«Ερχόμαστε απ’ την Αραπιά, την Αίγυπτο, την Παλαιστίνη, τη Συρία/το κρατίδιο της Κομμαγηνής, που ‘σβησε σαν το μικρό λυχνάρι πολλές φορές γυρίζει στο μυαλό μας,/και πολιτείες μεγάλες που έζησαν χιλιάδες χρόνια/κι έπειτα απόμειναν τόπος βοσκής για τις γκαμούζες», έτσι γράφει ο Γιώργος Σεφέρης στις 5 Οκτωβρίου του 1944 στην Ιταλία, λίγο πριν οι ελληνικές διπλωματικές δυνάμεις γυρίσουν πίσω στην Ελλάδα, από την οποία στις 12 Οκτωβρίου θα αποχωρήσουν οι Γερμανοί. Κάθε φορά που διαβάζω τα νέα για τα πολεμικά μέτωπα, ανατρέχω στον «Τελευταίο Σταθμό», περισσότερο για παρηγοριά, παρά για απόλαυση.
Η Γάζα άραγε τι θα απογίνει; Τόπος βοσκής ή καλοκαιριάτικο θέρετρο των «φίλων» του ισραηλινού πρωθυπουργού (όπως έχουν άλλωστε απειλήσει); Προς το παρόν, παραμένει ένας τόπος μαρτυρίου για τους αμάχους που βρίσκονται εκεί, άσιτοι, τραυματίες, απομονωμένοι, σε ένα σκηνικό που σίγουρα δεν θυμίζει σε τίποτα το αλλοτινό τους σπίτι.
Η στάση του Ισραήλ έχει πια καταστεί διαφανής ακόμα και για τους πιο επιεικείς κριτές. Η κυβέρνηση Νετανιάχου δεν σχεδιάζει και υλοποιεί ένα στρατηγικό πλάνο για την προστασία των Ισραηλινών, αλλά για την πλήρη, συστηματική εξόντωση των Παλαιστινίων. Τα καθημερινά εγκλήματα απέναντι σε αμάχους (πάντοτε με την δικαιολογία ότι ανάμεσά τους κρύβονται τρομοκράτες), αλλά και η παρεμπόδιση της ανθρωπιστικής βοήθειας που συρρέει απ΄ τα πέρατα του πλανήτη –κι είναι ικανή να καλύψει ένα μέρος έστω των αναγκών των εγκλωβισμένων– προμηνύουν για τη Γάζα μια ισοπέδωση χωρίς γυρισμό.
Φυσικά, ο «πολιτισμένος» κόσμος, ακόμα και ορισμένες κυβερνήσεις (Γαλλία, Γερμανία, Ισπανία, Βρετανία…) τάσσονται καθημερινά απέναντι στην εν εξελίξει γενοκτονία. Διαδηλώσεις της κοινωνίας των πολιτών και εξαγγελίες αλληλεγγύης των αρχηγών κρατών, προσπαθούν κάτι να διασώσουν από την μαυρισμένη υπόληψη της ανθρωπότητας, ακόμα κι αν γνωρίζουν ότι οι αποφάσεις ενός τυράννου ποτέ δεν αλλάζουν με λόγια.
Ένα στοιχείο που αναπτύσσεται πάντοτε όταν η κοινή γνώμη παρακολουθεί (από απόσταση) την εξέλιξη μιας τραγωδίας είναι ο θυμός, η πόλωση και η θολούρα. Σε κάποιο βαθμό ανθρώπινο, θα μου πείτε, ωστόσο μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια έχουμε δει και δεκάδες ακρότητες οι οποίες δυσφημούν την ίδια την έννοια του «ακτιβισμού».
Ο προπηλακισμός Ισραηλινών συγγραφέων που καλούνται να συμμετάσχουν σε φεστιβάλ (Φεστιβάλ Βιβλίου Θεσσαλονίκης), η κοινωνική περιθωριοποίηση των Εβραίων σε εργασιακά περιβάλλοντα σ’ όλο τον κόσμο, και η αναζωπύρωση ενός αθέμιτου αντισημιτισμού, δεν έχουν φυσικά να κάνουν με τον πόλεμο στη Γάζα, αλλά με το ανθρώπινο ένστικτο της καταστροφής και της διαπόμπευσης για απλή ευχαρίστηση, ή για πολιτική γυμναστική.
Στον αντίποδα, υπάρχουν και εκείνοι –και σ΄ αυτούς πρέπει να σταθούμε– που πραγματικά προσπαθούν να παίξουν έναν ουσιαστικό ρόλο στήριξης για τον χειμαζόμενο παλαιστινιακό λαό, και που βεβαίως το έργο τους υποβαθμίζεται από την δράση των ανωτέρω. Είναι οι 12 άνθρωποι που προσπάθησαν να προσεγγίσουν τη Γάζα δια θαλάσσης με το Madleen, είναι οι 2000 (ανάμεσά τους 205 Έλληνες) που θα οδοιπορήσουν από τις 15 Ιουνίου για να απαιτήσουν να περάσουν επιτέλους οι μονάδες βοήθειας του ΟΗΕ, κι οι άλλοι τόσοι τις ίδιες μέρες με το καραβάνι της ξηράς από την Τυνησία.
Οι κινήσεις αυτές είναι –ακριβώς– μια δυναμική εικόνα του υγιούς ακτιβισμού, εκείνου που δεν έρχεται μόνο με πυρωμένες αναρτήσεις, αλλά με πράξεις ουσίας. Οι ακτιβιστές δεν είναι ούτε υπεράνθρωποι, ούτε ατρόμητοι, αλλά ειλικρινώς γενναίοι. Έχω την χαρά να γνωρίζω ορισμένους από την ελληνική αποστολή. Μιλώντας τους στο τηλέφωνο, μου μεταφέρουν τρία αισθήματα: φόβος, ανυπομονησία και περηφάνια. Φοβάμαι για εκείνους και δεν το δείχνω γιατί νιώθω εντελώς ανθρωπάκι να τρέμω για τους «δικούς μου», τη στιγμή που εκατομμύρια Παλαιστίνιοι επί δύο χρόνια παλεύουν με όλα τα τέρατα μαζί και εναλλάξ.
Τα μάτια στη Γάζα λοιπόν, και για όλους εμάς που δεν έχουμε τούτη τη γενναιότητα, ας μη χαλάμε δυνάμεις σε ρητορικές μίσους. Ας ψάξει ο καθένας τι μπορεί να κάνει απ΄ τον μικρόκοσμό του. Ένα, λοιπόν, που σας προτείνω είναι η δωρεά για την ελληνική αποστολή στη Γάζα, εδώ. https://chuffed.org/project/marchtogaza-greece.
