Η Βασιλική Μιχαλοπούλου αναζητά την αλήθεια και την αμεσότητα μέσα από το τραγούδι. Με αφορμή το νέο της ντουέτο με τον Γιώργο Καψάσκη, «Δεν θέλω να σε ξαναδώ», μιλάμε για τις μουσικές της επιρροές, τη σχέση της με τη σκηνή, τις συναντήσεις που μας ενώνουν κι όσα ετοιμάζει για την επιστροφή της στον Σταυρό του Νότου Club στις 20 Νοεμβρίου.

Αν έπρεπε να συστηθείς στο κοινό με ένα μόνο τραγούδι, ποιο θα ήταν αυτό και γιατί;
Θα διάλεγα τα «Ενδεχόμενα». Είναι ένα τραγούδι που μου αρέσει πολύ και που στην πραγματικότητα έγινε το μέσο επικοινωνίας της δουλειάς μου με ένα ευρύτερο κοινό. Επίσης, το τραγούδι αυτό έχει ένα πείσμα και έναν τσαμπουκά που θα μ’ άρεσε να έχω στη ζωή. Μου αρέσει επίσης αυτή η ιδέα των «ενδεχομένων», ότι όλα μπορεί να συμβούν. Νομίζω πως και ως άνθρωπος βρίσκομαι διαρκώς σε μια τέτοια αναζήτηση. Θα μου άρεσε, λοιπόν, να με γνωρίσει κάποιος μέσα από αυτό το τραγούδι.
Μίλα μας για το «Δεν θέλω να σε ξαναδώ»… Πώς γεννήθηκε; Ποιοι «κρύβονται» πίσω του;
Είναι ένα τραγούδι που αγαπώ ιδιαίτερα και έχει μια ξεχωριστή θέση για μένα, γιατί για πρώτη φορά συναντιόμαστε και τραγουδιστικά με τον Γιώργο Καψάσκη. Το τραγούδι γεννήθηκε το περασμένο καλοκαίρι. Ήμουν παρούσα όταν γραφόταν και θυμάμαι ότι από την πρώτη στιγμή με συγκίνησε. Άρχισα αυθόρμητα να σιγοτραγουδάω μαζί με τον Γιώργο και κάπως έτσι προέκυψε η ιδέα του ντουέτου. Αυτό που με κέρδισε είναι ότι δεν πρόκειται απλώς για ένα τραγούδι χωρισμού. Είναι μια αμφίδρομη εξομολόγηση: δύο άνθρωποι που βιώνουν την ίδια ιστορία από διαφορετικές πλευρές. Στην ενορχήστρωση και την παραγωγή βρίσκεται ο Δημήτρης Σιάμπος, που έχει συμβάλει καθοριστικά στη διαμόρφωση του ήχου μας. Είναι μια δουλειά στην οποία νιώθω ότι όλοι έχουμε αφήσει ένα κομμάτι του εαυτού μας.
Ποιες θα έλεγες ότι είναι οι μεγαλύτερες μουσικές επιρροές σου;
Είναι αρκετά διαφορετικές μεταξύ τους και αυτό νομίζω ότι με χαρακτηρίζει και μουσικά. Με έχουν επηρεάσει πολύ καλλιτέχνες όπως η Τάνια Τσανακλίδου, ο Φοίβος Δεληβοριάς, ο Γιάννης Αγγελάκας, ο Νίκος Πορτοκάλογλου, η Χάρις Αλεξίου, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, η Δήμητρα Γαλάνη και ο Αλκίνοος Ιωαννίδης. Από την άλλη, αγαπώ πολύ τον Γιώργο Ζαμπέτα, τον Goran Bregović και την Amy Winehouse. Μου αρέσει να ακούω διαφορετικά είδη μουσικής, να ανακαλύπτω ήχους και να παρατηρώ τον τρόπο που κάθε καλλιτέχνης αφηγείται τις ιστορίες του. Δεν θέλω να περιορίζομαι σε ένα συγκεκριμένο μουσικό πλαίσιο. Αυτό που αναζητώ περισσότερο είναι η αλήθεια και η αμεσότητα στην ερμηνεία, ανεξάρτητα από το είδος.

