Οι παραστάσεις που σκηνοθετεί είναι συνήθως sold out. Ο ίδιος περνάει δεκάδες ώρες της ημέρας του μέσα στο θέατρο, είναι η δουλειά που τον κάνει να αισθάνεται ελεύθερος και ευτυχισμένος. Βρεθήκαμε ένα απόγευμα στο Fine Mess στην Σκουφά και καθίσαμε σε ένα στρογγυλό τραπέζι, σε έναν χώρο με χαμηλό φωτισμό. Η συζήτηση κύλησε αβίαστα και ο Γιώργος Νανούρης απάντησε σε ό, τι ρωτήθηκε με την συνήθη του ευγένεια, αλλά και την αφοπλιστική του ειλικρίνεια. Είναι ένας άνθρωπος απλός, εξαιρετικά προσηνής και με χιούμορ-όταν θαυμάζεις έναν καλλιτέχνη, ίσως δεν σε ενδιαφέρει πώς είναι ως άνθρωπος. Όταν όμως και οι δύο υποστάσεις είναι γεμάτες θετικά σημεία και ομορφιά, τότε ο θαυμασμός κορυφώνεται. Πόσο εύκολο είναι να παίρνεις συνέντευξη από έναν άνθρωπο και έναν καλλιτέχνη που θαυμάζεις; Γιώργο Νανούρη, σε ευχαριστώ και πάλι.
Αίας, φέτος. Αφού πέρασαν οι πρώτες εβδομάδες της παράστασης, είδαμε ότι η συνθήκη με τον ζωγράφο λειτουργεί, όπως επίσης λειτούργησε και η μετατροπή ολόκληρου του έργου σε μονόλογο. Όλο αυτό, φυσικά, υπήρξε μια μεγάλη αγωνία. Η παράσταση έχει πάει καλά και συνεχίζει, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι εμείς επαναπαυόμαστε. Το αντίθετο: όταν τα πράγματα πάνε καλά, πρέπει να δουλέψεις σκληρά για να συντηρήσεις την καλή φήμη.
Αν παρατηρήσω τον εαυτό μου απ’ έξω ως σκηνοθέτη, θα μπορούσα να πω ότι στις παραστάσεις μου παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο τα φώτα και η μουσική. Κάθε φορά, όμως, προσπαθώ να καταπιάνομαι με κάτι διαφορετικό-πρώτα απ’ όλα για μένα, για να μην βαριέμαι εγώ. Αλλά έχω και την ανάγκη να ψάχνω κάθε φορά, να πειραματίζομαι, να μην εφησυχάζω. Έτσι, λοιπόν, πέρσι η Κουζίνα ήταν ένα αγγλικό έργο που δεν είχε παιχτεί ποτέ στην Ελλάδα που ανέβηκε με εντελώς καινούργιους ηθοποιούς, φέτος μια αρχαία ελληνική τραγωδία ιδωμένη διαφορετικά…
Λίγες είναι οι φορές που έχω σκηνοθετήσει παραστάσεις στις οποίες παίζω κιόλας. Είναι μια πολύ δύσκολη διαδικασία, γι’ αυτό δεν την κάνω συχνά. Αν η παράσταση που ετοιμάζω δεν έχει ανάγκη από εμένα, δεν θα με βάλω για να με βάλω, δεν έχω τέτοιου είδους φιλοδοξίες. Πέρσι, πάντως, με σκηνοθέτησε η Ιόλη Ανδρεάδη στο Θέατρο Τέχνης. Βρέθηκα στην σκηνή μαζί με την Ρούλα Πατεράκη για το έργο του Έλιοτ «Ένας Άνθρωπος επιστρέφει στην πατρίδα του πιστεύοντας ότι θα τον σκοτώσουν και τον σκοτώνουν».
Σε όλα αυτά τα χρόνια, έχω κάνει μόνο μία ταινία και δύο σήριαλ. Αισθάνομαι το θέατρο τον φυσικό μου χώρο, όμως δεν θα είχα αντίρρηση να κάνω κάτι στην τηλεόραση. Εξαρτάται βέβαια τι είναι αυτό και με ποιους συνεργάτες πρόκειται να γίνει. Μεγάλο ζήτημα είναι και ο χρόνος.
