BREAKTIME

Η αριστερά στην Ελλάδα είναι σαν το σύγχρονο “έντεχνο τραγούδι". Η εμμονή της, στην κλάψα την κατήφεια και μοιρολατρία, μοιάζει σαν αντανάκλαση αυτής της μουσικής σκηνής

Σίγουρα η πιο δύσκολη περίοδος του χρόνου, για μένα η πιο καταθλιπτική… Πάντα με άγχωνε και εξακολουθεί να συμβαίνει αυτό. Θεωρώ το “καλή χρονιά” έπρεπε να λέγεται τώρα.

Μια φορά και έναν καιρό, σ’ έναν τόπο μακρινό, ζούσε ένας τρανός ήρωας που τον έλεγαν Γκασσίρ. Λένε οι ιστορίες των παλιών πώς τούτος δω είχε κατατροπώσει

Μια παλιά αγαπημένη συνήθεια που έχω από παιδί, είναι να κατεβαίνω τις Κυριακές στο Μοναστηράκι στα παλιατζίδικα. Βόλτα στη λιακάδα, χάζεμα

Tο κράτος και η Υπουργάρα που μας κοτσάρανε είχε προνοήσει για την ασφάλειά τους: δωρεάν μάσκες και ατομικά παγουρίνια.

Βούτυρο από ποπκόρν. Αυτό είναι το μοναδικό άρωμα που τυλίγει τις προβολές στις αίθουσες και το σπίτι μας.

Οι χωρισμένες γυναίκες!! Οι εργαζόμενες, χωρισμένες γυναίκες και μανάδες που γίνονται και πατεράδες. Οι γυναίκες που χάνουν τον κόσμο κάτω από τα πόδια αλλά βρίσκουν τα πατήματα. 

Συναντώ τον Kάμμινγκς στα όνειρά μου. Έχει πάντα το βλέμμα του στραμμένο κάπου αλλού αλλά έτσι και σε καρφώσει στα μάτια, αισθάνεσαι ότι σου ανοίγει τρύπα στον εγκέφαλο.

Είναι η αγαπημένη μου φάρα που όχι απλά δεν παράγει πολιτισμό, αλλά αποδομεί ό,τι υπάρχει σαν μέσος όρος στην κοινωνία μας...

Η Σπεράντζα τα καλοκαίρια ήταν πάντα στο εξοχικό της στο Λουτράκι. Πολλές φορές την έπαιρνα με το καροτσάκι της και την πήγαινα στην παραλία