Ένας θίασος περιπλανώμενων μαστόρων, μια κιθάρα κι ένα ακορντεόν, λίγα υλικά και αντικείμενα που βρέθηκαν ίσως στα ερείπια ενός παλιού θεάτρου και μια παράσταση (μέσα σε μια άλλη παράσταση) που πρέπει κάπως να γεννηθεί και να είναι φτιαγμένη από όνειρα – κι ας είναι οι ηθοποιοί πολύ λιγότεροι απ’ όσους απαιτούν οι ρόλοι, κι ας μην υπάρχει φεγγάρι για να φωτιστεί σωστά η σκηνή του μπαλκονιού, κι ας είμαστε στο κυνικό 2026. Από αυτή την απλή, σχεδόν χειροποίητη θεατρική συνθήκη ξεκινά η Ρηνιώ Κυριαζή για να συναντήσει τον «Ρωμαίο και Ιουλιέττα», το «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» κι όλους εμάς.
Η σύνδεση των δύο έργων γίνεται ο βασικός μηχανισμός της παράστασης. Οι μάστορες του Σαίξπηρ από το «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» αναλαμβάνουν να αφηγηθούν την ιστορία των δύο ερωτευμένων νέων, φέρνοντας μαζί τους μια γλυκιά «αδεξιότητα», πολύ χιούμορ και την αφοπλιστική τους πίστη στη δύναμη του θεάτρου. Κι η δική μας πίστη αναζωπυρώνεται, όσο να πεις, βλέποντας τέτοια ειλικρινή και καλοδουλεμένα ανεβάσματα. Η Ρηνιώ Κυριαζή αξιοποιεί τη συνθήκη με φαντασία, χωρίς να την παραφορτώνει. Στήνει ένα παιχνίδι για τους ηθοποιούς, όπου πρωταγωνιστούν η μεταμόρφωση, οι ερμηνείες και τα ίδια τα πανέμορφα, αξεπέραστα λόγια των δύο έργων. Ό,τι ακούγεται επί σκηνής ανήκει στον Σαίξπηρ, ακόμα κι αν έχει «κουνηθεί» λιγάκι από τη θέση του. Το κωμικό και το τραγικό, η ελαφρότητα και το βάθος, το χιούμορ και η ποίηση συνυπάρχουν. Έτσι το ήθελε, άλλωστε, κι ο σπουδαίος δραματουργός. Ειδικά αν σκεφτεί κανείς πως η παράσταση είναι φτιαγμένη και για να παρουσιαστεί σε σχολεία, δηλαδή σε εφήβους, το εγχείρημα είναι ακόμα πιο σημαντικό. Το χιούμορ βρίσκει εύκολα το δρόμο του για την πλατεία και ο Σαίξπηρ δε θυμίζει ούτε στιγμή κάποιο «μνημείο». Ξαναγίνεται θέατρο μπροστά στα μάτια μας. Και ποίηση, βέβαια.
Η Κίκα Ζαχαριάδου, η Στέλλα Κατσαρού, ο Γιάννης Κοντός, ο Θανάσης Λανάρης και ο Γιάννης Σίντος λειτουργούν εξαιρετικά, καλοκουρδισμένα και μπαινοβγαίνουν στο παιχνίδι των ρόλων με άνεση, παρά τις διαρκείς εναλλαγές. Είναι ακριβείς και γενναιόδωροι – είναι κάτι περισσότερο, είναι απολαυστικοί.
Σημαντικότατο ρόλο παίζει βέβαια και η μετάφραση του Διονύση Καψάλη. Ο λόγος διατηρεί τη μουσικότητα, την ποιητική πυκνότητα και την ιδιοσυγκρασία του Σαίξπηρ, χωρίς ούτε ένας στίχος να ακούγεται απόμακρος ή «παλιός».
Στο γεμάτο θέατρο είδα φίλους που δεν είναι ιδιαίτερα θεατρόφιλοι, να σκύβουν μπροστά και να παρακολουθούν (ας μου επιτραπεί η μπανάλ υπερβολή) σχεδόν με κομμένη την ανάσα, όσα συνέβαιναν επί σκηνής! Τέσσερις αιώνες μετά τη συγγραφή τους, τα έργα αυτά εξακολουθούν να μας βρίσκουν και να μας χωρούν όλους, μυημένους και λιγότερο εξοικειωμένους: τις αντιφάσεις, τα πάθη, τις μικρότητες και τα μεγαλεία μας. Κι όπως φαίνεται, όσες φορές κι αν τα συναντήσουμε, η συζήτηση δεν τελειώνει.