Ξυπνάω πάρα πολύ πρωί κι αυτό είναι κάτι που αρκετοί δεν το πιστεύουν για μένα. Είμαι πολύ πρωινός τύπος, 6 με 7 θα έχω σηκωθεί. Δεν ξενυχτάω, δυστυχώς δεν βγαίνω καθόλου. Η ζωή μου, στην πραγματικότητα, είναι μέσα σε ένα θέατρο, είτε δουλεύοντας, είτε προβάροντας, είτε παρακολουθώντας παραστάσεις άλλων. Συχνά, χάνονται ώρες, ξεχνάς τον ήλιο. Η υπόλοιπη ζωή μου εκτός θεάτρου δε νομίζω πως έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Μια από τις δουλειές που έχω ξεχωρίσει είναι η συνεργασία με την Χαρούλα Αλεξίου, το «Χειρόγραφο». Είχε δει την «Κατερίνα» του Κορτώ, της άρεσε πάρα πολύ και ένα απόγευμα είχα τηλέφωνο από την μάνατζέρ της. Μου είπε ότι θα ήθελε να δουλέψει μαζί μου για να δημιουργηθεί μια παράσταση για την ζωή της.
Ήμουν και είμαι μεγάλος φαν της Αλεξίου και των τραγουδιών της. Είχα τρομερό άγχος μήπως δεν πάει καλά η παράσταση, γιατί η Χαρούλα δέχτηκε να κάνει αυτό που της πρότεινα, δέχτηκε να μπει σε όλο αυτό, να ακολουθήσει. Από την πρόβα μας, προέκυψε να βγάλουμε στην σκηνή κομμάτια από την μουσική της διαδρομή και την ζωή της.
Η «Κατερίνα», η παράσταση που προέκυψε από το βιβλίο του Αύγουστου, με μετατόπισε, μου άλλαξε όλη την ρότα. Πάντως, από τότε που τελείωσα την σχολή, δούλευα ασταμάτητα. Άλλες δουλειές είχαν περισσότερη απήχηση, άλλες λιγότερη… Τον Κορτώ τον προσέγγισα εγώ, του είπα ότι ήθελα να ασχοληθώ με το βιβλίο του. Γνωριζόμασταν κοινωνικά, γνωρίζαμε κατ’ αυτόν τον τρόπο ο ένας τον άλλο. Η συνάντησή μας ήταν υπέροχη. Και η συνεργασία: με άφησε να κάνω ό, τι ήθελα, δεν ήρθε σε καμία πρόβα να παρέμβει… Πέντε χρόνια κράτησε η Κατερίνα και από ό, τι φαίνεται συνεχίζει.
Το θέμα του έργου είναι η διπολική διαταραχή. Το ανέβασμά του λοιπόν σε κάνει να αισθάνεσαι χρήσιμος κοινωνικά, ότι δηλαδή κάτι χειροπιαστό προσφέρεις στον κόσμο. Πολλοί έχουν στην οικογένειά τους άτομα με διπολική διαταραχή, πολλοί πάσχουν οι ίδιοι και όλοι μας λένε πόσο πολύ έχουν βοηθηθεί από την παράσταση. Πόσο μετά τους κάνει να θέλουν να το πουν και να το μοιραστούν, ενώ πριν μπορεί να το έκρυβαν.
Όταν πολύς κόσμος πηγαίνει να δει κάτι, όταν μια συγκεκριμένη μάζα πηγαίνει κάπου αυτό κάτι λέει. Δεν σημαίνει ότι οποιοδήποτε θέατρο γεμίζει είναι εμπορικό ή «μέτριο», ούτε ότι αν ένα θέατρο είναι μισοάδειο αυτό σημαίνει ότι η παράσταση είναι τρομερή. Όλοι όσοι δουλεύουμε στο θέατρο είμαστε συνάδελφοι, όμως σίγουρα καθένας κάνει διαφορετικά την δουλειά του. Νομίζω ότι υπάρχουν κάποια αντικειμενικά κριτήρια για το τι κάνει καλό έναν ηθοποιό ή μια παράσταση, αλλά στο τέλος τέλος τα πάντα είναι υποκειμενικά, πώς βλέπει κανείς τα πράγματα από την σκοπιά του.
Ανακάλυψα ότι έχω ένα χάρισμα να φτιάχνω τα σπίτια ωραία γιατί μου το είπαν κάποιοι άνθρωποι. Κάνεις κάτι, το δίνεις και δεν ξέρεις πώς θα φανείς στα μάτια των άλλων τελικά. Ως σκηνοθέτης, συνεργάζομαι με όσους θεωρώ καλλιτεχνικά συγγενείς. Όταν κάνεις κάτι δημόσια, όταν εκθέτεις κάτι, πρέπει να είσαι έτοιμος για το ότι κάποιοι θα το λατρέψουν , κάποιοι θα το μισήσουν και κάποιοι θα αδιαφορήσουν.
Πάντως, πολύ εύκολα κρίνουμε. Και ενώ μπορούμε να ασχοληθούμε με αυτό που μας αρέσει, τείνουμε να συζητάμε και να σχολιάζουμε αυτό που δεν μας αρέσει, αυτό που έχουμε βαρεθεί, αυτό που δεν θέλουμε. Σε αυτό όλο έχουν διαδραματίσει τον ρόλο τους και τα social media. Προτιμώ στην ζωή να διαδίδουμε τα καλά, παρά την αρνητίλα.