Η έκθεση, η σκηνή, μια πιθανή αρνητική κριτική… Πόσο σε δυσκολεύουν ή σε επηρεάζουν;
Νομίζω πως η έκθεση είναι ένα από τα πιο δύσκολα αλλά και πιο όμορφα κομμάτια αυτής της δουλειάς. Όταν ανεβαίνεις στη σκηνή, εκτίθεσαι με έναν πολύ προσωπικό τρόπο. Δεν παρουσιάζεις απλώς τραγούδια, μοιράζεσαι συναισθήματα, σκέψεις και ένα κομμάτι του εαυτού σου. Δεν θα πω ότι δεν με επηρεάζει μια αρνητική κριτική. Είμαι άνθρωπος και φυσικά με ενδιαφέρει πώς επικοινωνεί η δουλειά μου με τους άλλους. Προσπαθώ, όμως, να ξεχωρίζω την καλόπιστη παρατήρηση από την απλή αρνητικότητα και να κρατάω ό,τι μπορεί να με βοηθήσει να εξελιχθώ. Στο τέλος της ημέρας, αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι να μπορώ να κοιτάζω τη δουλειά μου και να αισθάνομαι ότι ήμουν ειλικρινής μέσα σε αυτή.
Αλλάζει η σχέση σου με τη μουσική καθώς περνούν τα χρόνια;
Αλλάζει, αλλά νομίζω πως αλλάζει μαζί με εμένα. Όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω τι σημαίνει για μένα η μουσική και τι θέλω να επικοινωνώ μέσα από αυτή. Η μουσική παραμένει ένας τρόπος να καταλαβαίνω τον κόσμο, να επεξεργάζομαι όσα μου συμβαίνουν και να επικοινωνώ πράγματα που κάποιες φορές δεν μπορώ να εκφράσω διαφορετικά. Όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότερο εκτιμώ την απλότητα.
Να λες κάτι και να το εννοείς. Μοιάζει απλό, είναι όμως το πιο δύσκολο.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο μουσικό δώρο που σου έκαναν ποτέ;
Νομίζω πως το μεγαλύτερο δώρο είναι οι άνθρωποι που συναντάς μέσα από τη μουσική και η εμπιστοσύνη που σου δείχνουν. Το να σου εμπιστεύεται κάποιος ένα τραγούδι του, να σου δίνει χώρο να το κάνεις δικό σου και να το επικοινωνήσεις με τη δική σου φωνή είναι πολύ μεγάλη υπόθεση. Νιώθω τυχερή για τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζομαι και για τις μουσικές συναντήσεις που έχω κάνει μέχρι σήμερα. Και φυσικά, το να βλέπεις έναν άνθρωπο στο κοινό να συγκινείται με ένα τραγούδι σου, να βρίσκει μέσα του κάτι δικό του, είναι ένα δώρο που δύσκολα περιγράφεται με λόγια. Είναι από τους σημαντικότερους λόγους που συνεχίζω να κάνω αυτή τη δουλειά.
Τι θα ζήσουμε στις 20/11 στον Σταυρό;
Στις 20 Νοεμβρίου επιστρέφουμε στον Σταυρό του Νότου Club με πολλή χαρά και ανυπομονησία! Ετοιμάζουμε μια βραδιά με ένταση, συναίσθημα, δυναμικές εναλλαγές και πολλές μουσικές εκπλήξεις. Θα ακούσουμε τραγούδια από τον πρώτο μου δίσκο, τα «Ενδεχόμενα», το καινούργιο μου τραγούδι «Δεν θέλω να σε ξαναδώ», αλλά και υλικό από τη μουσική που αγαπάμε και μας έχει διαμορφώσει. Θα υπάρχουν διαφορετικές μουσικές αποχρώσεις, από το ελληνικό τραγούδι μέχρι πιο blues και ρυθμικές διαδρομές. Είμαι πολύ χαρούμενη και για την ανανεωμένη μπάντα μου, γιατί ο καθένας φέρνει τη δική του προσωπικότητα και ενέργεια σε αυτό που δημιουργούμε πάνω στη σκηνή. Αυτό που θέλω περισσότερο είναι να περάσουμε μια βραδιά χωρίς αποστάσεις, να τραγουδήσουμε μαζί, να συγκινηθούμε, να χορέψουμε και να μοιραστούμε όμορφες στιγμές.

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΤΟ YOUTUBE ΕΔΩ ΚΑΙ ΣΤΟ SPOTIFY ΕΔΩ
Credits
Μουσική – Στίχοι | Γιώργος Καψάσκης
Παραγωγή – Ενορχήστρωση | Δημήτρης Σιάμπος
Ακουστική & ηλεκτρική κιθάρα, κρουστά | Δημήτρης Σιάμπος
Βιολί | Δημήτρης Γάσιας
Τρομπέτα | Νίκος Σαμαράς
Ηχοληψία – Μίξη | Σωτήρης Ζιλιασκόπουλος
Mastering | Απόστολος Σιώπης
Φωτογραφία | Μαρίζα Καψαμπέλη
Artwork | Δημήτρης Παναγιωτακόπουλος
Η ηχογράφηση και η μίξη έγινε στο Noisy King Music Residence.
Το mastering έγινε στα Siopis Masters.
Κυκλοφορεί από τη Minos EMI, A Universal Music Company στις ψηφιακές πλατφόρμες ΕΔΩ
Η παραγωγή συγχρηματοδοτήθηκε από τον οργανισμό ΕΡΑΤΩ.














































































































