διαδικασίες είχαν ως αποτέλεσμα τη νέα εκδοχή του ΑΤΙΤΛΟΝ επαναπροσεγγίζοντάς το μέσα από νέους φακούς πέρα από την χορογραφικό γίγνεσθαι. Σε συνεργασία με τον Κωνσταντίνο Σκουρλή δημιουργήσαμε ένα νέο score με στόχο ο ήχος, το φως, τα κινούμενα σώματα και ο εικαστικός χώρος να είναι σε συνεχή διάλογο και να “οδεύουν” μαζί προς μία ακίνητη εικόνα, ένα ασπρόμαυρο σύμπαν. Το ΑΤΙΤΛΟΝ αποτελεί για μένα έναν πολυδιάστατο κόσμο που χωράει μια ιστορία για τον έρωτα, τη σύγκρουση, την μνήμη και το τραύμα.
Η ιδέα για το ΑΤΙΤΛΟΝ είναι της Αντωνίας Οικονόμου, η οποία σκηνοθέτησε και χορογράφησε την παράσταση. Μιλήσαμε μαζί της και απάντησε στις ερωτήσεις μας.
Γιατί «ΑΤΙΤΛΟΝ»;
Το ΑΤΙΤΛΟΝ ως όνομα της παράστασης ήρθε το 2018 όταν ξεκινούσαμε τις έρευνες για το project. Εκείνη την περίοδο, μέσα από τις σπουδές μου στην Ιστορία της Τέχνης, μελετούσαμε τις μεταβάσεις από την Αναγεννησιακή στη Μοντέρνα Τέχνη και έπειτα στη Μεταμοντέρνα. Στις δύο τελευταίες περιόδους μου τράβηξαν την προσοχή ζωγράφοι, αλλά ακόμα και γλύπτες και μουσικοί, που ονόμαζαν τα έργα τους ως άτιτλα. Μια ιδέα πίσω από αυτό είναι ότι ένα έργο είναι μια ρευστή διαδικασία που δεν ολοκληρώνεται και δεν παγιώνεται ποτέ απλά σταματάει μια δεδομένη στιγμή. Γι’ αυτό και βλέπουμε εν προκειμένω ένα λευκό καμβά κι ένα αόρατο χέρι που ζωγραφίζει πάνω στον καμβά κι αυτό οδεύει προς μια εικόνα η οποία όμως δεν έχει ξεκάθαρο «φινάλε» και, όπως και ο τίτλος δεν περιγράφει ένα περιεχόμενο αλλά παραμένει ανοιχτή στο βίωμα και στην ερμηνεία του θεατή.
Τι είχες στο μυαλό σου όταν ξεκίνησες το στήσιμο της παράστασης;
Το πρώτο ερέθισμα για το ΑΤΙΤΛΟΝ ήρθε από την Αναγεννησιακή και Μοντέρνα ζωγραφική και γλυπτική, και από τις μοντέρνες και τις μεταμοντέρνες θεωρίες γύρω από την απεικόνιση της γυναίκας και του γυναικείου σώματος στην Ιστορία της Τέχνης μέχρι και σήμερα.
Σε έναν Αναγεννησιακό πίνακα η γυναίκα απεικονίζεται οριζόντια, να κάθετε και να υπάρχει για να την κοιτάζουν, με το βλέμμα της απλώς να υποδέχεται παθητικά το, ανδρικό κυρίως, βλέμμα του ζωγράφου και των θεατών. Σε πίνακες και έργα που ανήκουν στη μεταγενέστερη περίοδο του Μοντερνισμού, βλέπουμε το σώμα της γυναίκας να «ξεφεύγει» από τα κλασσικά ιδανικά ομορφιάς, να προσεγγίζει τον κάθετο άξονα και να κοιτάει ενεργά αυτόν και αυτούς που τη κοιτάζουν.
