Συζητάμε απλά και ειλικρινά για την αγάπη του για τον δεκαπεντασύλλαβο, για την επιλογή του έμμετρου λόγου, τη σημασία της θεατρικής παιδείας του και την επερχόμενη παρουσίαση του έργου του σε διεθνές κοινό. Μέσα στις απαντήσεις του βρίσκει κανείς ομορφιά και παρηγοριά.
Σε μια εποχή ταχύτητας και ίσως και ευκολίας, εσύ «παιδεύεσαι» με ρίμες και ρυθμό. Γιατί λοιπόν γράφεις έμμετρα; Γιατί σε δεκαπεντασύλλαβο; Τι σημαίνει για εσένα αυτή η μορφή;
Η γραφή είναι ένα ταξίδι. Κάθε φορά που φτάνεις στον προορισμό του, σκοτώνεις ένα όνειρο. Για εμένα, ταξίδι δεν είναι ο προορισμός, αλλά η διαδρομή του. Το μεσοδιάστημα από την αφετηρία μέχρι τον τερματικό σταθμό. Διαλέγω ατραπούς και μονοπάτια δύσκολα, γιατί έτσι επιβραδύνω το ταξίδι και συντηρώ το όνειρό του.
Πώς νιώθεις να βλέπεις το έργο σου να μεταφράζεται στα αγγλικά και να ετοιμάζεται να παρουσιαστεί μπροστά σε ένα διεθνές κοινό στη Νέα Υόρκη;
Όταν ξεκίνησα να γράψω το πρώτο βιβλίο της τριλογίας, την οποία τώρα που έχει ολοκληρωθεί, θέλω να την εκδώσω σε μια κασετίνα με τίτλο «Τριλογία για δυο», είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου, πως αν κατάφερνα να δελεάσω έναν αναγνώστη, θα ήμουν ευτυχισμένος. Φαίνεται όμως πως ο αμαξάς ενοχλήθηκε από την ταπεινή μου σκέψη και λειτούργησε αυτόνομα. Αρμάτωσε την άμαξα, διεύρυνε τη γλωσσομάθειά του, και βάλθηκε ταξιδεύοντας να γνωριστεί με ένα ευρύτερο κοινό, πριν κάνει μια καλοκαιρινή στάση στον φυσικό του τόπο, τον Αχέροντα, όπου πρόκειται να παρουσιαστεί με τη μορφή θεατρικού αναλογίου. Είμαι χαρούμενος για τα ταξίδια του, γιατί με παίρνει πάντα μαζί του, όπως και εγώ αυτόν.
Έχεις στενή σχέση με το θέατρο. Τι κρατάς από τη θεατρική σου πορεία και πώς πιστεύεις ότι έχει επηρεάσει/διαμορφώσει τη φωνή σου ως συγγραφέα;
Δεν ξέρω τι φέρει μαζί του ετούτος ο βαρύγδουπος τίτλος του «συγγραφέα»! Δεν έχω ωράρια γραφής ή χρόνους παράδοσης έργων. Όποτε το επιτρέπουν οι συνθήκες και τα ωράρια εργασίας μου, τα οποία είναι τεράστια, κρύβομαι στις χαραμάδες του χρόνου, και γράφω μια λέξη, μια φράση, μια σκέψη, η οποία μπορεί να γίνει το εφαλτήριο για ένα καινούριο ταξίδι. Γράφω για να ονειρεύομαι ταξίδια, και ταξιδεύω γιατί ονειρεύομαι. Η θεατρική παιδεία στο Θέατρο Τέχνης, με βοήθησε να παρατηρώ τα πράγματα, να αφουγκράζομαι τις λέξεις και να φτάνω στο μεδούλι τους, εμβαθύνοντας έτσι στα νοήματα. Έδωσε μια θεατρικότητα στα κείμενά μου. Άνοιξε το κάδρο μου. Πρώτα βλέπω την εικόνα, κι ύστερα γράφω πάνω της, άλλοτε με θεατρική δομή, και άλλοτε με κινηματογραφικό στήσιμο των σκηνών και των διαλόγων. Πάνω απ’ όλα όμως, με βοήθησε να γίνω καλός ακροατής-θεατής-αναγνώστης.
Ο θάνατος και η μύηση εμφανίζονται στο έργο σου ως έννοιες αλληλένδετες. Είναι για εσένα η γραφή μια μορφή μύησης; Και αν ναι, προς τα πού οδηγεί;
Τα δίπολα ταλανίζουν την ανθρωπότητα από γεννησιμιού της, και δεν είναι λίγα. Εκείνο όμως για εμένα που είναι στην κορυφή της πυραμίδας, είναι το δίπολο της ζωής και του θανάτου. Ας μην πάμε μακριά, ας μείνουμε στον τόπο μας. Τι ήταν τα Καβείρια μυστήρια και τι τα Ελευσίνια; Δεν ήταν μια προσπάθεια κατανόησης και μύησης στον θάνατο; Υπάρχει μέσα μας η αγωνία για το «μετά». Όσα περισσότερα καταλαβαίνεις για τον θάνατο, τόσα περισσότερα μαθαίνεις για τη ζωή. Για εμένα αυτά τα δυο, είναι οι πλευρές ενός νομίσματος, το οποίο μας συντηρεί για όσο χρόνο βρισκόμαστε εν ζωή και κατόπιν γίνεται το εισιτήριο στα χέρια του βαρκάρη, που θα μας περάσει απέναντι. Το συγκεκριμένο κείμενο είναι για εμένα, ένα ταξίδι αυτογνωσίας στον κάτω κόσμο και ο εξαγνισμός δια μέσου της επιστροφής.