Όσοι βρεθήκαμε στην πρεμιέρα είχαμε και τη χαρά μετά το τέλος της παράστασης να παρακολουθήσουμε και τη συζήτηση με τον μεταφραστή των έργων. Με αμεσότητα και αγάπη για τη δουλειά του, ο κ. Καψάλης μίλησε για τη δυσκολία να διασωθούν στη μετάφραση το νόημα και η φόρμα του σαιξπηρικού λόγου (μιας που και η ίδια η φόρμα φέρει μέρος του νοήματος). Η κουβέντα άνοιξε και προς τη θεατρική πραγματικότητα των Ιωαννίνων, με τη Ρηνιώ Κυριαζή να επιμένει, πολύ σωστά, στη σημασία των συνθηκών μέσα στις οποίες καλούνται να δουλέψουν οι άνθρωποι του θεάτρου.
Να ενώσεις δύο έργα με διαφορετική ψυχή, να διατηρήσεις την αυτοτέλεια και των δύο, να ισορροπήσεις ανάμεσα στην ελαφρότητα και στον θάνατο και να κάνεις τον απαιτητικό λόγο του Σαίξπηρ προσβάσιμο χωρίς να απλοποιήσεις τίποτα… Τι όμορφη δουλειά και τι σημαντική υπενθύμιση πως τα μεγάλα κείμενα ανήκουν σε όσους τα αγαπούν κι όχι αποκλειστικά σε θιάσους με εξαψήφιους προϋπολογισμούς. Στη Ρηνιώ Κυριαζή, λοιπόν, ένα μεγάλο «ευχαριστώ» που τόλμησε να καταπιαστεί με κάτι τόσο δύσκολο και τελικά μας χάρισε μία από τις πιο όμορφες θεατρικές εμπειρίες μας.
Το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων συνεχίζει το ταξίδι του στον κόσμο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ παρουσιάζοντας την παράσταση Ρωμαίος και Ιουλιέττα, από ύλη Ονείρου, τα Σαββατοκύριακα του Νοεμβρίου και πρωινά για Γυμνάσια και Λύκεια. Μέσα από τη μετάφραση του Διονύση Καψάλη, τη σύγχρονη προσέγγιση της σκηνοθεσίας, της μουσικής και της σκηνογραφίας, το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων δίνει τη δυνατότητα στο κοινό να προσεγγίσει το κλασικό αριστούργημα της παγκόσμιας δραματουργίας και τον σπουδαίο δραματουργό.
Μετάφραση: Διονύσης Καψάλης
Διασκευή – Σκηνοθεσία: Ρηνιώ Κυριαζή
Χορογραφία: Κική Μπάκα
Μουσική Σύνθεση: Νίκος Βελιώτης με τη συνεργασία του Στέλιου Θεοδώρου
Σκηνικά: Χρήστος Κόλλιας
Κοστούμια: Χρήστος Κόλλιας – Αφροδίτη Μήτση
Φωτισμοί: Στέβη Κουτσοθανάση
Ηθοποιοί: Κίκα Ζαχαριάδου, Στέλλα Κατσαρού, Γιάννης Κοντός, Θανάσης Λανάρης, Γιάννης Σίντος
Φωτογραφίες: Κωστής Εμμανουηλίδης – Άγγελος Σακκάς / Βίντεο – Trailer: Κωστής Εμμανουηλίδης / Γραφιστική Επιμέλεια: Παναγιώτης Ανδριανός / Ηλεκτρολόγος: Βασίλης Μπαλάσκας / Ηχολήπτης: Αχιλλέας Κάππης / Τεχνικός Σκηνής: Λευτέρης Καραμανωλάκης
Προπώληση more.com :
https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/children/womendirectors/romaios-kai-ioulietta/
και στο ταμείο του Θεάτρου τις ημέρες των παραστάσεων
Παραστάσεις για τα σχολεία
πληροφορίες στα τηλέφωνα
26510 25670 και 26510 73233
Δευτέρα με Παρασκευή 9.00-14.00
