από: Anta K.
προς: Eleni Nika
ημερομηνία: 15 Αυγούστου 2020, 12:51 μ.μ.
θέμα: Re: τι γίνεται, θα έρθεις τελικά;
εστάλη από: gmail.com
υπεγράφη από: gmail.com
Φιλενάδα, δεν με βλέπω να έρχομαι. Πέραν του ότι λεφτά δεν περισσεύουν, αφού δεν πληρωνόμασταν λόγω της πρότερης καραντίνας, τόσον καιρό που κλείσαμε, δεν δικαιούμαι άδεια. Και τώρα να έρθω ένα Σ/Κ μόνο στη Ρώμη, δεν λέει καθόλου.
Τι να κάνουμε, δεν είμαι η μόνη. Δεκαπενταύγουστος και όλη η Αθήνα είναι εδώ! Βέβαια, αυτό είναι καλό, γιατί βλέπω, όσους δεν έβλεπα τόσους μήνες! Καλά, μιλάμε για ποτά και κοκτεϊλάρες μέχρι το πρωί, έρχομαι δουλειά σερί, λες και είμαι 20! Χαχα! Τέτοια αστείρευτη ενέργεια!
Και όχι μόνο εγώ! Όλος ο κόσμος είναι, όπως ήμασταν εμείς στην πενταήμερη στη Γ’ λυκείου: κάνουμε, λες και δεν είχαμε ξαναβγεί ποτέ στη ζωή μας!
Για μπάνιο δεν πάω, οι παραλίες είναι τόσο πήχτρα, σαν τα στενά της Μυκόνου πέρσι τέτοιον καιρό. Όμως, όποτε δεν δουλεύω, βλέπω φίλους! Και είμαι τόσο χαρούμενη. Η Μαργαρίτα είναι έγκυος, το ίδιο και η Μικαέλα! Όμως, η Φωτεινή και η Μαρία χώρισαν, πώς αλλιώς να αντέξουν τόσον καιρό κλεισμένες μ’αυτούς μες στο σπίτι!
Οι κρίσεις πανικού που με είχαν πιάσει τους τελευταίους μήνες, τώρα υποχωρούν αρκετά. Αλλά φαντάσου, ούτε αυτό δεν μπορούσε να με κρατήσει μέσα! Βέβαια, κουβαλάω ευλαβικά μάσκα, γάντια και αντισηπτικό στην τσάντα, για παν ενδεχόμενο.
Όσο για το Θάνο; Περνάμε φανταστικά! Γνωριστήκαμε στην πιο λάθος περίοδο, αλλά αυτό τελικά μας ένωσε. Ο απόλυτος έρωτας και σεξ όλη την ώρα! Χεράκι χεράκι στην Πλάκα, θερινό σινεμαδάκι, βόλτες με τη μηχανή στην Αθήνα και μετά σπίτι του. Ήμουν σίγουρη το Μάρτιο, με το που έκλεισαν τα πάντα, ότι αυτό το ειδύλλιο θα τέλειωνε με συνοπτικές διαδικασίες, αλλά τελικά όχι! Ήμασταν κλεισμένοι ο καθένας σπίτι του και μιλούσαμε και κάναμε όνειρα για το πώς θα ήταν όταν βρισκόμαστε! Και τώρα αυτό που ζω ξεπερνά κάθε φαντασία και κάθε όνειρο!
Και γενικά Λενιώ, νιώθω κάτι να έχει αλλάξει. Οι άνθρωποι είναι πιο ήρεμοι, γελάνε πιο συχνά, είναι πιο ευγενικοί, σε κοιτούν στα μάτια, σε ρωτάνε αν είσαι καλά και το ενδιαφέρον τους είναι αληθινό. Οι γειτονιές ξανάγιναν «γειτονιές»: ξέρεις λες καλημέρα, έχεις γνωρίσει το διπλανό σου – τόσον καιρό μέσα ή γύρω από το σπίτι – και είναι σα να είμαστε όλοι παρέα, γιαγιάδες, παππούδες, γονείς, νέοι, παιδάκια. Σαν κολλήσαμε άλλον ιό, όχι αυτόν του κορωνοϊού, αλλά αυτόν τον ιό που μετατρέπει το εγώ σε εμείς. Σαν να μην κοιτάει ο καθένας την παρτάρα του όπως πριν, αυτό θέλω να πω.
Τι να πω, ελπίζω να κρατήσει. Ελπίζω να το θυμόμαστε αυτό σαν μάθημα και όχι σαν τιμωρία. Και φυσικά, ελπίζω να μην ξανασυμβεί κάτι παρόμοιο…
Εσύ πώς είσαι;
Γράψε τα νέα σου γιατί όπως κατάλαβες, δεν είμαι και πολύ σπίτι και αποτοξινώνομαι από το Ίντερνετ όσο μπορώ.
Όμως, το mail σου θα το περιμένω.
Και θα κανονίσω να έρθω Χριστούγεννα. Κι αυτή τη φορά το εννοώ!!!
Φιλιά,
Α.