Πώς προσεγγίστηκε η ιδέα αυτή τόσο χορογραφικά όσο και ως προς τα υπόλοιπα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν;
Στο ΑΤΙΤΛΟΝ ο δισδιάστατος λευκός καμβάς ενός ζωγράφου γίνεται τρισδιάστατος και απλώνεται στο χώρο της σκηνής. Ο «χορός» στο έργο ήρθε από την έρευνα μας γύρω από το πώς μια ακίνητη εικόνα μπορεί να είναι μια εκκίνηση, μία άρση, από όπου μπορούμε να φανταστούμε τι έγινε πριν και μετά την ακινησία, και τι ιστορία ή κίνηση θα μπορούσε να ξετυλιχθεί από αυτό, στον τρισδιάστατο χώρο της σκηνής. Το ΑΤΙΤΛΟΝ ξεκίνησε το 2019 και η διαδικασία δημιουργίας του διακόπηκε λόγω lockdown. Σε αυτό το διάστημα άρχισα να πειραματίζομαι με την κινούμενη εικόνα, με κινηματογραφικά και εικαστικά μέσα. Αυτές οι διαδικασίες είχαν ως αποτέλεσμα τη νέα εκδοχή του ΑΤΙΤΛΟΝ, επαναπροσεγγίζοντάς το μέσα από νέους φακούς πέρα από το χορογραφικό γίγνεσθαι. Δημιουργήσαμε ένα νέο score με στόχο ο ήχος, το φως, τα κινούμενα σώματα και ο εικαστικός χώρος να είναι σε συνεχή διάλογο και να «οδεύουν» μαζί προς μία ακίνητη εικόνα, ένα ασπρόμαυρο σύμπαν.
Διαβάζουμε στο Δελτίο Τύπου: «Μία παραστατική αλληγορία για την οικουμενική ανάγκη του ανθρώπου να δημιουργεί διαμέσου του σώματος, του οποίου η μνήμη, και το οποίο ως μνήμη, είναι καταδικασμένο πάντα να επιστρέφει στις πληγές που νομίζει ότι έχει ξεχάσει». Ποιες είναι αυτές οι πληγές, στην προκειμένη;
Νομίζω η κάθε δημιουργική διαδικασία, πόσο μάλλον η ζωγραφική, είναι στην πραγματικότητα μία σωματική διαδικασία, και το σώμα δεν ξεχνά αυτά που έχει βιώσει. Κατά τη διάρκεια της δημιουργίας, της έμπνευσης, της επαφής μας με τη φαντασία, βρίσκουμε χώρο να εκφραστούμε. Εκεί, όμως, μπορούν να βρουν τρόπο να τρυπώσουν, συνειδητά ή ασυνείδητα, αναμνήσεις και συμπλέγματα που μαρτυρούν πολλά για το παρελθόν του εκάστοτε δημιουργού. Οι «πληγές» του ζωγράφου, που ενσαρκώνονται από τους χορευτές και αναπαραστούνται στις σκηνές/εικόνες που παράγονται στο έργο, αφορούν το παρελθόν του, την επαφή του με το γυναικείο φύλο, τον έρωτα, τον ναρκισσισμό και με τις απώλειες που έχει βιώσει στη ζωή του.
