BREAKTIME

Μέσα σε όλα αυτά που μας συμβαίνουν, συνειδητοποίησα πρόσφατα ότι δεν θα ζήσουμε την ένδοξη Black Friday, που εμφανίστηκε στην ελληνική αγορά

Αν η παρέα θέλει τσίπουρο ή τσικουδιά, διάλεξε αλλαντικά και τυριά, όπως λούζα κρασάτη Τήνου, προσούτο Ευρυτανίας, μούχτερο και ναξιώτικη γραβιέρα ωριμασμένη τριετίας.

Είπα όμως ότι αν η Κόλαση υπάρχει και έχει βασανιστήρια, ένα θα ήταν το πιο αποτελεσματικό: να βρίσκεσαι σε ουρά (τράπεζας, δημόσιας υπηρεσίας, whatever)

αφουγκραζόμενη τις ανάγκες της πόλης που ακόμη ζει, δεν μπορώ κατά τη διάρκεια αυτής της πανδημίας να μην σκεφτώ όλους ανεξαιρέτως

Λένε πως μια φορά κι έναν καιρό ζούσε σ’ έναν τόπο μακρινό, στο πιο ψηλό βουνό του, ένας άνθρωπος. Ήταν τούτος σοφός από τους λίγους, που είχε για παρέα του...

Πρώτη μέρα στο σχολείο. Γ’ Γυμνασίου. Γέλια, πειράγματα, κακοφορεμένες μάσκες, αγωνία, φτερούγισμα ψυχής, απαισιοδοξία. Όλα αυτά στοιβαγμένα στα μυαλά των παιδιών.

Από μικρός θυμάμαι πόσο μου άρεσε να φεύγω από την Αθήνα και να πηγαίνω στην Λευκάδα. Αγαπημένος προορισμός και χωρίς να είμαι καθόλου αντικειμενικός, το απόλυτο μέρος για να περάσω...

δηλώνοντας την αμέριστη συμπαράστασή μας σε όλους αυτούς που είναι αναγκασμένοι να παράγουν 2 και 3 κείμενα καθημερινά

Κλέβω απ' τους κήπους λουλούδια γράφω τραγούδια ερωτικά κι εσύ ούτε που μιλάς περνάς και μου γελάς ειρωνικά.

Όταν ήμασταν μικροί - γύρω στα δέκα - περιμέναμε πώς και πώς να σκάσει μύτη καινούργια δασκάλα. Μόλις έμπαινε στην τάξη, κάπως ψαρωμένη, εμείς την περιμέναμε όρθιοι και αμέσως αρχίζαμε...