Η πραγματική ζωή είναι εκείνη η ακατέργαστη φλόγα μέσα μας που δεν εγκλωβίζεται στα «πρέπει» και στα «μη». Είναι η επιθυμία για ελευθερία και η έκφρασή της. Ξεκινάει τη στιγμή που σταματάς για να αναπνεύσεις μέσα σε μια εικόνα που σε μαγνητίζει, που μια μουσική αγγίζει την ύπαρξή σου και απλώνεται στο σώμα σου, είναι η αστραπιαία σκέψη που σε κάνει να χαμογελάς μισοκλείνοντας τα μάτια.
Αυτή η ζωή είναι τόσο φευγαλέα όσο και η έμπνευση. Είναι ένα έργο που δεν έχει γραφτεί ακόμα· το γράφεις στιγμή τη στιγμή. Κανένας δεν ξέρει πώς θα εξελιχθεί, ούτε πώς τελειώνει, είναι εντελώς απρόβλεπτο γιατί δεν χωράει στα πλαίσια κανενός άλλου εκτός από τα δικά σου. Ένας αμερόληπτος κριτικός του μέλλοντος θα έλεγε πως πρόκειται για ένα αριστούργημα, ίσως γιατί οι κριτικοί αγαπούν αυτές τις υπερβολές. Θα έλεγε ότι η ηρωίδα/ο ήρωας του έργου αυτού ακροβατεί ανάμεσα στο να ακολουθεί το μονοπάτι που έχει επιλέξει και στο να αφήνεται στη ροή της στιγμής. Πως μοιάζει με το νερό που πάντα κινείται, εκείνο που ποτέ δεν βαλτώνει.
Σε αυτή τη ζωή τα αδιέξοδα που συναντάς είναι τοίχοι που πρέπει να σπάσεις. Οι κανόνες και οι περιοριστικές πεποιθήσεις είναι τα εμπόδια που έχεις να περάσεις για να ζήσεις πραγματικά. Δεν είναι ποτέ στατική. Αντίθετα, είναι ένα ταξίδι από το όνειρο στην πραγματικότητα που φτιάχνεις γύρω σου. Για εσένα και για τους άλλους. Είναι μια διαδρομή που κάνεις με βήματα χορευτικά από το άπιαστο ως τη νέα σου πραγματικότητα. Ένα έργο που φτιάχνεται με αφετηρία τη φαντασία και οδηγούς τις αισθήσεις σου.
Οι αισθήσεις σε καθοδηγούν σωστά γιατί έχουν μόνο έναν στόχο, να ικανοποιούνται. Δεν συμβιβάζονται με το λίγο και υποφέρουν στο καθόλου. Να τις φροντίζεις, και τις πέντε, να μην φυτοζωούν, αλλιώς η ζωή αυτή θα μείνει στο μυαλό σου και θα γίνει απωθημένο. Κάτι που ίσως ζήσεις για μια μικρή στιγμή λόγω εξαιρετικών συνθηκών που έχουν υπάρξει μόνο και μόνο για να σου δώσουν μια ιδέα του πώς θα μπορούσες να ζεις αν…
Αν τι; Αν επέλεγες την ελευθερία, έξω από συμβιβασμούς και ημίμετρα. Αν αγωνιστείς ενάντια στο φόβο της απόρριψης και της αποτυχίας. Αν καταλάβεις ότι δεν υπάρχει κακό ή λάθος συναίσθημα, ότι είσαι αυτό που είσαι και έχεις κάθε δικαίωμα να επιλέξεις τη ζωή από τον μαρασμό της με αντάλλαγμα κάποια φαινομενική ασφάλεια, τη δύναμη της συνήθειας, την υποταγή στους κανόνες των άλλων, που τους έθεσαν για να διατηρήσουν τον δικό τους μαρασμό, της δικής τους ζωής.
Η πραγματική ζωή όμως, δεν είναι ένας ασφαλτοστρωμένος δρόμος όπου ταξιδεύεις σε κάποιο αναπαυτικό κάθισμα πολυτελούς αυτοκινήτου. Είναι μια αδιάκοπη μάχη του μέσα σου, να διαχωρίζεις τις πραγματικές σου επιθυμίες από αυτές που σου φυτέψανε, να εκφράζεσαι με τον δικό σου αυθεντικό τρόπο και να αναλαμβάνεις την ευθύνη για το δημιούργημά σου. Και το πιο δύσκολο από όλα: να καταλαβαίνεις την αποτυχία σου και την ανεπάρκειά σου, και να τις αποδέχεσαι δείχνοντας κατανόηση. Να σηκώνεσαι κάθε φορά που πέφτεις, να σε συγχωρείς και να προσπαθείς πάλι ενάντια σε όλα, ειδικά ενάντια σε εσένα.
Η πραγματική ζωή είναι τέχνη. Όλες οι τέχνες, ένα τραγούδι που δημιουργείται νότα-νότα, ένας καμβάς που ξετυλίγεις εκατοστό το εκατοστό, μια ιστορία που γράφεται λέξη με τη λέξη, ένα έργο που παίζεις και δημιουργείς ταυτόχρονα. Είναι όμως και να στέκεσαι να παρατηρείς το έργο που υπάρχει ήδη γύρω σου, αυτό που δημιουργείται από την αρχή του χρόνου. Η πραγματική ζωή δεν βρίσκεται μόνο σε ό,τι εσύ κατασκευάζεις αλλά και σε ό,τι σου δίνεται και το δέχεσαι. Η εναλλαγή των χρωμάτων στον ουρανό, τη γη, πάνω σου… Ο αέρας που διαπερνάει το δέρμα σου. Οι ματιές που ανταλλάσεις με τους περαστικούς, ίσως γεμάτες κρυφά νοήματα από λέξεις που δεν ειπώνονται. Οι μυρωδιές, ο ήχος της θάλασσας, του ανέμου και εκείνες οι υπέροχες σιωπές που δεν είναι ποτέ άδειες. Όλα αυτά που δε σχεδιάζεις, αλλά σου προσφέρονται.
Είναι η τέχνη του ακροβάτη που περπατά απαλά και αβέβαια, τοποθετώντας το ένα πόδι μπροστά από το άλλο. Μια ακροβασία σε ένα τεντωμένο σκοινί πάνω από την αχαρτογράφητη άβυσσο της ύπαρξης. Το δικαίωμα σε αυτό το ασύλληπτο παράδοξο της ύπαρξης, να σηκώνεται κάθε πρωί και να απαντάει στο δίλημμα του Αλμπέρ Καμύ φτιάχνοντας καφέ αντί να επισπεύδει το τέλος της.¹
¹ Αναφορά στον Αλμπέρ Καμύ, ο οποίος στο έργο του Ο Μύθος του Σισύφου διερευνά το ερώτημα αν η ζωή αξίζει να συνεχιστεί παρά την έλλειψη ενός σαφούς, ανώτερου νοήματος.