Συντελεστές
Σύλληψη – Εικαστικός χώρος – Σκηνοθεσία – Χορογραφία: Αντωνία Οικονόμου
Πρωτότυπη μουσική: Constantine Skourlis
Μουσική: Vivaldi “Pieta-Sacred Works (for alto)”
Βοηθός χορογράφου: Ειρήνη Δαμιανίδου
Μούσα | Ξένια Σταθούλη
Νάρκισσος | Παύλος Λυκούδης
Χάος | Νίκος Τσόλης
Έρως | Ορέστης Αλεξιάδης
Χορός: Ξένια Ταμπούρλου, Αλεξάνδρα Δρανδάκη, Klaus Shehaj, Ειρήνη Δαμιανίδου
Σκηνογραφία: Λυδία Λαμπροπούλου
Φωτιστικός σχεδιασμός: Βαγγέλης Μούντριχας
Κοστούμια/ ειδικές κατασκευές: Κωνσταντίνος Χαλδαίος
Βοηθός Ενδυματολόγου: Ίρις Μυρσίνη Σιδέρη
MUA: Πέτρος Τίγκας
Βοηθοί MUA: Σταμάτης Θεοχάρης, Αγγελική Γκλαβίνα
Κινηματογράφηση/ φιλμ: Χρήστος Αδριανόπουλος
Σχεδιασμός: Ζωή Κραββαρίτη
Halldorophone: Κωνσταντίνος Χίνης
Πιάνο: Χρήστος Σακελλαρίδης
Ηχοληψία: Νικόλας Καζάζης
Οργανωση παραγωγής: Λυδία Λαμπροπούλου
Υπεύθυνη επικοινωνίας: Κατερίνα Π. Τριχιά
Παραγωγη: ERGO
Πληροφορίες:
Τοποθεσία: Σύγχρονο Θέατρο, Ευμολπιδών 45, Γκάζι
Ημερομηνίες: 11, 12, 13 Ιουνίου 2024
Ώρα έναρξης: 21.30
Διάρκεια παράστασης: 40 λεπτά
Εισιτήρια: https://www.ticketservices.gr/event/atitlon-by-antonia-economou/
Τις ημέρες των παραστάσεων και εφόσον υπάρχει διαθεσιμότητα – θα υπάρχουν εισιτήρια και στο ταμείο του Θεάτρου.
Με την Υποστήριξη του Οργανισμού Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ
Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τους παρακάτω ανθρώπους και καλλιτέχνες για την συνεργασία, τη δημιουργία υλικού και την υποστήριξη: Κωνσταντίνος Κατσούδας, Πετρίνα Γιαννάκου, Δημήτρης Τσικούκας, Δανάη Μορφονιού, Ηρακλής Κοτσαρίνης, Christiane Lange, Αδριανός Ευθυμιάδης, Γιάννης Θεοδωράκης, Αχιλλέας Χαρίτος, Ορέστης Μαυρουδής, Περικλής Σκορδίλης, Ηρώ Ειρήνη Δασκαλάκη, Σπύρος Χρηστάκης, Ελίνα Δεμιρτζίογλου, Μυρτώ Στολίδη, Μαργαρίτα Τοντισάκη, Χρυσάνθη Φύτιζα, Ίρις Κατράκη, Kris Radanov, Project 8, Edgen Lame, Ελισάβετ Ζαχαράκη, Γιώργος Παπάζογλου, Επαμεινώνδας Κίτσιος, Nelson Εσκίογλου, Νικόλας Καζάζης, Αγλαία Παγώνα, Στέλλα Παγιάτη.
Σύντομο βιογραφικό της Αντωνίας Οικονόμου:
Η Αντωνία Οικονόμου είναι χορογράφος, σκηνοθέτης και performer. Μέσα από την πρακτική της δημιουργεί ταινίες μικρού μήκους, χοροθεατρικές παραστάσεις, περφορμανς και πολυμεσικές εκθέσεις, δοκιμάζοντας διαρκώς εκφραστικά μέσα αναπαράστασης και κινούμενης εικόνας σε διαφορετικά δημιουργικά πεδία. Διερευνά θέματα όπως είναι η παρακμή, η φθορά και η ιδέα της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης ως ένα λαβύρινθο που ακροβατεί ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό. Η μικρού μήκους ταινία της Απορώ, ομολογώ πως απορώ ταξιδεύει σε διεθνή φεστιβάλ ανά τον κόσμο και έχει επιλεχθεί στο Indie Shorts Awards του Φεστιβάλ Καννών. Σπούδασε χορό και χορογραφία στο London Studio Centre και είναι απόφοιτος Ιστορίας Τέχνης (BA Hons Degree, American College of Greece).