Κάποιες φορές, κάνοντας θέατρο και ικανοποιώντας την ματαιοδοξία σου ίσως, έρχεται μια ώρα που λες «ωραία, και τώρα, ως άνθρωπος μπορείς να προσφέρεις κάτι στον διπλανό σου;». Γι’ αυτό με ενδιαφέρει τα θέματα στις παραστάσεις μου, όσο μπορώ, να προσφέρουν κάτι στην κοινωνία, να με κάνουν να νιώθω χρήσιμος. Το τι και αν κάνω κάτι εξωθεατρικά, ως άνθρωπος, είναι κάτι που δεν λέγεται σε μια συνέντευξη, φυσικά.
Το πιο φοβερό, το πιο τρομακτικό είναι ότι δεν μας κάνει πλέον ιδιαίτερη εντύπωση το να βλέπουμε ανθρώπους ανήμπορους στον δρόμο. Παλιότερα, έβλεπες έναν άστεγο, τώρα είκοσι. Πιθανά στον ίδιο δρόμο. Είκοσι ανθρώπους χωρίς σπίτι! Και το έχουμε συνηθίσει. Και δεν μπορούμε να τους βοηθήσουμε όλους.
Ως Γιώργος, δεν έχω περάσει μεγάλες φτώχειες, του τύπου ότι δεν έχω να φάω, αλλά έχω ζήσει και από δύσκολες φάσεις. Ούτε πλούσιος είμαι. Είναι όλα κανονικά, άλλωστε ζω από αυτήν την δουλειά η οποία έχει καλύτερες και πιο ζόρικες περιόδους για κάποιον που την κάνει.
Έχω σκεφτεί μερικές φορές αν με έχει φέρει εδώ που με έχει φέρει η σκληρή δουλειά και η επιμονή, ή αν έχει παίξει ρόλο και η τύχη. Νομίζω είναι μια αλυσίδα γεγονότων που μου έχουν συμβεί και αποφάσεων που έχω πάρει η οποία εξέλιξε τα πράγματα κατ’ αυτόν τον τρόπο. Ξέρω σίγουρα ότι έχω δουλέψει πολύ και αυτό δεν επιτρέπω σε κάποιον να το αμφισβητήσει. Η στιγμή, οι συνεργάτες, η εποχή παίζουν τον ρόλο τους, γι’ αυτό δεν μπορώ να πάρω εξολοκλήρου την ευθύνη για τα καλά.
Μετά από μια επιτυχία, επειδή είσαι άνθρωπος, θες να συντηρήσεις μέσω της δουλειάς σου την καλή φήμη. Αν δεν έχεις κάποιο πρόβλημα, ας πούμε, δεν θες να καταστρέψεις την καλή φήμη που έχει χτιστεί γύρω από σένα. Κι ενώ πριν δεν σκεφτόσουν έτσι, έλεγες πάμε κι ό, τι βγει, τώρα πια αρχίζεις να λειτουργείς αλλιώς. Σε αυτό το σημείο, χρειάζεται προσοχή, χρειάζεται να πεις ένα στοπ, γιατί μια επόμενη δουλειά μπορεί να «μην πάει» όπως η επιτυχημένη προηγούμενη. Εκεί θέλει σκέψη. Μετά την Κατερίνα, ήρθαν πάρα πάρα πολλές προτάσεις από ανθρώπους που ούτε καν μπορούσα να φανταστώ ότι θα με προσέγγιζαν. Από τον πανικό, είπα σε όλες όχι και για έναν χρόνο δεν έκανα τίποτα.
Μια θεατρική επιτυχία είναι σαν να κερδίζεις δέκα εκατομμύρια ευρώ σε μια νύχτα. Πανικοβάλλεσαι, αναρωτιέσαι, φοβάσαι μην τα χάσεις… Καθένας, αυτά τα πράγματα, φυσικά, τα διαχειρίζεται αλλιώς.
Συνέχισα να κάνω με τον δικό μου τρόπο αυτά που ήθελα, παραμένοντας όσο γινόταν ψύχραιμος και τελικά, νομίζω, αυτό μου βγήκε σε καλό. Έτσι, στην συνέχεια, οι άνθρωποι που ήθελα να συνεργαστούν άρχισαν να μου ζητάνε τον δικό μου τρόπο, την δική μου ματιά και όχι απλώς να κάνω κάτι μαζί τους.
Μου αρέσει αυτό, μου δίνει μεγάλη ελευθερία, άρα χρειάζεται και μεγάλη σύνεση. Είμαι πιο εξασκημένος στην διαχείριση του κακού, παρά του καλού. Όταν έρχονται όλα εύκολα, μπλοκάρεις λίγο, δεν ξέρεις τι να κάνεις. Μοιάζει να είμαστε φτιαγμένοι για τα δύσκολα, μας είναι πιο οικεία. Και αυτό, βέβαια, κακό είναι. Θες να μοιραστείς κάτι που σε χαροποιεί και κάποιες φορές ντρέπεσαι, μαζεύεσαι. Την Κατερίνα ακόμα δεν την έχουμε «πανηγυρίσει» με την Λένα, νομίζω ότι επιμένουμε ακόμα να το δουλέψουμε, να το εξελίξουμε.
Οι πιο αγχωτικές μου περίοδοι είναι αυτές κατά τις οποίες ετοιμάζεται μια παράσταση. Ενώ μου αρέσει η πρόβα και είναι κάτι πολύ δημιουργικό, χάνω τον ύπνο μου. Εκείνες τις μέρες, τους μήνες κοιμάμαι δύο τρεις ώρες τη νύχτα και αυτό είναι κάτι που θέλω πια να δουλέψω με τον εαυτό μου, γιατί περνούν και τα χρόνια. Θέλω να προσπαθήσω να είμαι πιο χαλαρός. Αισθάνομαι τυχερός γιατί μέχρι στιγμής, από άποψης συνεργασιών, δεν μου έχει συμβεί κάτι οδυνηρό. Ό, τι ζητάμε, πιστεύω, από τους άλλους πρέπει να τους το δίνουμε πρώτα οι ίδιοι. Όταν ζητάω συνέπεια και ευγένεια, οφείλω να είμαι συνεπής και ευγενικός.
Ιδανικά, θα ήθελα να κάνω την δουλειά που αγαπώ για πάντα, όμως είμαι ανά πάσα στιγμή έτοιμος και να την σταματήσω αν χρειαστεί, αν νιώσω εγώ ότι χρειαστεί. Είμαι πολύ προσαρμοστικός και πρακτικός άνθρωπος, δεν έχω φόβο. Δεν θα πεθάνω αν σταματήσω να κάνω θέατρο, αν και το ότι σπούδασα θέατρο ήταν η μόνη επανάστασή μου ως νέος. Μου έλεγαν όλοι, και είχαν δίκιο, ότι μεγαλώνοντας θα ανθίσω. Θυμάμαι μια πολύ ήσυχη και ήρεμη παιδική και εφηβική ηλικία…
Έχει, τώρα, ξεκινήσει μια καινούργια συνεργασία με τους αδερφούς Τάγαρη και είναι υπέροχα. Επίσης, είμαι σε μια φάση μετακόμισης, αλλάζω σπίτι. Τον Οκτώβρη του 2020 θα συνεργαστώ με την Όλια Λαζαρίδου θεατρικά. Τον Ιανουάριο του 2021 θα βρίσκομαι στο Εθνικό Θέατρο για τον Γυάλινο Κόσμο με Όλια Λαζαρίδου, Λένα Παπαληγούρα, Κωνσταντίνο Μπιμπή και Αναστάση Ροϊλό.
Μεγαλώνοντας, απολαμβάνουμε, εκτός φυσικά από την δουλειά που αν είμαστε τυχεροί είναι επιλογή μας και μας δίνει έντονα συναισθήματα, τα απλά πράγματα: να φάμε ωραία, να βρισκόμαστε με τους ανθρώπους που αγαπάμε, να κάνουμε λίγες μέρες διακοπές. Η μεγαλύτερη πολυτέλεια για μένα- και νιώθω ότι την έχω- είναι να ζεις την ζωή σου κάνοντας αυτό που θέλεις με αυτήν.
Info:
Αίας, Σοφοκλή
με τον Μιχάλη Σαράντη, συμμετέχει ο ζωγράφος Απόστολος Χαντζαράς
Σκηνοθεσία: Γιώργος Νανούρης
Μετάφραση; Νίκος Παναγιωτόπουλος
Θέατρο Βεάκη, Στουρνάρη 32
ΔΕ-ΤΡΙ στις 21:00
Προπώληση: Viva.gr
Info:
H παράσταση “ΚΑΤΕΡΙΝΑ” συνεχίζεται για λίγες
9-25 Φεβρουαρίου
Θέατρο Προσκήνιο
Μια παράσταση βασισμένη στο Βιβλίο της Κατερίνας, του Αύγουστου Κορτώ
Ιδέα-Διασκευή-Σκηνοθεσία: Γιώργος Νανούρης
Ερμηνεία: Λένα Παπαληγούρα
Μαζί της στην σκηνή και ο Γιώργος Νανούρης
